EP.10 สร้างคอนโซลเกมอาร์เคดเครื่องแรก
EP.10 สร้างคอนโซลเกมอาร์เคดเครื่องแรก
EP.10 สร้างคอนโซลเกมอาร์เคดเครื่องแรก
หลังจากได้รับการอนุมัติจากซานิจิ ซาโบรุก็ไม่รอช้า 'เอาล่ะ เสร็จแล้ว ฉันต้องรีบคว้าโอกาสนี้ให้เร็วที่สุด' เขาคิดพลางคว้ากระเป๋าสตางค์แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ในครั้งนี้ คอนโซลที่เขาวางแผนจะสร้างจะมีประสิทธิภาพที่ดีขึ้น แม้ว่าจะแลกมาด้วยน้ำหนักหรือดีไซน์ที่ลดลงก็ตาม
...
เมื่อซาโบรุมาถึงร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าที่เขามักไปบ่อยๆ ความคุ้นเคยของร้านก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น เขาเดินไปตามทางเดินต่างๆ หยิบชิ้นส่วนต่างๆ อย่างตั้งใจ “ฉันต้องการกำลังขับที่ดีกว่านี้... โปรเซสเซอร์ที่แรงกว่า... และอะไรสักอย่างที่จะช่วยประคองทุกอย่างเข้าด้วยกัน” เขาพึมพำเบาๆ ขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้แคชเชียร์ ฮิโนโกะ คนรู้จักของเขาก็ทักทายเขาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
"ห๊ะ ? โปรเจ็กต์ใหญ่มาอีกแล้วเหรอ ซาโบ ?"
"ครับ คุณฮิโนะ" ซาโบรุตอบพร้อมรอยยิ้ม "อันนี้น่าจะดีกว่านี้ แต่ผมอาจจะต้องกลับมากินอีกหน่อย"
ฮิโนโกะหัวเราะคิกคักขณะจัดของให้เขาใส่ถุง "เอาล่ะ อัจฉริยะ คราวนี้ได้ 38,000 เยนแน่ะ"
ซาโบรุรีบยื่นเงินให้ ความตื่นเต้นแล่นพล่านอยู่ในใจ “นี่แค่เริ่มต้น” เขาคิดขณะเดินออกจากร้าน แขนเต็มไปด้วยถุง
...
เมื่อกลับถึงบ้าน ซาโบรุตัดสินใจว่าจุดหมายต่อไปของเขาคือร้านขายโทรทัศน์มือสองของลุงยูกิ “ผมต้องการหน้าจอสำหรับเครื่องเล่นเกมอาร์เคดพวกนี้” เขาให้เหตุผล “และมันไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ แค่ใช้งานได้ก็พอ”
"สวัสดีครับคุณลุงยูกิ" ซาโบรุทักทายขณะเดินเข้ามาในร้าน "มีทีวีราคาถูกๆขายบ้างไหมครับ"
เจ้าของร้านวัยกลางคน เป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใส เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน “อ้อ คุณซาโบนี่เอง ผมอาจจะมีทีวี 14 นิ้วอยู่ด้านหลังก็ได้นะ ใช้ได้ แต่ช่องต่อเสาอากาศพัง-เลยไม่มีช่องออกอากาศทีวี มีแต่ช่องวิดีโอเข้า คงไม่ค่อยมีประโยชน์สำหรับคนส่วนใหญ่เท่าไหร่”
ดวงตาของซาโบรุเป็นประกาย สมบูรณ์แบบ "ไม่เป็นไร คุณมีกี่เครื่องละ ?"
ยูกิลูบคางตัวเอง “ลองดูสิ... ฉันมี 5 เครื่องในสภาพนั้น”
ซาโบรุคำนวนในใจอย่างรวดเร็ว "แบบนี้น่าจะเวิร์คนะ 5 เครื่องเกมอาเขต 5 จอ... แค่พอเริ่มต้นก็พอแล้ว"
"ทั้ง 5 อย่างราคาเท่าไรครับ ?"
ยูกิยิ้มกว้าง "เธอจะซื้อทั้งหมดเลยเหรอ น่าสนใจนะ เอาล่ะ ฉันจะปล่อยไปเครื่องละ 5,000 เยน ยังไงก็ไม่มีใครซื้ออยู่แล้ว งั้นฉันตกลง"
"25,000 เยน... ไม่เลวเลย" ซาโบรุคิดพลางพยักหน้า "ตกลง! แต่ช่วยส่งไปที่บ้านผมหน่อยได้ไหม ?"
“มีค่าส่ง 500 เยน เธอสะดวกไหมละ”
"ตกลง!" ซาโบรุยื่นเงิน 25,500 เยนให้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับรับใบเสร็จกลับมา 'ทุกก้าวที่เดินเข้ามาทำให้ฉันใกล้มากขึ้น' เขาคิดในใจขณะเดินออกจากร้าน พร้อมกับวางแผนขั้นตอนต่อไปในใจ
...
หลังจากกินอาหารกลางวันอย่างรวดเร็ว ซาโบรุก็ไม่ต้องรอนานก่อนที่ทีวีจะมาส่ง ยูตะ ลูกชายของยูกิ ขับรถมาจอดที่บ้านของซาโบรุพร้อมกับจอภาพที่บรรทุกไว้ท้ายรถบรรทุกคันเล็กของเขา
"โอ้ ซาโบรุ นี่ของที่สั่งไว้นะ ฉันควรเอาไปวางไว้ที่ไหน"
“ในโรงรถเลย” ซาโบรุตอบพร้อมกับเปิดประตูและช่วยยูตะขนทีวีออกจากรถ
เมื่อพวกเขาทำเสร็จแล้ว ยูตะเช็ดหน้าผากและถามว่า "นายวางแผนจะทำอะไรกับทีวีทั้งหมดเหล่านี้ล่ะ ?"
ซาโบรุยิ้ม “มันเป็นโปรเจ็กต์ ไม่มีอะไรใหญ่โต-ยัง”
ยูตะเลิกคิ้วแต่ก็ยิ้ม “ตกลง ฉันจะถือโอกาสนี้ไว้ เสร็จแล้วบอกฉันด้วยนะ ฉันอยากเห็น”
“แน่นอนครับคุณยูตะ” ซาโบรุพูดพร้อมพยักหน้าขณะที่ยูตะขับรถออกไป
...
และแล้วความท้าทายที่แท้จริงก็มาถึง : การเปลี่ยนเครื่องเล่นเกมที่บ้านของเขาให้กลายเป็นเครื่องเกมอาร์เคด ซาโบรุยืนอยู่ในโรงรถ เขาพับแขนเสื้อขึ้น “ครั้งนี้ฉันตัดมุมไม่ได้ มันต้องทนทาน แม้ว่ามันจะหนักและดูไม่สวยงามก็ตาม”
เขาทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยตั้งแต่การออกแบบคอนโซลพื้นฐาน ต่างจากคอนโซลที่บ้านของเขา เครื่องคอนโซลรุ่นนี้จำเป็นต้องรองรับพลังงานที่มากขึ้นและผสานเข้ากับทีวีได้โดยตรง "มันไม่จำเป็นต้องดูสวยงาม แค่ใช้งานได้จริงก็พอ" เขาเตือนตัวเอง
7 ชั่วโมงต่อมา ต้นแบบก็เสร็จสมบูรณ์ มันเทอะทะและดูไม่สวยงาม แต่มันก็ใช้งานได้ "เอาล่ะ ดูเจ้าสัตว์ประหลาดนี่สิ" เขาคิดพลางยิ้มเยาะ "น่าเกลียดแต่ใช้งานได้ ตอนนี้ต้องทำให้มันเล่นได้ 4 เกมพร้อมกัน เพื่อให้ผู้เล่นเลือกเล่นได้จากเมนูเริ่ม"
แทนที่จะใช้ตลับเกม ซาโบรุได้ฝังเกมลงในคอนโซลโดยตรง "นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาในระยะยาว แต่สำหรับตอนนี้ ถือเป็นวิธีที่ใช้งานได้จริงที่สุด"
แต่ซาโบรุนั้นแทบไม่รู้เลยว่าเครื่องคอนโซลทำมือเครื่องนี้จะกลายเป็นของสะสมในอีกหลายทศวรรษต่อมา มันจะเป็น 1 ใน 3 เครื่องเกมที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ซึ่งมีมูลค่าหลายล้านเหรียญ แต่นั่นเป็นเรื่องของอีกเรื่องในคราวหน้า
...
ในขณะที่ซาโบรุยังคงซ่อมแซมซอฟต์แวร์ต่อไป แม่ของเขา เคโกะ ก็แอบมองเข้าไปในโรงรถ
"ซาโบรุ ลูกทำแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้วนะ มาหาอะไรกินหน่อยสิที่รัก"
ซาโบรุวางเครื่องมือลงแล้วยิ้ม “ได้เลยครับแม่ ไปกินข้าวกันเถอะ”
ในขณะเดียวกัน ซานิจิซึ่งเฝ้ามองจากหน้าประตูก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา เขาร่วมโต๊ะอาหารกับครอบครัว มองลูกชายด้วยความชื่นชม 'เด็กคนนั้นจะเปลี่ยนโลกได้' เขาคิดพร้อมกับรอยยิ้ม
โปรดติดตามตอนต่อไป.
_______________