บทที่ 42 งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ (ต้น): สารวัตรจาง วางเครื่องตรวจวัตถุระเบิดลงก่อนเถอะครับ

สามวันถัดมา

วิลล่าหมายเลข 18 โครงการบลูเบย์ดูราวกับเป็นที่ใหม่

แม้ผนังภายนอกจะยังคงมีความขรึมขลังจากการที่มีเถาวัลย์ปกคลุมอยู่ แต่ในสวนกลับถูกปรับปรุงจนเป็นระเบียบเรียบร้อย น้ำในบ่อปลาใสสะอาดจนมองเห็นก้นบ่อ เห็นฝูงปลาว่ายไปมาตามแนวน้ำ สวยงามราวกับเป็นสถานที่ท่องเที่ยว

วันนี้เป็นงาน "เลี้ยงขึ้นบ้านใหม่" ของเฉินเย่

ในฐานะ "เศรษฐีพันล้าน" คนใหม่ (คำนวณจากทรัพย์สิน) "ผู้พิทักษ์ประตูของชาติ" และ "เจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบของกองตรวจ" แขกที่เฉินเย่เชิญมาครั้งนี้มีจำนวนไม่มาก แต่ละคนล้วนเป็นระดับหัวกะทิทั้งสิ้น

เวลาสิบโมงตรง รถคันแรกก็มาถึง

ไม่ใช่รถหรู แต่เป็นรถ Volkswagen Passat สีดำที่ดูเรียบง่าย

ประตูรถเปิดออก สารวัตรจางกั๋วต้งในชุดนอกเครื่องแบบเดินลงมา แต่ในมือเขาไม่ได้ถือของขวัญ กลับจูงสุนัขตำรวจพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดที่ดูน่าเกรงขามมาด้วยตัวหนึ่ง

"สารวัตรจาง! มาก็มาเถอะครับ จะพก... หมามาทำไมเนี่ย?"

เฉินเย่ในชุดผ้ากันเปื้อน ถือตะหลิวเดินออกมาต้อนรับ รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างไปครู่หนึ่ง

"ปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบ อย่าเพิ่งตกใจ"

จางกั๋วต้งทำหน้าตายพลางปล่อยสายจูง "เฮยจื่อ ไป สแกนรอบหนึ่ง เน้นตรงบ่อปลากับมุมกำแพง ดูว่ามีกลิ่นดินปืนหรือกลิ่นศพเน่าบ้างไหม"

"โฮ่ง!"

เจ้าสุนัขตำรวจที่ชื่อเฮยจื่อพุ่งออกไปเหมือนศรหลุดจากคันธนู เริ่มดมฟุตฟิตไปทั่วบริเวณสวน

เฉินเย่มุมปากกระตุก: "สารวัตรครับ นี่มันบ้านผมนะ! สรุปคุณมางานเลี้ยงหรือมาตรวจค้นกันแน่?"

"ฉันทำเพื่อตัวนายเองนะ" จางกั๋วต้งหยิบเครื่องตรวจจับโลหะแบบพกพาออกมาจากกระเป๋า แล้วกวาดไปตามตัวเฉินเย่สองสามรอบ พอได้ยินเสียง "ติ๊ด ติ๊ด" สั้นๆ และยืนยันว่าเป็นแค่หัวเข็มขัด เขาถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

"เฉินเย่เอ๊ย ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อใจนายนะ แต่ร่างกายของนายน่ะมัน... มันเกินไปจริงๆ วันมงคลแบบนี้ ฉันต้องให้แน่ใจว่าตอนนั่งกินข้าวกันอยู่ จะไม่มีอะไรใต้โต๊ะระเบิดตู้มขึ้นมา"

หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว จางกั๋วต้งก็เก็บเครื่องมือ แล้วถึงได้ยิ้มออกมาบางๆ พลางหยิบกล่องของขวัญลงมาจากรถ

"เอ้า นี่พวกพี่น้องที่สถานีรวมเงินกันซื้อให้นาย"

เฉินเย่เปิดออกดูแล้วก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

มันคือธงเกียรติยศที่ปักตัวอักษรสีทองตัวใหญ่ว่า: [ประพฤติตนดีงาม ใต้หล้าสงบสุข]

"ขอบคุณครับ... ของขวัญชิ้นนี้ 'แข็งแกร่ง' จริงๆ" เฉินเย่รับมาด้วยความเคารพ แล้วนำไปแขวนไว้ในตำแหน่งที่เด่นที่สุดในห้องนั่งเล่น

ถัดมา แขกคนที่สองก็มาถึง

ผู้อำนวยการหลี่จากสำนักความมั่นคงแห่งมณฑล

คนที่มีงานรัดตัวขนาดนี้ยอมสละเวลามา ถือว่าให้เกียรติเฉินเย่อย่างมหาศาลจริงๆ

"เสี่ยวเฉิน ยินดีด้วยที่ย้ายบ้านใหม่นะ" ผู้อำนวยการหลี่ยังคงดูสุภาพสง่างามเช่นเคย คนขับรถที่ตามหลังมาขนกล่องสีเงินสองใบลงมาด้วย

"ท่านครับ เกรงใจจริงๆ เลย..."

"ของเล็กๆ น้อยๆ น่ะ" ผู้อำวยการหลี่ขยับแว่นสายตาพลางลดเสียงต่ำลง

"นี่คือระบบรักษาความปลอดภัยแบบครอบคลุม 'อินทรีเหล็ก' ที่ฝ่ายเทคนิคของสำนักเราเพิ่งพัฒนาเสร็จ เวอร์ชันพลเรือนยังไม่วางขายเลยนะ ติดตั้งไว้ในสวนนี้ ในรัศมีห้าร้อยเมตร ถ้ามีโดรนหรือสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ไม่พึงประสงค์เข้ามาใกล้ มันจะแจ้งเตือนและรบกวนสัญญาณทันที"

เฉินเย่ตาเป็นประกาย

นี่มันของดีนี่หว่า! เงาของโดรนสอดแนมคราวก่อนยังติดตาอยู่เลย มีไอ้นี่ไว้จะได้นอนหลับเต็มอิ่มเสียที!

"ขอบพระคุณท่านมากครับ! นี่คือสิ่งที่ผมกำลังต้องการอยู่พอดีเลย!"

และคนสุดท้ายที่มาปิดท้ายงาน ย่อมไม่พ้นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเจียงหลิน ผู้เฒ่าจ้าว

ขบวนรถ Rolls-Royce ห้าคันขับเคลื่อนเข้ามาในสวนอย่างยิ่งใหญ่

จ้าวตัวอวี๋วิ่งลงมาเปิดประตูรถเหมือนเด็กรับใช้ คอยประคองผู้เฒ่าจ้าวที่มีสีหน้าสดใสเดินออกมา

"ฮ่าๆๆ! พ่อหนุ่มเฉิน! ทำเลดี! ทำเลดีจริงๆ!"

ผู้เฒ่าจ้าวกวาดตามองรอบหนึ่ง พลางชี้ไปที่บ่อปลาที่มีผิวน้ำระยิบระยับ "น้ำแบบนี้ พลังแบบนี้ กวักทรัพย์! กวักทรัพย์มหาศาลแน่นอน!"

"ท่านผู้เฒ่าจ้าวกล่าวเกินไปแล้วครับ ผมยังต้องพึ่งบารมีท่านอยู่เลย" เฉินเย่รีบเข้าไปต้อนรับ

"ใครก็ได้! ยกของขวัญของฉันออกมา!"

ผู้เฒ่าจ้าวสะบัดมือทีเดียว บอดี้การ์ดสี่คนก็แบกป้ายไม้พะยูงขนาดมหึมาเดินเข้ามา

บนป้ายสลักตัวอักษรพริ้วไหวสี่ตัวว่า—[ฟาร์มปลาตระกูลเฉิน]

และที่มุมขวาล่าง ยังมีตัวอักษรเล็กๆ เขียนไว้ว่า: [ฮวงจุ้ยชั้นยอด ต้องเจอของใหญ่แน่นอน]

เฉินเย่มองคำว่า "ต้องเจอของใหญ่" แล้วหนังตาขยับหยิกๆ

ท่านผู้เฒ่าครับ นี่ท่านให้พรหรือจงใจปักธงแช่งผมกันแน่เนี่ย?

ผมอยากเจอแค่ปลาโว้ย ไม่ได้อยากเจอ "ของใหญ่" แบบนั้น!

โต๊ะจัดเลี้ยงตั้งอยู่บนสนามหญ้าในสวน ตรงข้ามกับบ่อปลาที่ดูแล้วสบายตา

เฉินเย่ลงมือเข้าครัวเอง (จริงๆ คือจ้างเชฟจากโรงแรมห้าดาวมา แล้วเขาเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ) จัดเตรียมมื้อเที่ยงที่หรูหราอลังการ

แน่นอนว่าพระเอกของงานคือ "ปลา" (ช้อนเอา! ย้ำว่าช้อนเอา ไม่ได้ตก!)

ปลาเฉาตัวใหญ่หนักร่วมห้าชั่งนึ่งซีอิ๊วถูกยกขึ้นโต๊ะ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว

"มาๆ ท่านหัวหน้าทุกท่าน ท่านผู้ใหญ่ทุกท่าน ลองชิมปลาที่ผมเลี้ยงเองดูครับ!" เฉินเย่เชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น "นี่คือปลาล็อตแรก รับประกันว่าปลอดสารพิษร้อยเปอร์เซ็นต์!"

จางกั๋วต้งมองดูปลาจานนั้น ตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศ ไม่กล้าคีบลงไปเสียที

"เฉินเย่..." จางกั๋วต้งขมวดคิ้วมุ่น "ปลาตัวนี้... มันไม่เคยแอบกินชนวนระเบิดเข้าไปใช่ไหม? หรือเคยไปแทะอะไรที่ไม่ควรแทะเข้าหรือเปล่า?"

เฉินเย่แทบจะกระอักเลือดออกมาคำโต

"สารวัตรจาง! ปลาพวกนี้ผมเพิ่งปล่อยไปเมื่อสามวันก่อนเอง! ก้นบ่อผมก็ลอกจนเกลี้ยงแล้ว! สะอาดแน่นอน!"

ผู้อำวยการหลี่ใจกล้ากว่า เขาคีบเนื้อส่วนท้องปลาเข้าปากไปชิ้นหนึ่ง

วินาทีต่อมา ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

"หืม?!"

ผู้อำนวยการหลี่ค่อยๆ เคี้ยวพลางทำสีหน้าประหลาดใจ "เนื้อสัมผัสแบบนี้... แน่น นุ่ม สดใหม่ และมีความหวานจางๆ ติดปลายลิ้น ไม่มีกลิ่นคาวโคลนของปลาน้ำจืดเลยแม้แต่นิดเดียว! เสี่ยวเฉิน ฝีมือการเลี้ยงปลาของนายนี่มันสุดยอดจริงๆ!"

ผู้เฒ่าจ้าวได้ยินดังนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า คีบมาชิมบ้างแล้วก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก: "ปลาดี! นี่คือปลาน้ำจืดที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย! อร่อยกว่าปลาคาร์ปที่ฉันเลี้ยงด้วยขนมปังกับนมทุกวันเสียอีก!"

เมื่อเห็นผู้ใหญ่ทั้งสองเริ่มลงมือทานและยังไม่ระเบิดตาย จางกั๋วต้งถึงได้เริ่มกินอย่างสบายใจ

บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความรื่นเริง แขกเหรื่อและเจ้าภาพต่างมีความสุข

ท่ามกลางการร่ำสุรา บรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย

แต่เฉินเย่สังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่า ไม่ว่าจะเป็นสารวัตรจาง ผู้อำนวยการหลี่ หรือผู้เฒ่าจ้าว สายตาที่พวกเขามองมาที่เขานั้น นอกจากความชื่นชมแล้ว ดูเหมือนจะแฝงความหมายบางอย่างไว้

เมื่อเหล้าเข้าปากไปได้สักพัก ผู้อำนวยการหลี่ก็วางแก้วเหล้าลง แล้วพูดขึ้นมาเหมือนไม่ตั้งใจว่า:

"เสี่ยวเฉิน ที่นี่ของนายไม่เลวเลยนะ ทำเลห่างไกล สภาพแวดล้อมดี แถมอยู่ภายใต้การดูแลของระบบความปลอดภัยของฉันด้วย ต่อไปถ้าพวกเรามีเรื่องอะไรที่... ไม่ค่อยสะดวกจะคุยกันที่สำนักงาน พอจะขอยืมทำเลทองของนายใช้หน่อยได้ไหม?"

จางกั๋วต้งรับลูกทันที: "นั่นสิ แล้วบ่อปลาของนายเนี่ย ฉันว่ามันซ่อนของได้ดีนักแล ต่อไปถ้าทางสถานีมีวัตถุพยานพิเศษที่ไม่มีที่เก็บ นายก็..."

"หยุด! หยุดเลยครับ!"

เฉินเย่รีบชูสองมือยอมแพ้ทันที

"ท่านหัวหน้าทุกท่านครับ ที่นี่เป็นแค่ฟาร์มปลาธรรมดาๆ ผมก็เป็นแค่เกษตรกรธรรมดาๆ คนหนึ่ง พวกเราคุยกันแค่เรื่องลมเรื่องฟ้าก็พอ อย่าคุยเรื่องงานเลยได้ไหมครับ?"

ทุกคนพากันหัวเราะร่า

แต่ในเสียงหัวเราะนั้น เฉินเย่เข้าใจความจริงข้อหนึ่ง

ตั้งแต่วันที่เขาตกได้ระเบิดและจับอาชญากรได้ เขาก็ถูกกำหนดมาแล้วว่าจะไม่ใช่พลเมืองธรรมดาอีกต่อไป

เขาคือ "บุคลากรพิเศษ" ที่ทุกฝ่ายจับตามอง เป็น "ตาพายุ" ที่เต็มไปด้วยตัวแปรและความเป็นไปได้ท่ามกลางเมืองเจียงหลินที่ดูเหมือนจะสงบสุขแห่งนี้

เฉินเย่หันไปมองบ่อปลาที่นิ่งสงบ

ภายใต้ผิวน้ำนั้น ดูเหมือนจะมีดวงตาเป็นหมื่นคู่กำลังจ้องมองเขาอยู่

"ช่างมันเถอะ"

เฉินเย่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

"ขอแค่ให้ฉันได้กินซุปปลา ต่อให้ตกได้เง็กเซียนฮ่องเต้ขึ้นมา... ฉันก็ยอม!"

ในขณะนั้นเอง เฮยจื่อ สุนัขตำรวจที่นอนอยู่ข้างเท้าเฉินเย่ ก็พลันส่งเสียงครางฮือในลำคอเบาๆ ไปทางมุมหนึ่งของบ่อปลา

พร้อมทั้งขนตามตัวของมันที่ลุกชันขึ้นมาในชั่วขณะ...

(จบตอน)

รีวิวจากผู้แปล คือตอนแรกก็ลังเลว่าจะแปลเรื่องนี้ยาวๆ ดูดีมั้ย มันตลกดีก็จริง แต่มันออกจะไร้จุดหมายไปหน่อย แบบว่า ตกปลา > เจอของแปลกๆ > ย้ายที่ > ตกปลา > เจอของแปลกๆ > ย้ายที่ วนไปแบบนี้หรอ แถมบางตตอนความสั้นยาวก็ไม่เท่ากันอีก ถึงแม้มันจะพอเฉลี่ยๆ ได้ก็เถอะ ยาวไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนสั้นก็กลัวผู้อ่านจะรู้สึกไม่ดี

แต่จากที่ได้ลองแปลล้ำหน้าไปเยอะๆ ในตอนที่ลงบทที่ 42 นี้ ผู้แปลแปลไปถึงบทที่ 80++ แล้ว พบว่าแนวโน้มเรื่องตอนสั้นตอนยาวไม่เท่ากันมีน้อยลง (ยังมีอยู่บ้าง) ส่วนเนื้อเรื่องหลังๆ มันไปได้อ่ะ มันหาเรื่องมากาวจนได้ บอกเลยว่ากาวได้อีกรั่วได้อีก ผู้แต่งนี้สรรหาแต่งจริงๆ 555 แล้วมันก็ไม่ได้แบบไร้แก่นสารแบบ ตกปลา > เจอของแปลกๆ > ย้ายที่(มีอยู่บ้าง แต่อัพเกรดเช่น ตัวละครที่มาร่วมกันรั่ว สเกลความเวอร์ความรั่ว) แล้ว มันมีเรื่องอื่นให้เล่นให้ฮาเยอะพอสมควร เช่น เป้าหมายของเฉินเย่ก็ไม่ใช่แค่ตกปลาอย่างเดียวแล้วแต่ดันไปทำ... ทำอะไรไม่รู้ลองอ่านกันเองไม่อยากสปอยล์ แต่ก็ยังวนเวียนเกี่ยวกับเรื่องตกปลานี่แหละ55

สรุป สำหรับท่านที่อยากหาเรื่องกาวๆ ขำๆ เบาสมอง โดยมีธีมเกียวกับการตกปลา(ตกได้รึเปล่าไม่รู้555+) ยังไงก็ขอฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับผม