บทที่ 4 คาบแรกงั้นเหรอ? เริ่มจากใช้จิตวิทยาก่อนเลย!

[เจ้าพวกนี้คือกลุ่มที่สอบประเมินได้ลำดับรั้งท้ายครั้งที่แล้วหมดเลยนี่นา ความยากมันจะไม่สูงไปหน่อยเหรอ?]

[ตัวเล็กจ้อย ดูท่าทางไม่มีพลังต่อสู้เลยสักนิด]

[แบบนี้สิถึงจะน่าสนุก!]

[ได้ยินว่ายัยคนนี้ในโลกมนุษย์ก็เป็นครูเหมือนกัน]

[คุณหวังจะเอาประสบการณ์การสอนมนุษย์มาใช้กับเจ้าพวกนี้เนี่ยนะ?]

เหล่านักเรียนเริ่มสังเกตเห็นเธอแล้ว จะมัวแต่มองคอมเมนต์ต่อไปไม่ได้

เพียงไม่กี่วินาที แม้เยวี่ยนอิ้นจะกวาดสายตาอ่านไม่ทันทั้งหมด แต่เธอก็ยังจับข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้สองสามอย่าง:

1. ผู้ปกครองสามารถกำจัดครูได้ นั่นหมายความว่าตอนนี้เหล่านักเรียนยังไม่มีอำนาจคุกคามเธอโดยตรง
2. นักเรียนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่แย่ที่สุด แสดงว่ายังต้องมีการแข่งขันกับนักเรียนกลุ่มอื่น
3. ไม่สามารถใช้ความรู้จากตำราเรียนของมนุษย์ได้ และตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องสอนวิชาอะไร

สมองของเยวี่ยนอิ้นหมุนวนนับพันตลบ แต่ฝีปากกลับไม่หยุดชะงัก

“และนี่คือนามสกุลของฉัน ฉันนามสกุลเยวี่ยน พวกเธอเรียกฉันว่าครูเยวี่ยนได้”

เหล่านักเรียนข้างล่างพอได้ยินว่าเธอเริ่มพูดต่อ ต่างก็กลับไปทำธุระของตัวเองกันตามเดิม

สภาพจิตใจที่คุ้นเคย บรรยากาศในห้องเรียนที่แสนจะคุ้นตา เยวี่ยนอิ้นถอนหายใจยาว

คาบแรกของเทอมใหม่ เริ่มต้นด้วยการใช้จิตวิทยา... อ๊ะ ไม่ใช่สิ เริ่มต้นด้วยการอบรมสั่งสอน

เยวี่ยนอิ้นโยนชอล์กทิ้ง รวบรวมลมปราณไว้ที่จุดตันเถียน กดเสียงต่ำลง

ทันใดนั้น เธอก็เร่งระดับเสียงจนดังสนั่น!

“ปรับทัศนคติให้มันดี ๆ หน่อย! นี่มันเวลาเรียน พวกเธอเอาหูไปทิ้งไว้ที่ไหนกันหมด? พวกเธอเป็นรุ่นที่แย่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยสอนมาเลย!”

คำว่า “ทัศนคติ” เพิ่งจะหลุดจากปาก เจ้าตัวโตที่กินพื้นที่ไปครึ่งห้องอย่างปลาหมึกยักษ์ก็สะดุ้งเฮือกจนตัวโยน ถึงกับหยุดพฤติกรรมการดูดหนองของตัวเองไปทันที

สิ้นเสียงคำพูด คอมเมนต์จำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาบดบังโลกทั้งใบของเยวี่ยนอิ้น

[ยัยนี่บ้าไปแล้วเหรอ?]

[พอกลับไปพวกมันฟ้องผู้ปกครองเมื่อไหร่ ยัยนี่จบเห่ทันที!]

[ใจเด็ดมาก จุดธูปนำรอเลย]

[ขอให้โชคดีนะจ๊ะ][ดอกกุหลาบ]

[จองที่รอเผาศพ]

[นิสัยกับหน้าตาช่างสวนทางกันเหลือเกิน]

[ฉันก็คิดแบบนั้น! เห็นผมสั้นหน้าม้าเต่อ นึกว่าเป็นพวกสายแบ๊วเสียอีก]

[รูปลักษณ์ภายนอกมันหลอกลวงจริง ๆ]

เยวี่ยนอิ้นมองภาพตรงหน้าไม่ชัดไปชั่วขณะ เธอสะบัดศีรษะหนึ่งครั้ง ใช้คลื่นสมองสั่งปิดการทำงานของคอมเมนต์ไลฟ์สด

จากการตอบสนองเมื่อครู่ เยวี่ยนอิ้นเริ่มเข้าใจนักเรียนแต่ละตนในเบื้องต้นแล้ว

ตนที่ตกใจคือพวกสมาธิสั้น ตนที่ก้มหน้าไม่ยอมมองเธอคือพวกที่ฟังแต่ไม่เรียน ส่วนตนที่จ้องตาประสานกับเธอนั้นคือพวกหัวแข็ง

เมื่อเห็นว่าความสนใจทั้งหมดถูกดึงมารวมกันแล้ว เยวี่ยนอิ้นจึงปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงอย่างถูกจังหวะ

“แต่ในเมื่อฉันมารับช่วงดูแลห้องของพวกเธอแล้ว ฉันก็จะนำพาพวกเธอไปให้ดีที่สุด”

“เพียงแต่ฉันเป็นคนประเภทที่ชอบตกลงกันด้วยดีก่อนจะใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด วันนี้ฉันจะบอกกฎระเบียบให้พวกเธอรู้ไว้ ถ้าพวกเธอไม่ก่อเรื่อง ฉันก็ไม่ชอบเข้าไปวุ่นวายอะไรนักหรอก”

“แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่พวกเธอทำผิด!”

เยวี่ยนอิ้นเพิ่มระดับเสียงขึ้นในจังหวะที่เหมาะสม พร้อมลากเสียงท้ายให้ยาวขึ้น

“เขียนบันทึกสำนึกผิด เชิญผู้ปกครอง ไล่ออก เตรียมตัวโดนทีละอย่างได้เลย”

“สำหรับฉันน่ะมันก็แค่เรื่องยุ่งยากนิดหน่อย แต่คนที่ได้รับผลกระทบไปตลอดชีวิตคือตัวพวกเธอเอง”

เมื่อเห็นเหล่านักเรียนข้างล่างพากันกะพริบตาปริบ ๆ เยวี่ยนอิ้นก็รู้ทันทีว่าเธอเดิมพันถูกทางแล้ว

คาบแรกของเทอมใหม่ ต้องสร้างอำนาจบารมีของความเป็นครูให้มั่นคง

สยบนักเรียนให้ได้ก่อน แล้วค่อยผ่อนปรนท่าทีลงทีหลัง จะช่วยให้การจัดการเรียนการสอนง่ายขึ้น

ส่วนเรื่องอื่น ๆ น่ะเหรอ ครูอย่างเธอก็ต้องยอมอดหลับอดนอนเรียนรู้เองก่อนค่อยเอามาสอนนั่นแหละ

“ต่อไปนี้ ฉันจะขอกล่าวถึงกฎระเบียบของห้องเรา”

“1. ไม่อนุญาตให้ทำกิจกรรมอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเรียนในคาบ”

เธอกล่าวพลางปรายตาไปทางปลาหมึกยักษ์อย่างมีเลศนัย

“2. เคารพครูบาอาจารย์ รักใคร่กลมเกลียวกับเพื่อนร่วมชั้น”

“3. ไม่อนุญาตให้มีความรักในวัยเรียน”

เยวี่ยนอิ้นหักชอล์กแท่งใหม่ เขียนตัวอักษรลายมือสวยสะดุดตาลงบนกระดานดำเสียงดัง ‘ชึ่ก ๆ ๆ’

“คราวนี้ถึงตาพวกเธอออกมาแนะนำตัวให้ฉันรู้จักบ้างแล้วล่ะ”

นี่เป็นแผนประวิงเวลา แผนประวิงเวลาล้วน ๆ เลยนะฮะ~

ตราบใดที่เธอยังล่วงรู้ไม่แน่ชัดว่าตัวเองต้องสอนวิชาอะไร เธอจะยังไม่บุ่มบ่ามเด็ดขาด

เพื่อเลี่ยงไม่ให้พูดผิดหรือทำผิดมากเกินไป จนนักเรียนเอารายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปฟ้องผู้ปกครองจนโดนร้องเรียนกลับมา

“นักเรียนที่อยู่ตรงนั้น เริ่มจากเธอคนแรกเลย”

(จบตอน)