บทที่ 26 ผมก็อยากจะถ่อมตัวนะ แต่ความสามารถมันไม่เอื้ออำนวย

สนามแข่งขันตกปลารายการ "โกลเด้นฮุก" จัดขึ้นที่บ่อตกปลามาตรฐานสากลข้างศูนย์กีฬาเมืองเจียงหลิน

บรรยากาศเต็มไปด้วยธงทิวโบกสะบัดและผู้คนเนืองแน่น ตำแหน่งตกปลานับร้อยจุดถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ

นักข่าวสายกีฬาต่างตั้งกล้องและโดรนบินว่อนอยู่บนท้องฟ้า

นี่เป็นงานที่ยิ่งใหญ่กว่าการที่เฉินเย่ไปนั่งไลฟ์สดริมแม่น้ำป่าหลายเท่าตัวนัก

เฉินเย่สวมชุดตกปลาอาชีพกันยูวีที่จ้าวตัวอวี๋เป็นสปอนเซอร์ให้ แบกอุปกรณ์ราคาเหยียบแสน พร้อมห้อยป้าย "ผู้เข้าแข่งขันพิเศษหมายเลข 007" เขาเดินยืดอกเข้าสู่สนามแข่งอย่างภาคภูมิใจ

"ดูนั่นสิ! ใครมาน่ะ?"

"เฮ้ย! นั่นมันเฉินเย่! เสนาบดีกรมยุติธรรมมาแล้ว!"

"เร็วเข้า! อยู่ห่างๆ เขาไว้ อย่าไปนั่งโซนเดียวกับเขานะโว้ย!"

ทุกที่ที่เฉินเย่เดินผ่าน นักตกปลาที่เคยนั่งคุยโวโอ้อวดกันอยู่พลันเงียบกริบ ต่างพากันหอบข้าวของหลบไปสองข้างทาง เปิดทางให้เขากลายเป็น "เขตกักกัน" กว้างถึงสองเมตรโดยอัตโนมัติ

เฉินเย่มุมปากกระตุก นี่ฉันดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? วันนี้ฉันแค่จะมาเอาเงินรางวัลเองนะเห้ย!

เขามาถึงตำแหน่งตกปลาหมายเลข 7 พอวางอุปกรณ์ลง ก็รู้สึกถึงสายตาที่ร้อนแรงจ้องมาจากข้างหลัง

เมื่อหันไปมอง ที่แถวหน้าสุดของที่นั่งผู้ชม ชายวัยกลางคนในกางเกงชายหาดลายพร้อย สวมแว่นดำและหมวกปีกกว้าง ในมือถือถุงเมล็ดทานตะวันกำลังจ้องเขาเขม็ง

"ผู้กองจาง?" เฉินเย่เรียกเบาๆ

ชายคนนั้นลดแว่นดำลง เผยให้เห็นดวงตาที่แดงก่ำและแฝงไปด้วยคำเตือน เขาทำท่า "ปาดคอ" แล้วขยับปากบอกเป็นนัยว่า "อย่า-ก่อ-เรื่อง"

เฉินเย่หดคอทันที ให้ตายเถอะ ขนาดผู้กองจางยังยอมปลอมตัวมาเฝ้าระวังเลยเหรอเนี่ย

วางใจเถอะครับผู้กอง วันนี้ปลามีเป็นเบือ ผมอยากจะก่อเรื่องก็คงทำไม่ลงหรอก เฉินเย่คิดในใจพลางเปิดไลฟ์สด

[พี่น้องครับ! อยู่ในงานโกลเด้นฮุกแล้ว! วันนี้โฮสต์จะมาบดขยี้เซียนปลานับร้อยเพื่อคว้าเงินรางวัลสองแสนหยวน!]

[ดูสีน้ำสิครับ ดูทรงปลาสิครับ ถ้าวันนี้ยังแห้วอีก ผมจะกินคันเบ็ดโชว์สดๆ เลย!]

ห้องไลฟ์สดร้อนระอุขึ้นมาทันที แม้คนส่วนใหญ่จะเข้ามาดูว่าเขาจะตกได้นักดำน้ำหรือทุ่นระเบิดอีกหรือเปล่าก็ตาม

"ปี๊ด——!!!"

สิ้นเสียงนกหวีดจากกรรมการ การแข่งขันก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ!

ในพริบตา คันเบ็ดนับร้อยก็สะบัดลงน้ำพร้อมกันเป็นภาพที่ตระการตา เฉินเย่เองก็เหวี่ยงเบ็ดทันที โดยเขาไม่ลืมที่จะฉีด "สเปรย์ป้องกันเบ็ดติดตอ" ราคา 1,000 แต้มลงบนตัวเบ็ดด้วย

นิ่งไว้! รอบนี้ราบรื่นแน่นอน!

ทว่า... สิบนาทีผ่านไป

นักตกปลาข้างๆ เริ่มสอยปลากันรัวๆ แล้ว

"มาแล้ว! ปลาตะเพียนหนึ่งตัว!"

"ฮึ่ม! ติดคู่เลยเว้ย!"

"ปลาที่นี่กินดีชะมัด ฉันก็ได้แล้ว!"

พี่ชายทางซ้าย คุณลุงทางขวา แม้แต่เด็กประถมฝั่งตรงข้ามที่ดูเหมือนเพิ่งจะหัดตกปลา ต่างพากันวัดเบ็ด ตักปลาลงกระชังไม่หยุดมือ มีเพียงทุ่นของเฉินเย่เท่านั้นที่นิ่งสนิทราวกับถูกเชื่อมติดไว้กับผิวน้ำ

ไม่น่าเป็นไปได้นะ... เหงื่อเริ่มซึมที่หน้าผากเฉินเย่

เขาแอบเปิดใช้งาน [สื่อสารกับมัจฉาระดับเริ่มต้น] ใต้ผิวน้ำมีฝูงปลาว่ายวนเข้ามาจริงๆ

แต่ที่แปลกคือ ปลาพวกนี้เหมือนเจอสิ่งกีดขวางบางอย่าง พวกมันว่ายรอบเบ็ดเขา บางตัวเอาตัวมาถูสายเบ็ดเล่น แต่พอปากจะไปแตะโดนตัวเบ็ดที่ฉีดสเปรย์ไว้ พวกมันกลับดีดตัวออกราวกับโดนไฟช็อต!

บ้าที่สุด! สเปรย์นี่มันมีพิษหรือไง?!

เฉินเย่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ ไอ้ระบบเฮงซวยนี่บอกว่าสเปรย์ช่วย "ป้องกันเบ็ดติดตอ" หลักการน่าจะเป็นการสร้างสนามแรงผลักพิเศษ แต่ดูเหมือนแรงผลักนี้จะมองว่า "ปากปลา" เป็นขยะที่ต้องผลักออกไปด้วย!

ไอ้ระบบแกงกันนี่หว่า! เบ็ดไม่ติดตอจริง แต่แม่มไม่ติดปลาด้วยเลยเนี่ยนะ!

เฉินเย่แทบอยากจะร้องไห้ แล้วจะแข่งต่อยังไงล่ะทีนี้! ในขณะที่เขากำลังจะถอดใจ สายตาก็เหลือบไปเห็นผู้เข้าแข่งขันทางซ้ายเยื้องไปข้างหน้า

นั่นคือตัวเต็งอันดับหนึ่ง "หลิวหัตถ์ไว"

นักตกปลาอาชีพชื่อดัง หมอนี่สอยปลาเร็วมากจนน่าเหลือเชื่อ พอเหยื่อลงน้ำไม่ถึงสามวินาทีเขาก็วัดเบ็ด และทุกครั้งจะได้ปลาหมอเทศตัวใหญ่หนักสองสามจินติดขึ้นมาเสมอ

หมอนี่ใช้โปรหรือเปล่าวะ? เฉินเย่สงสัย

เขาจึงเปิด [แผนที่ความร้อนมัจฉา] ของระบบดูทันที พอเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของเฉินเย่ก็เปลี่ยนไป

ในจุดที่ "หลิวหัตถ์ไว" ตกปลาอยู่ กลับไม่มีจุดแสงของฝูงปลาหนาแน่นอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมี "จุดสีแดงเข้ม" กะพริบอยู่จุดเดียวที่ใต้เบ็ดของเขา!

ทุกครั้งที่เบ็ดลงไป จุดสีแดงนั่นจะปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มองไม่เห็นออกมา จากนั้นปลาแถวนั้นจะพุ่งเข้าหาเบ็ดอย่างผิดธรรมชาติ เหมือนโดนคำสั่งให้ "วิ่งเข้าชน" มากกว่าจะมากินเหยื่อ

[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ความถี่สูงที่ไม่ใช่ธรรมชาติ]

[ประเภทวัตถุ: อุปกรณ์ล่อและเกี่ยวปลาด้วยคลื่นเสียงขนาดจิ๋ว (เครื่องมือโกง)]

อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง

เฉินเย่แสยะยิ้ม มิน่าล่ะถึงได้ปลาไวขนาดนี้ ที่แท้ก็ใช้เทคโนโลยีโกงนี่เอง!

เขาเคยเห็นอุปกรณ์พวกนี้ในเน็ต มันคือโดรนใต้น้ำขนาดจิ๋วที่ปล่อยคลื่นล่อปลา หรือใช้แม่เหล็ก/แขนกลช่วยเกี่ยวปลาเข้าเบ็ด ในน้ำขุ่นๆ แบบนี้ไม่มีทางที่ใครจะมองเห็น

เฉินเย่ชายตามอง "หลิวหัตถ์ไว" ที่กำลังโพสท่าเท่ๆ ให้กล้องอย่างลำพองใจ ก่อนจะหันไปมองผู้กองจางบนอัฒจันทร์ที่กำลังแทะเมล็ดทานตะวันพลางขมวดคิ้วด้วยความกังวล

สัญชาตญาณแห่ง "ความยุติธรรม" (จริงๆ คือความอยากรู้อยากเห็นและอยากก่อเรื่อง) พลันลุกโชนขึ้นมาในใจ

ในเมื่อพวกแกไม่ยอมให้ฉันตกปลาดีๆ...

เฉินเย่เก็บคันเบ็ดกลับมาเงียบๆ

งั้นฉันก็ไม่ตกมันแล้ว ปลงปลาเนี่ย!

เขารื้อกล่องอุปกรณ์ หยิบ "เบ็ดสมอขนาดยักษ์" ที่เคยสร้างวีรกรรมที่เวิ้งน้ำตัดวิญญาณออกมา แล้วตามด้วย "สเปรย์ป้องกันเบ็ดติดตอ"

ฟืด—— ฟืด——

เขาฉีดพ่นสเปรย์ใส่เบ็ดสมอนั่นรัวๆ

คำอธิบายของระบบว่ายังไงนะ? 'ผลข้างเคียง: ผลักดันขยะทั่วไป แต่เพิ่มโอกาสเกี่ยวโดนวัตถุที่มีโครงสร้างพิเศษ'

ไอ้เครื่องโกงไฮเทคที่กำลังปล่อยแสงปล่อยคลื่นอยู่ใต้น้ำนั่น ถือเป็น "วัตถุที่มีโครงสร้างพิเศษ" หรือเปล่า?..

ต้องใช่อยู่แล้ว!

เฉินเย่ยืนขึ้นบิดคอ ผู้ชมในไลฟ์เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

[เดี๋ยวนะ! โฮสต์จะทำอะไรน่ะ?]

[เบ็ดนั่นมัน... เชี้ย! นั่นมันเบ็ดสมอเหรอ?!]

[ท่านเสนาบดีจะทำอะไร? เขาจะไม่แข่งแล้วเหรอ?]

[สายตานั่น... สายตาที่เหมือนมองเห็นทุกอย่าง! ไม่ชอบมาพากลแล้ว เรื่องใหญ่กำลังจะเกิด!]

เฉินเย่ไม่สนสายตาฉงนสงสัยรอบข้าง เขาจับคันเบ็ดมั่นด้วยสองมือ แต่ไม่ได้เหวี่ยงไปยังจุดตกของตัวเอง เขากลับเบี่ยงตัวไปทางจุดตกของ "หลิวหัตถ์ไว"

"เฮ้ย! พี่หัตถ์ไว!" เฉินเย่ตะโกนเรียก

หลิวหัตถ์ไวหันมาตามสัญชาตญาณ "อะไร? อยากขอเป็นศิษย์เหรอ? ไว้แข่งเสร็จ..."

ยังพูดไม่ทันจบ

คันเบ็ด "กามะกัตสึ" ลิมิเต็ดในมือเฉินเย่ก็สะบัดออกอย่างแรง!

"ไปเลยลูกพ่อ!"

เบ็ดสมอยักษ์แหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว พุ่งโค้งเป็นวงสวยงามก่อนจะตกลงไปข้างทุ่นของหลิวหัตถ์ไวอย่างแม่นยำ!

"แกบ้าไปแล้วเหรอ?! นี่มันงานแข่งนะ แกเหวี่ยงข้ามเลนมาได้ยังไง!" หลิวหัตถ์ไวเดือดดาล

เฉินเย่ไม่สนใจ จ้องเขม็งไปที่จุดสีแดงในแผนที่ระบบ เบ็ดสมอที่ฉีดสเปรย์ไว้เหมือนมีตา มันหลบหลีกสาหร่ายและดินเลนใต้พรมน้ำ มุ่งตรงไปยังแหล่งสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์นั่นทันที

"แก๊ก"

สัมผัสที่ส่งผ่านมาถึงมือ มันคือความรู้สึกของโลหะที่ขบเข้ากับโลหะ เป็นสัมผัสที่ทำให้หัวใจเต้นระรัว

เฉินเย่แสยะยิ้มโชว์ฟันขาว

"ผู้กองจางครับ ขอโทษด้วยนะ ดูเหมือนวันนี้ผู้กองจะไม่ได้พักผ่อนแล้วล่ะ"

วินาทีต่อมา เฉินเย่รวบรวมกำลังไว้ที่ท้องแขน สองมือออกแรงงัดคันเบ็ดพร้อมคำรามลั่น:

"เผยธาตุแท้ของแกออกมา... ไอ้ขี้โกง!!!"

(จบตอน)

สาระน่ารู้จากผู้แปล

ในวงการตกปลา **เบ็ดสมอ (Snagging Hook / Anchor Hook)** มีความแตกต่างจากเบ็ดปกติอย่างมาก ทั้งในด้านรูปร่าง วัตถุประสงค์ และวิธีการใช้งาน ดังนี้:

1. รูปร่างลักษณะ

**เบ็ดปกติ (Single Hook):** จะมีก้านเดียวและหัวเบ็ดเพียงอันเดียว ออกแบบมาเพื่อให้ปลา "กินเหยื่อ" เข้าไปในปาก

**เบ็ดสมอ (Treble Hook / Multi-point Hook):** จะมีเงี่ยงเบ็ดตั้งแต่ 3 แฉกขึ้นไป มัดรวมกันไว้ที่ก้านเดียว รูปร่างคล้าย "สมอเรือ" ขนาดเล็ก (ในนิยาย เฉินเย่ใช้ขนาดใหญ่พิเศษเพื่อให้เกี่ยววัตถุหนักๆ ได้)

2. วิธีการใช้งาน (จุดสำคัญ)

**เบ็ดปกติ:** นักตกปลาต้องรอให้ปลากินเหยื่อแล้วค่อยวัดเบ็ด เพื่อให้เบ็ดเกี่ยวที่ริมฝีปากปลา

**เบ็ดสมอ:** มักจะใช้ในลักษณะ **"การกระชาก" (Snagging)** คือการเหวี่ยงเบ็ดลงไปในจุดที่มีปลาหรือวัตถุ แล้วกระชากสายเบ็ดอย่างแรงเพื่อให้เงี่ยงเบ็ดที่มีหลายทิศทางเข้าไป "เกี่ยว" ส่วนใดส่วนหนึ่งของตัวปลาหรือวัตถุนั้นๆ โดยที่ปลาไม่ได้ตั้งใจกินเหยื่อ

3. ทำไมเฉินเย่ถึงใช้เบ็ดสมอ?

**เพื่อการ "กู้ซาก" หรือ "เกี่ยวของ":** ในนิยาย เฉินเย่ใช้เบ็ดสมอเมื่อเขาไม่ได้ตั้งใจจะตกปลาตามปกติ แต่ต้องการ **"สอย"** หรือ **"เกี่ยว"** วัตถุประหลาดใต้สะดือมวลน้ำขึ้นมา (เช่น เครื่องสัญญาณในงานแข่ง หรือโดรนจารกรรม) เพราะเบ็ดสมอมีโอกาสเกี่ยวติดวัตถุแข็งๆ ได้ง่ายและแน่นกว่าเบ็ดเดี่ยวปกติ

4. ในแง่กฎกติกา

* ในการแข่งขันตกปลาส่วนใหญ่ **เบ็ดสมอถือเป็นอุปกรณ์ต้องห้าม** เพราะเป็นการทำร้ายปลา (เกี่ยวเข้าตามลำตัว) และดูไม่ใช่วิธีการตกปลาเชิงกีฬาที่เน้นชั้นเชิงการล่อให้ปลากินเหยื่อ