บทที่ 27 เบ็ดนี้มีนามว่า "แสงแห่งความยุติธรรม"
บทที่ 27 เบ็ดนี้มีนามว่า "แสงแห่งความยุติธรรม"
"เผยธาตุแท้ของแกออกมา... ไอ้ขี้โกง!!!"
สิ้นเสียงคำรามของเฉินเย่ คันเบ็ด "กามะกัตสึ" ลิมิเต็ดราคาแพงระยับก็โค้งงอจนน่ากลัวพร้อมส่งเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู
ตูม!
น้ำกระจายวงกว้าง "หลิวหัตถ์ไว" ที่กำลังสอยปลาอย่างเพลิดเพลินถึงกับสะดุ้งสุดตัว เขาหันไปมองคันเบ็ดของเฉินเย่ที่มาพาดทับเลนตัวเองจนตาแทบถลนออกนอกเบ้า
"เฉินเย่! แกเป็นบ้าอะไร?!" หลิวหัตถ์ไวแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง
"นี่คืองานแข่งที่เป็นทางการนะ! แกกล้าข้ามเลนแถมยังใช้เบ็ดสมอเหรอ?! กรรมการ! กรรมการหายหัวไปไหนหมด?!"
นักตกปลารอบข้างต่างพากันหันมามอง แม้แต่กล้องของสื่อมวลชนที่กำลังไลฟ์สดก็แพนตามมาทันที ในห้องไลฟ์สดของเฉินเย่เองก็เดือดเป็นภูเขาไฟระเบิด
[เชี้ยยย! ท่านเสนาบดีลงมือแล้ว!]
[เบ็ดนี้ลงไป มีเรื่องพินาศแน่นอน!]
[ใช้เบ็ดสมอในบ่อแข่ง? การกระทำนี้มัน 'เสี่ยงคุก' สุดๆ สมกับเป็นผู้ชายคนนั้นจริงๆ!]
[พี่หัตถ์ไวซวยแน่ ใครที่โดนท่านเสนาบดีจ้องเล่นงาน ไม่เคยมีใครรอดไปได้แบบครบสามสิบสองสักราย]
เฉินเย่ไม่สนใจเสียงรอบข้าง ดวงตาเขาจ้องเขม็งไปยังจุดสีแดงเข้มใต้ผิวน้ำลึกสองเมตร
"คิดจะหนีเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เฉินเย่แสยะยิ้มเย็นชา กล้ามเนื้อแขนขยายพองจนเห็นเส้นเลือด เขาออกแรงงัดเบ็ดขึ้นมาสุดตัว!
"ขึ้นมา!!!"
ผึง——!!!
สายเบ็ดกรีดน้ำจนเกิดเสียงแหลมสูง ทว่าสัมผัสที่ติดเบ็ดมาไม่ใช่ปลาที่ดิ้นสู้ฟัด แต่มันกลับนิ่งเงียบเหมือนก้อนหินหนักๆ ที่มีความรู้สึกสั่นสะเทือนแบบเครื่องจักร
ซื่อ... ซื่อ...
แว่วเสียงเหมือนกระแสไฟฟ้าลัดวงจรดังขึ้นเบาๆ
"เฮ้ย! สายฉัน! แกเกี่ยวสายฉันไปแล้ว!"
หลิวหัตถ์ไวร้องลั่นเมื่อเห็นคันเบ็ดของตัวเองถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะจนปลายแทบจุ่มน้ำ
"เฉินเย่! แกต้องชดใช้ค่าอุปกรณ์ให้ฉันนะโว้ย!"
เฉินเย่ไม่ตอบโต้ เขาตั้งท่าม้าตายใช้หลักการคานดีดค่อยๆ ลากสิ่งของหนักอึ้งขึ้นมา
ซ่า——
ท่ามกลางน้ำขุ่นที่ม้วนตัวขึ้นมา วัตถุประหลาดชิ้นหนึ่งก็ถูกกระชากขึ้นพ้นผิวน้ำ
มันไม่ใช่ปลา...
ไม่ใช่ก้อนหิน...
แต่มันคือทรงกลมโลหะสีดำสนิทขนาดพอๆ กับลูกบาสเกตบอล บนพื้นผิวมีแสงสีน้ำเงินกะพริบอย่างน่าขนลุก
รอบตัวมีแขนกลคล้ายหนวดปลาหมึกยื่นออกมา แขนกลข้างหนึ่งกำลังหนีบเบ็ดของหลิวหัตถ์ไวไว้แน่น ส่วนเบ็ดสมอของเฉินเย่นั้นเกี่ยวเข้ากับช่องว่างของเปลือกโลหะอย่างมั่นคง
ที่หนักกว่านั้นคือ ทันทีที่มันพ้นน้ำ เสียงสั่นความถี่สูง "วื้ดๆๆ" ก็ดังชัดเจนจนคนแถวนั้นปวดหู
บรรยากาศทั่วทั้งสนามเงียบกริบดุจป่าช้า
นักแข่งนับร้อย กรรมการ และนักข่าว ต่างอ้าปากค้าง มองดูไอ้เครื่องมือไฮเทคที่เฉินเย่ห้อยคาเบ็ดไว้อย่างงงงวย
"น... นี่มันคืออะไรน่ะ?" คุณลุงข้างๆ ถึงกับทำแว่นสายตาร่วงพื้น
เฉินเย่หอบเล็กน้อย เขาถือคันเบ็ดด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือชี้ไปที่ลูกบอลโลหะที่มีน้ำหยดติ๋งๆ แล้วยิ้มกว้างให้หลิวหัตถ์ไวที่หน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ
"คุณหลิวครับ ช่วยแนะนำหน่อยสิ?"
"นี่น่ะเหรอที่บอกว่าเป็น 'เหยื่อสูตรลับ' ของคุณ? สูตรลับนี่หน้าตาเก๋ดีนะ แถมยังใช้ไฟฟ้าด้วยเหรอ?"
ตอนนี้หลิวหัตถ์ไวสติหลุดไปเรียบร้อย
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า "เครื่องล่อปลาคลื่นเสียงชีวภาพ" รุ่นใหม่ล่าสุดที่สั่งมาจากต่างประเทศและซ่อนไว้ใต้เลนอย่างมิดชิด จะถูกไอ้หมอนี่ใช้เบ็ดสมอ "สอย" ขึ้นมาได้อย่างแม่นยำขนาดนี้!
"ช... ฉันไม่รู้เรื่อง! นั่นมันอะไรก็ไม่รู้!" หลิวหัตถ์ไวตาหลุกหลิก เขาแอบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อจะกดรีโมตทำลายหลักฐาน "นั่นต้องเป็นขยะที่แกตกขึ้นมาแน่ๆ! ไม่เกี่ยวกับฉัน!"
พูดจบเขาก็รีบหันหลัง เตรียมจะโยนรีโมตทิ้งลงบ่อเพื่อทำลายหลักฐาน
"คิดจะทำลายหลักฐานเหรอ?" สายตาเฉินเย่คมปราบ
ยังไม่ทันที่เฉินเย่จะขยับตัว ร่างหนึ่งที่ซุ่มอยู่แถวหน้าผู้ชมก็พุ่งออกมาทันที
"หยุดนะ! นี่ตำรวจ!"
เสียงคำรามประดุจสายฟ้าฟาดดังสนั่นไปทั่วสนาม
ชายในกางเกงลายดอกไม้ที่นั่งแทะเมล็ดทานตะวันเมื่อครู่ พุ่งข้ามรั้วกั้นอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาว เขาเข้าถึงตัวหลิวหัตถ์ไวในไม่กี่ก้าวแล้วจัดการล็อกตัวกดลงกับกล่องอุปกรณ์ตกปลาทันที
"โอ๊ย——!" หลิวหัตถ์ไวรร้องลั่น รีโมตขนาดจิ๋วร่วงลงพื้นดังกังวาน
ชายคนนั้นรีบเก็บรีโมตขึ้นมา แล้วถอดแว่นดำออก เผยให้เห็นขอบตาดำคล้ำและดวงตาแดงก่ำที่เป็นเอกลักษณ์
เขาคือผู้กองจางกั๋วต้ง แห่งกองสืบสวนเมืองเจียงหลินนั่นเอง
ผู้กองจางมือกดผู้ต้องหา อีกมือถือรีโมต แล้วเงยหน้ามองเฉินเย่ที่ยังยืนถือเบ็ดสมออยู่บนแท่น แววตาของเขามันช่างดูสิ้นหวังและเต็มไปด้วยความรู้สึก "ว่าแล้ว" อย่างถึงที่สุด
"เฉินเย่..." ผู้กองจางกัดฟันพูด "ฉันแค่อยากพักร้อน! เมล็ดทานตะวันเพิ่งกินไปได้ครึ่งถุงเอง! ช่วยให้ฉันอยู่อย่างสงบสุขสักวันไม่ได้หรือไง?!"
เฉินเย่ทำหน้าซื่อ ชี้ไปที่เครื่องล่อปลาที่ยังส่งเสียงซื่อๆ "ผู้กองครับ จะโทษผมไม่ได้นะ ผมก็แค่อยากตกปลา ใครจะไปรู้ว่าหย่อนเบ็ดลงไปปุ๊บ ก็เจอสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์ปั๊บ"
ในไลฟ์สด คอมเมนต์คลั่งไปแล้ว
[ฮ่าๆๆๆ ผู้กองจางมาถึงที่จริงด้วย!]
[ว่าแล้ว ลุงที่แทะเมล็ดทานตะวันนั่นราศีจับ ที่แท้ก็ตำรวจนอกเครื่องแบบ!]
[รอบนี้แหละที่เขาเรียกว่า 'แสงแห่งความยุติธรรม' สาดส่องถึงก้นบ่อ!]
[เฉินเย่: ถึงผมจะไม่ทำตามกฎการแข่งขัน แต่ผมรักษาความยุติธรรมให้กับการแข่งขันนะครับ!]
[เสนาบดีกรมยุติธรรมโคตรเจ๋ง! เหวี่ยงเบ็ดทีเดียวเปลี่ยนตัวเต็งแชมป์เป็นผู้ต้องหาเฉย!]
เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบเข้าควบคุมสถานการณ์ การแข่งขันจึงต้องหยุดชะงักลง
เครื่องมือโลหะนั้นถูกตรวจสอบในที่เกิดเหตุและยืนยันว่าเป็นเครื่องปล่อยคลื่นเสียงความถี่สูงที่ผิดกฎหมาย แถมยังมีระบบแม่เหล็กดูดปากปลาเข้าหาเบ็ดอีกด้วย (เรื่องสมมติไม่มีในโลกความเป็นจริงนะครับทุกท่าน)
นี่มันไม่ใช่การตกปลาแล้ว นี่มันคือการเปิดเครื่องดูดฝุ่นใต้น้ำชัดๆ!
เฉินเย่มองดูหลิวหัตถ์ไวถูกลากขึ้นรถตำรวจด้วยความสะใจ ถึงวันนี้จะตกปลาไม่ได้สักตัว แต่ความสำเร็จนี้มันสะใจยิ่งกว่าตกปลาได้ร้อยจินเสียอีก เขาหันไปหากรรมการด้วยท่าทางภูมิใจ
"กรรมการครับ จับคนโกงได้แล้ว งั้นเรามาแข่งกันต่อเลยไหม? วันนี้ผมฟอร์มกำลังมาแรงเลยนะ!"
ทว่า กรรมการมองดูเบ็ดสมอยักษ์ในมือเขา แล้วมองดูสนามแข่งที่พังย่อยยับ สีหน้าของกรรมการเหมือนเพิ่งกินแมลงสาบเข้าไปทั้งรัง
"เอ่อ... คุณเฉินครับ" กรรมการปาดเหงื่อ "เนื่องจากคุณใช้อุปกรณ์ตกปลาที่ผิดกฎร้ายแรง (เบ็ดสมอ) และละเมิดกฎการแข่งขันของรายการโกลเด้นฮุกอย่างรุนแรง..."
"แล้วยังไงครับ?" เฉินเย่ใจหายวาบ
"ดังนั้น คุณจึงถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขันครับ เชิญคุณเก็บข้าวของออกจากสนามได้ทันทีครับ"
เฉินเย่: "......"
ลมหนาวพัดมาหวิวๆ ทำเอาผมของเฉินเย่ปลิวสยายไปตามลม เขามองดูเบ็ดสมอที่เป็นฮีโร่ในมือ แล้วมองดูหลิวหัตถ์ไวที่กำลังโดนผู้กองจางอบรมอยู่ไกลๆ เขาได้แต่ถอนหายใจยาวสู่ฟ้า
"ชีวิตฉันมันช่างยากเย็น..."
"แค่จะเอาเงินรางวัลสักหน่อย ทำไมมันยากเย็นขนาดนี้วะ?!"
(จบตอน)