EP.7 สร้าง Super Mario Bros

EP.7 สร้าง Super Mario Bros

ขณะที่ซาโบรุและครอบครัวของเขามารวมตัวกันเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน ซานิจิก็หันไปหาลูกชายของเขาด้วยความประทับใจอย่างเห็นได้ชัด

“ลูกสร้างตลับเกมพวกนั้นขึ้นมาได้ยังไงกันเนี่ย มันเจ๋งมากเลยนะ” ซานิจิถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น

ซาโบรุเคี้ยวอาหารต่อไปก่อนจะตอบว่า "เอาล่ะ ก่อนอื่นผมได้ใช้แผงวงจรเปล่าๆ แล้วจึงดัดแปลงชิปหน่วยความจำพื้นฐานเพื่อเก็บข้อมูลเกม ผมเขียนโปรแกรมเกมบนคอมพิวเตอร์ แล้วค่อยถ่ายโอนข้อมูลลงไปยังชิปโดยใช้อุปกรณ์ชั่วคราวที่ผมสร้างขึ้น หลังจากนั้น ผมได้ออกแบบเคสพลาสติกโดยใช้แม่พิมพ์ แล้วจึงประกอบมันขึ้นมาด้วยการลองผิดลองถูกเล็กน้อย"

ซานิจิพยักหน้าพลางพิจารณาคำอธิบาย “เข้าใจแล้ว น่าทึ่งมากเจ้าลูกชาย”

ซาโบรุยิ้มกว้างพลางใช้โอกาสนี้ถาม “แล้วพ่อคิดว่ายังไงบ้าง คอนโซลของผมและอุตสาหกรรมเกมโดยรวมจะมีอนาคตไหม”

ซานิจิเอนหลังครุ่นคิดคำถาม “ตอนแรกพ่อไม่คิดอย่างนั้นนะ เพราะระบบอย่าง Magnavox Odyssey มันล้าสมัยเร็วเกินไป และพ่อก็เชื่อมาตลอดว่าวิดีโอเกมนั้นควรจะอยู่ในตู้เกมเท่านั้น แต่ลูกได้พิสูจน์ให้พ่อเห็นแล้วว่าพ่อนั้นคิดผิด เครื่องเล่นเกมที่บ้านของลูกมันยอดเยี่ยมมาก พอลูกเรียนจบและอยากขยายธุรกิจ พ่อจะช่วยสนับสนุนลูกเอง เพราะพ่อรู้สึกว่าลูกนั้นจะไปได้ไกล”

"แน่นอนครับพ่อ! ผมจะต้องทำให้มันยิ่งใหญ่ให้ได้!" ซาโบรุพูดด้วยความมุ่งมั่น

ซานิกะน้องสาวของเขาได้พูดแทรกขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด "พี่คะ! ไว้หนูเล่นใหม่อีกทีได้ไหม เพราะมันสนุกมากเลย!"

ซาโบรุหัวเราะเบาๆ "ได้สิ แต่อย่านานเกินไปนะ โอเคไหม ? คอนโซลมันยังไม่พร้อม 100% มันยังมีบั๊กอีกนิดหน่อยที่ต้องแก้ไข"

“เย้!” ซานิกะปรบมือแสดงความยินดี

เคโกะที่เป็นแม่ของซาโบรุยิ้มอย่างอบอุ่น "โอ้โห ซาโบรุ ลูกได้สร้างอะไรพิเศษขึ้นมาจริงๆ คิดว่าแท่จะลองเล่นบ้างได้ไหมนะ ?"

"แน่นอนครับแม่! พอคอนโซลเครื่องแรกพร้อมแล้ว ผมจะจัดวางไว้ในห้องหลักเพื่อให้ทุกคนเล่นได้" ซาโบรุให้สัญญา

จากนั้นซานิจิก็ถามว่า "ว่าแต่ลูกเคยคิดที่จะหาบริษัทที่จะผลิตเคสพลาสติกสำหรับคอนโซลของลูกหรือหาวิธีผลิตชิ้นส่วนภายในจำนวนมากบ้างหรือยัง ?"

ซาโบรุลังเล "บอกตรงๆนะ ผมไม่เคยเลย พ่อพอจะมีเส้นสายอะไรหรือเปล่าครับ ?"

"อาจจะนะ" ซานิจิตอบ "แต่ตอนนี้ ตั้งใจเรียนไปก่อน เดี๋ยวพ่อจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง"

ซาโบรุพยักหน้าแล้วกลับไปกินอาหารต่อ

...

หลังอาหารกลางวัน ซาโบรุได้เดินกลับไปที่ห้องของเขาเพื่อเริ่มทำงานในโปรเจ็กต์ใหม่ล่าสุดของเขา : Super Mario Bros. อย่างไรก็ตาม ในครั้งนี้ พ่อและน้องสาวของเขาตัดสินใจที่จะมาร่วมกับเขาด้วย

ซานิกะได้เล่น Donkey Kong  Pac-Man และ Mario Bros. อย่างกระตือรือร้น จนเธอเริ่มเชี่ยวชาญเกมเหล่านี้มากขึ้น ขณะเดียวกัน ซานิจิก็ได้สังเกตกระบวนการสร้างเกมของซาโบรุไปด้วย

ซาโบรุจมอยู่กับเกมอย่างเต็มที่ ผสมผสานภาพวาด การเขียนโค้ด และดนตรีเข้ากับเกม คอมพิวเตอร์ของเขาเชื่อมต่อกับเปียโนไฟฟ้า ซึ่งเขาใช้แต่งเพลง 8 บิต ซานิจิได้สังเกตเห็นการตั้งค่าและอดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็น

"ลูกทำทุกอย่างด้วยตัวเองจริงๆใช่มั้ย ?"

"ครับ" ซาโบรุตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "แต่เชื่อผมเถอะ ว่ามีการลองผิดลองถูกกันมาเยอะแล้ว"

ซานิจิเหลือบมองหน้าจออย่างสนใจ "แล้วนี่เกมมาริโอ้อีกเกมนึงเหรอ ?"

"ใช่" ซาโบรุตอบ พร้อมนิ้วของเขาที่ขยับไปมาบนแป้นพิมพ์ "คราวนี้ผมจะเพิ่มคอนเทนต์เข้าไปอีก ทำให้มันน่าสนใจกว่า Mario Bros. ซะอีก รอแป๊บนึง เดี๋ยวก็รู้เองเมื่อเสร็จ"

ซานิจิยิ้มและปล่อยให้ซาโบรุทำงานต่อไป ในขณะที่ซานิกาเล่น Pac-Man และ Mario Bros. ซาโบรุยังสร้างคอนโทรลเลอร์พิเศษขึ้นมาเพื่อที่พวกเขาจะได้เล่นด้วยกันได้ด้วย

ซานิกะร้องด้วยความดีใจเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง "พี่คะ ทำไมมาริโอ้ของหนูถึงเป็นสีเขียวล่ะ ?"

ซาโบรุยิ้มเยาะ "นั่นไม่ใช่มาริโอ้-นั่นน้องชายเขา ลุยจิ! นั่นคือเหตุผลที่เกมนี้ชื่อ Mario Bros."

ทั้งซานิกะและซานิจิหัวเราะคิกคัก "อ๋อ เข้าใจแล้ว!" พวกเขาพูดพร้อมกัน

...

ตลอด 2 ชั่วโมงถัดมา ซานิจิและซานิกาเพลิดเพลินกับเกม ขณะที่ซาโบรุจดจ่ออยู่กับการทำ Super Mario Bros. ให้เสร็จ กระบวนการของเขาประกอบด้วยการเขียนโปรแกรมที่พิถีพิถัน การออกแบบสไปรท์ และการบันทึกเสียง เขาใช้ความทรงจำในอดีตชาติ สร้างสรรค์เพลงประกอบอันโด่งดังขึ้นมาใหม่ทีละโน้ต โดยใช้เปียโนและการตั้งค่าบันทึกเสียงของเขา

ท่วงทำนองอันร่าเริงของเพลงหลักดังก้องไปทั่วห้อง ขณะที่ซาโบรูกำลังทดสอบเกม ทุกรายละเอียด ตั้งแต่เอฟเฟกต์เสียงทำลายบล็อกไปจนถึงแอนิเมชันของศัตรู ล้วนถูกรังสรรค์อย่างพิถีพิถัน

เมื่อซานิจิและซานิกะเหนื่อยและออกจากห้องไป ซาโบรุเองก็ใกล้ถึงเส้นชัยแล้ว

"สนุกจังเลยค่ะ พี่คะ! ไว้หนูมาเล่นอีกได้ไหม" ซานิกะถามขณะเดินออกไป

"เธออาจจะต้องรอสักหน่อยนะ" ซาโบรุตอบพร้อมรอยยิ้ม "เพราะพี่ต้องทดสอบเกมใหม่ของพี่ก่อน"

ดวงตาของซานิกะเป็นประกาย “เกมใหม่ ? มันคืออะไร ? มันคืออะไร ?”

"มันเป็นเกมมาริโอ้" ซาโบรุแซว "แต่ตอนนี้พี่จะพูดแค่นี้แหละ เพราะมันเป็นเซอร์ไพรส์!"

“โอเค!” ซานิกะพูดและวิ่งออกจากห้องด้วยความตื่นเต้น

...

เมื่อห้องเงียบลง ซาโบรุจึงทุ่มเทพลังงานทั้งหมดให้กับการสร้าง Super Mario Bros. ให้สำเร็จ เขาวางแผนกลไกการกระโดด รูปแบบของศัตรู และการออกแบบฉากต่างๆอย่างรอบคอบ กระบวนการนี้จำเป็นต้องอาศัยการทดสอบ แก้จุดบกพร่อง และการปรับแต่งอย่างต่อเนื่อง แต่ความรู้จากชีวิตในอดีตทำให้เขาได้เปรียบ

ในที่สุด เมื่อพระอาทิตย์เริ่มตกดิน ชิ้นส่วนสุดท้ายของจิ๊กซอว์ก็เข้าที่ หน้าจอแสดงชื่อเกม : Super Mario Bros.

"ใช่! เสร็จก่อนอาหารเย็น!" ซาโบรุพูดพลางเอนหลังพิงเก้าอี้พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________