บทที่ 11 เสียใจที่ไล่เจียงเนี่ยนไป

หลี่จิ้งอู่เมินเฉยต่อคำเรียกขานของเจียงเนี่ยน กลับจ้องมองไปที่แขนเสื้อของตัวเองที่ถูกพยุงไว้

คราบสกปรกบนถุงมือของเจียงเนี่ยนเปรอะเปื้อนลงบนนั้น เธอจึงเผลอแสดงสีหน้าแสดงความรังเกียจออกมาตามสัญชาตญาณอย่างปิดไม่มิด

เจียงเนี่ยนสังเกตเห็นจึงรีบปล่อยมือทันที โดยมีเจียงกั๋วชิงที่วิ่งตามมาเข้าพยุงหลี่จิ้งอู่แทน เจียงเนี่ยนหันหลังกลับแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงานภายในลานจอดรถ

หลี่จิ้งอู่ตระหนักได้ว่าปฏิกิริยาเมื่อครู่ทำร้ายจิตใจเจียงเนี่ยน เธอจึงรีบวิ่งตามไป

"เนี่ยนเนี่ยน แม่แค่ อยากรู้ว่าลูกใช้ชีวิตข้างนอกเป็นยังไงบ้าง อย่าโกรธแม่เลยนะลูก หลายวันที่ผ่านมาแม่เป็นห่วงลูกมาก"

"แม่ผิดเองที่ตอนนั้นไม่ควรปล่อยให้เด็กผู้หญิงอย่างลูกต้องออกไปข้างนอก จนทำให้ลูกต้องไปหลบอาศัยอยู่ในวิลล่าของคนอื่น แถมยังบีบบังคับให้ลูกกับลุงหลี่ต้องหัดฆ่าซอมบี้ด้วยตัวเอง"

หลี่จิ้งอู่นึกถึงเรื่องราวที่ได้รับรู้จากการสนทนาสั้นๆ ตอนไปรับเจียงเนี่ยนก็น้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

"ลูกคงต้องลำบากมากใช่ไหม ลูกโกรธพวกเรามากใช่ไหม?"

เจียงเนี่ยนเข้าใจสภาพจิตใจที่อ่อนแอจากโรคซึมเศร้าของหลี่จิ้งอู่ดี เธอจึงเอ่ยปลอบตามความเคยชิน "ฉันไม่เป็นไรค่ะ และไม่ได้โกรธพวกคุณด้วย"

เมื่อเห็นหลี่จิ้งอู่ร้องไห้ด้วยความเสียใจ เจียงเนี่ยนก็ลอบถอนหายใจ

ในชาติก่อนอาและอาสะใภ้ทำดีกับเธอมาก คนที่ฆ่าเธอคือเจียงมิ่ง ไม่ใช่อาสะใภ้ เพียงแต่ตอนที่เธอเพิ่งเกิดใหม่และเห็นพวกเขาดีกับเจียงมิ่งขนาดนั้น เธอจึงเผลอพาลโกรธพวกเขาไปด้วย

ในอนาคตตราบใดที่พวกเขาไม่ถูกเจียงมิ่งหลอกล่อให้ทำเรื่องที่ทำร้ายเธอหรือทีม เธอจะพาพวกเขาไปยังเขตปลอดภัยที่เมืองปักกิ่ง แล้วเธอค่อยออกไปตามหาพ่อแม่

หลี่จิ้งอู่ได้ยินคำพูดของเจียงเนี่ยนก็หยุดร้องไห้ "งั้น—"

ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เจียงมิ่งก็เดินเข้ามาคล้องแขนหลี่จิ้งอู่ "แม่คะ หนูหิวแล้ว พวกเราเข้าไปข้างในหาอะไรกินกันเถอะค่ะ ข้างนอกมีแต่ซากศพซอมบี้ น่าสะอิดสะเอียนจะตาย"

หลี่จิ้งอู่ขัดเจียงมิ่งไม่ได้ จึงถูกเจียงมิ่งลากเข้าไปในสำนักงาน

ในจังหวะที่เดินสวนกับเจียงเนี่ยน เจียงมิ่งก็เผยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะออกมา

เจียงเนี่ยนหรี่ตาลงเล็กน้อย

ขณะนั้นเจียงกั๋วชิงก็เดินเข้ามาหา เขาตบไหล่เจียงเนี่ยนเบาๆ เพื่อแสดงความสนิทสนม

"เนี่ยนเนี่ยน ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ข้างนอกมันอันตรายเกินไป ครอบครัวเราได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขและหาที่ปลอดภัยให้ได้ นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดนะ"

เจียงเนี่ยนไม่ได้พูดอะไร

ในฐานะพ่อ เจียงกั๋วชิงไม่ได้สื่อสารกับเจียงเนี่ยนมากนัก เขาจึงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ และยังรู้สึกวางมาดความเป็นพ่อไม่ลงที่จะต้องแสดงท่าทีอ่อนน้อมกว่านี้

สุดท้ายเมื่อเจียงมิ่งมาตะโกนเรียก เจียงกั๋วชิงจึงเดินตามเธอเข้าไปในอาคารสำนักงาน

เจียงเนี่ยนไม่ได้มองตามพวกเขา เธอพาลุงหลี่ไปอีกด้านหนึ่งเพื่อหาห้องสำนักงานว่างๆ สำหรับพักผ่อน

เมื่อเห็นว่าไม่มีคนแล้ว ลุงหลี่จึงถามเจียงเนี่ยนว่า "คุณหนูครับ ทำไมก่อนหน้านี้คุณหนูถึงบอกพวกเขาว่าพวกเราพักอยู่ที่วิลล่าของคนอื่นล่ะครับ? แถมยังบอกว่าผมเป็นคนสอนคุณหนูฆ่าซอมบี้ด้วย?"

เจียงเนี่ยนวางขวานดับเพลิงลง ถอดเสื้อกันฝนและแว่นตานิรภัยวางไว้บนโต๊ะทำงาน แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เพราะเธอไม่สามารถอธิบายได้ว่ากลัวเจียงมิ่งจะรู้เรื่องที่เธอตุนเสบียงและเสริมความแข็งแรงของกำแพงล่วงหน้า

รวมถึงเรื่องที่เธอฆ่าซอมบี้เป็นตั้งแต่แรก ซึ่งอาจทำให้เจียงมิ่งสงสัยว่าเธอเกิดใหม่เหมือนกัน เธอจึงตอบไปสั้นๆ

"ให้พวกเขารู้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรค่ะ มีแต่จะทำให้พวกเขารู้สึกว่าฉันมีบ้านดีๆ แต่จงใจไม่ให้พวกเขาอยู่ หรือหาว่าฉันมีความสามารถแต่ไม่ยอมพาพวกเขาไปด้วยตั้งแต่แรก"

ลุงหลี่คิดตามแล้วเห็นด้วย เขาจึงทำความสะอาดห้องสำนักงานที่รกรุงรังต่อ จนไปพบเตียงพับหลังหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นของพนักงานที่เคยทำงานที่นี่ทิ้งไว้

ลุงหลี่จัดโต๊ะพับให้เจียงเนี่ยน และเตรียมตัวจะออกไปหาห้องครัวและเสบียงเพื่อทำอะไรให้คุณหนูทาน

เจียงเนี่ยนหยิบอุปกรณ์ป้องกันและอาวุธที่สกปรกเตรียมจะไปล้าง ก่อนออกจากห้องเธอพูดกับลุงหลี่ว่า "ลุงหลี่คะ เรื่องที่ฉันมีพื้นที่มิติ ห้ามบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหมคะ?"

ลุงหลี่พยักหน้า "เข้าใจครับ!"

ในสายตาของเขา แม้เจียงเนี่ยนจะดูเปลี่ยนไปจากเดิมและดูเหมือนจะมีคามลับมากขึ้น แต่สิ่งที่เจียงเนี่ยนพูดนั้นถูกต้องเสมอ

ก็ใครใช้ให้ชีวิตของเขาถูกเจียงเนี่ยนช่วยไว้ในตอนนั้นล่ะ

เจียงเนี่ยนรู้ว่าทีมเขต D จัดการซอมบี้ในลานจอดรถเสร็จหมดแล้ว เธอจึงถือของเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ตรงมุมอาคาร และนำของวางลงในอ่างล้างหน้าเพื่อชำระล้าง

ทันใดนั้น เจียงมิ่งก็มายืนพิงประตู พูดด้วยน้ำเสียงสูงส่ง "เจียงเนี่ยน ดูท่าทางคล่องแคล่วเชียวนะ หลายวันนี้แกคงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแล้วฆ่าซอมบี้ไปเยอะเลยล่ะสิ?"

"น่าสงสารจัง คนที่ไม่มีพ่อแม่ก็ต้องพึ่งพาตัวเองแบบนี้แหละ"

เจียงเนี่ยน: "?" พ่อแม่ที่หล่อนพูดถึงคือเจียงกั๋วชิงกับหลี่จิ้งอู่งั้นเหรอ?

"ซ่าาา!"

เจียงเนี่ยนแสดงสีหน้าเรียบเฉย เธอหยิบเสื้อกันฝนที่ชุ่มน้ำขึ้นมาจากอ่างล้างหน้าแล้วสะบัดไปทางเจียงมิ่งอย่างแรง ทันใดนั้นน้ำประปาเย็นเฉียบที่ผสมปนเปไปด้วยเศษเนื้อและคราบเลือดบนเสื้อกันฝนก็สาดกระจายไปทั่วตัวเจียงมิ่ง

"กรี๊ดดด!!" เจียงมิ่งกรีดร้องลั่น "เจียงเนี่ยน!! แกทำอะไรของแก!"

เจียงกั๋วชิงและหลี่จิ้งอู่ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งมาดู พบว่าผมและเสื้อผ้าของเจียงมิ่งเปียกปอน บนใบหน้ายังมีเศษอะไรสีขาวๆ ดูน่าสงสัยติดอยู่ สภาพดูไม่ได้เลยสักนิด

เมื่อเห็นพ่อแม่มาถึง เจียงมิ่งก็รีบทำท่าทางน้อยใจและฟ้องเจียงเนี่ยนทันที "พ่อคะ แม่คะ หนูแค่จะมาเข้าห้องน้ำ พี่เนี่ยนเนี่ยนไม่รู้เป็นอะไรอยู่ๆ ก็เอาน้ำสาดใส่หนูไปหมดเลยค่ะ"

เจียงเนี่ยนส่งเสียง "เหอะ" ในลำคอ เธอได้เห็นกับตาแล้วว่าเจียงมิ่งมีความสามารถในการกลับดำเป็นขาวและพูดจาเหลวไหลได้เก่งแค่ไหน

ในชาติก่อนถ้าเจียงมิ่งแสดงธาตุแท้ออกมาเร็วแบบนี้ เธอคงไม่ถูกหลอกด้วยภาพลักษณ์จอมปลอมจนต้องตายด้วยน้ำมือยัยนี่

ดูท่าในชาตินี้เจียงมิ่งคงคิดว่าตนเองเกิดใหม่ จึงไม่จำเป็นต้องแยแสคน "โง่ที่ไม่รู้อะไรเลย" อย่างเธออีก ถึงได้วางอำนาจขนาดนี้

เจียงเนี่ยนขี้เกียจจะเสียเวลากับเจียงมิ่ง เธอต้องล้างของให้เสร็จเพื่อไปหาเสบียง และวันนี้เธอต้องเริ่มเรียนรู้ทักษะการต่อสู้จากทีมเขต D

ในชาติก่อนเธอเรียนรู้ช้าและน้อยเกินไป การรับมือกับซอมบี้ในระยะแรกน่ะพอได้ แต่ในชาติก่อนเธอไม่เคยตื่นรู้พลังพิเศษเลย และในชาตินี้ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะไม่มีพลังพิเศษเหมือนเดิม เธอจึงต้องหาทางเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ตัวเอง

เจียงเนี่ยนหิ้วของที่ล้างสะอาดแล้วซึ่งยังมีน้ำหยดติ๋งๆ เดินตรงออกไปข้างนอก

"ถอยไป" เจียงเนี่ยนพูดกับเจียงมิ่งที่ยืนขวางประตูอยู่

เจียงมิ่งไม่ขยับ เจียงเนี่ยนจึงชูเสื้อกันฝนขึ้นทำท่าจะสะบัดอีกครั้ง เจียงมิ่งจึงกัดฟันถอยไปด้านข้างสองก้าว

เจียงเนี่ยนไม่ได้แม้แต่จะมองเธอ แล้วเดินจากไปอย่างมั่นคง

เจียงมิ่งกระทืบเท้าด้วยความโกรธ "พ่อ! แม่! ดูพี่เค้าทำสิคะ!"

เจียงกั๋วชิงปลอบเจียงมิ่ง แต่กลับไม่ได้ต่อว่าเจียงเนี่ยนเลยแม้แต่คำเดียว

ตอนที่ทีมเขต D ไปรับพวกเขา ตอนที่พวกเขาไม่เจอเจียงเนี่ยน พวกเขาก็เกือบจะขับรถจากไปเลย หากไม่ใช่เพราะเจียงมิ่งตื่นรู้พลังพิเศษสายเสน่ห์จนเปลี่ยนความคิดของต้วนอวี่จวิ้นได้ชั่วครู่ และทำให้พวกเขายอมรับครอบครัวเธอขึ้นรถมาพร้อมกับแบ่งอาหารให้

ตอนนี้ครอบครัวเธอคงหิวโหยจนต้องกินป้าจางเข้าไปแล้ว

ในใจพวกเขารู้ดีว่าคนกลุ่มนี้ถูกพี่ชายคนโตของเจียงเนี่ยนจัดหามาเพื่อรับเธอ พวกเขาจึงรู้สึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้ไล่เจียงเนี่ยนออกไป

เพราะถ้ามีเจียงเนี่ยนอยู่ ครอบครัวเขาก็พลอยได้อานิสงส์ตามทีมไปยังเขตปลอดภัยได้ง่ายขึ้น

เจียงมิ่งแสร้งเช็ดน้ำตาพลางเสวยสุขกับการดูแลเอาใจใส่ของพ่อแม่ และไม่ลืมที่จะอ้อนวอนใส่ร้ายป้ายสีว่าเจียงเนี่ยนไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้

แต่เธอกลับไม่ได้สังเกตเลยว่าพ่อแม่ทำเพียงแค่ปลอบใจเธอเท่านั้น แต่ไม่มีใครตำหนิเจียงเนี่ยนเลยสักนิด

เจียงเนี่ยนกลับไปที่ห้องสำนักงาน ตากเสื้อกันฝนไว้ที่พนักเก้าอี้ แล้วออกไปหาต้วนอวี่จวิ้น

"หัวหน้าคะ คุณช่วยสอนทักษะการรับมือศัตรูให้ฉันกับลุงหลี่ได้ไหมคะ?"

ต้วนอวี่จวิ้นมองเจียงเนี่ยนที่มีรูปร่างเล็กและดูเหมือนเคยถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมด้วยความแปลกใจ เขาคาดเดาว่าทำไมจู่ๆ เธอถึงอยากเรียนเรื่องพวกนี้

"คุณกังวลว่าพวกเราจะปกป้องคุณไม่ได้เหรอ?"

เจียงเนี่ยนเบิกตากลมโตที่แสนสวยจ้องมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง "แน่นอนว่าไม่ใช่ค่ะ คุณมีพลังพิเศษธาตุไฟ และทีมก็ประสานงานกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ พวกคุณเก่งมากค่ะ!"

"ฉันแค่ต้องการเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดไว้เพื่อกันเหนียวค่ะ"

ในตอนนี้เองที่ต้วนอวี่จวิ้นเริ่มมองเจียงเนี่ยนอย่างจริงจัง เขาไม่ได้มองเธอเป็นเพียงเด็กสาววัย 18 ปีที่ทำอะไรไม่เป็นอีกต่อไป

"ตกลงครับ ผมจะจัดเวรให้สมาชิกในทีมผลัดกันมาสอนพวกคุณ"

เสียงของเจียงมิ่งแทรกเข้ามาทันที "ฉันก็อยากเรียนด้วยค่ะ"

(จบตอน)