บทที่ 11 - สตีเวน

บทที่ 11 - สตีเวน

ไป๋เทาเดินเข้าไปในห้อง กวาดตามองศพสองศพบนพื้น เขาเดินเข้าไปซ้ำให้ชัวร์ศพละสองนัด พอแน่ใจว่าตายสนิทแล้วถึงเริ่มค้นห้องอย่างละเอียด ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นใครบางคนนอนกองอยู่มุมห้อง — ถูกมัดเป็นปูอัด เหลือแค่ขาที่พอดิ้นได้ ส่วนแขนโดนพันธนาการแน่นหนา

ไป๋เทาเดินเข้าไปใกล้ ลองเอาลูบๆ คลำๆ ดู เหมือนจะยังมีลมหายใจ เขาขยับปืนเตรียมพร้อม แต่ฉุกคิดขึ้นได้: หรือนี่จะเป็นเชลยที่พวกมันจับมา?

จังหวะนั้นเอง ชายคนนั้นก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา

ไป๋เทาพิจารณาหน้าตาอีกฝ่าย — ฝรั่งวัยกลางคน ผมเผ้าหนวดเคราดอกเลา เลยลองถามดู: "ฟังภาษาคนรู้เรื่องไหม?"

สตีเวนคิดในใจ: เด็กใหม่เหรอ? แต่เขาไม่ได้พูดออกไป ตอบแค่ว่า: "ฉันเป็นหัวหน้าหน่วยค้นหาของเมืองหม้อต้ม... นายเอาตัวฉันไปแลกค่าไถ่กับท่านเจ้าเมืองได้นะ"

พูดจบประโยค เขาก็ภาพตัด สลบเหมือดไปดื้อๆ เพราะอาการช็อก

ไป๋เทายืนงง นิ้วที่คาไกปืนคลายออก คิดในใจ: ดวงดีขนาดนี้เลย?

แต่เดี๋ยวนะ การแลกเปลี่ยนตัวประกันมันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? ประเด็นคือตาลุงนี่มองหน้าเขาแวบเดียวก็บอกยศบอกตำแหน่งตัวเองเสร็จสรรพ จะจริงหรือหลอกวะเนี่ย?

"ไม่ได้การ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้" ไป๋เทาส่ายหัว ตัดสินใจค้นตัวเช็กประวัติอีกฝ่ายก่อน

[ชื่อ: สตีเวน] [อาชีพ: กองกำลังป้องกันเมือง] [พลังชีวิต: 19%] [ค่าความเหนื่อย: 7%] [ค่าการปนเปื้อนรังสี: 79%] [ค่าสุขภาพ: 78%] [ค่าสภาพจิต: 0%]

"เฮ้อ ช่วยก่อนแล้วกัน" ไป๋เทาตัดสินใจ

...

เมื่อสตีเวนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งแบบมึนๆ ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนรถเข็น พลังชีวิตเด้งขึ้นมาเป็น 79% แล้ว แต่ตัวยังถูกมัดอยู่

"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงไป๋เทาดังมาจากข้างหลัง "พวกโจรมันกลับมากันแล้ว ถ้าเพื่อนร่วมทีมคุณยังอยู่ในเมือง ผมก็ช่วยไม่ได้นะ ผมเก็บของจากศพพวกโจรเสร็จก็จะชิ่งแล้ว ส่วนของใช้ส่วนตัวของคุณ เดี๋ยวไปถึงฐานผมแล้วค่อยว่ากันว่าจะคืนให้ไหม"

พูดจบ ไป๋เทาก็เอาผ้าปิดตามาคาดให้เขา: "ทนลำบากหน่อยนะ"

สตีเวนตอบเสียงเรียบ: "ไม่เป็นไร"

ไป๋เทาเข็นรถพาลัดเลาะไปตามทางวิบาก พอแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา ก็จอดรถเข็นไว้ข้างทาง กำชับว่า: "แถวนี้อาจมีสัตว์ป่า อย่าส่งเสียงล่ะ"

สตีเวนพยักหน้า

ท่ามกลางแดนรกร้าง ไป๋เทากวาดของจากศพพวกเรเดอร์ยัดใส่เป้ที่มีฟังก์ชันพิเศษ — ยัดเป้ซ้อนเป้ ขนมาเกลี้ยงยกเว้นพวกปืนกับกระสุนหนักๆ มีทั้งยาฉีดฟื้นเลือดแบบเร่งด่วน อาหาร ยา แล้วก็วัสดุต่างๆ แถมยังมีแกนกลางเครื่องพิมพ์ 3 มิติอีกอัน — ถึงตอนนี้เขาจะยังไม่มีแปลนสร้างเครื่องพิมพ์ก็เถอะ

เขาขนของกลับบ้านรอบหนึ่ง แล้วค่อยวิ่งกลับมาแบกตาลุงนี่เข้าหลุมหลบภัย

ต้องบอกเลยว่าหนักชิบหาย! พอแบกขึ้นหลัง น้ำหนักเกินพิกัดทันที เหมือนโดนภูเขาทับ

กว่าจะลากสังขารเข้ามาได้ ปิดประตูเสร็จ ไป๋เทาถึงกับทรุด "เอาล่ะ ลุกได้" เขาถอดผ้าปิดตาให้อีกฝ่าย

สตีเวนมองไปรอบๆ แล้วก็ต้องแปลกใจ: นี่มันไม่น่าใช่หลุมหลบภัยของมือใหม่แล้วมั้ง?

ไป๋เทาพูดต่อ: "รอตรงนี้แป๊บ ผมไปเคลียร์ห้องขังก่อน" ว่าแล้วก็เอาโซ่ล่ามสตีเวนไว้กับเสาข้างๆ

สตีเวนไม่ได้ขัดขืน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนจับ อย่างน้อยไอ้หนุ่มนี่ก็พูดจาดี ไม่ได้ซ้อมเขา

พอไป๋เทาจัดห้องขังเสร็จ ก็เอาผ้าปิดตาสตีเวนอีกรอบ แล้วพาเข้าไปข้างใน ก่อนจะแก้เชือกให้

สตีเวนขยับตัวแก้เมื่อย พบว่าเป้ตัวเองว่างเปล่า

ไป๋เทาบอก: "เดี๋ยวผมมีเรื่องจะถาม แต่ขอไปเคลียร์ของก่อน" เขาโยนอาหารกับน้ำให้ชุดหนึ่ง "ถ้าหิวก็กินซะ" เขาหวังว่าจะง้างปากเอาข้อมูลเมืองหม้อต้มจากลุงนี่ได้บ้าง

สตีเวนนั่งพิงเตียงนุ่ม หลับตาลง ลิ้นดุนฟันหน้า รู้สึกโล่งๆ "เฮ้อ ต้องไปเสียตังค์ให้หมอเอลลี่ซ่อมฟันอีกแล้ว"

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ไป๋เทาก็เดินกลับมา เคาะลูกกรงเหล็ก

สตีเวนลุกขึ้นนั่ง มองไป๋เทาที่ยืนอยู่นอกกรง อีกฝ่ายใส่เกราะเต็มยศ ปิดหน้าปิดตา ถามเข้าประเด็น: "ในกองนี้ อันไหนของลุง?"

ไป๋เทาเอาสมุดโน้ต ตราอาร์ม เข็มกลัด ของดูต่างหน้า แล้วก็รูปถ่าย มาวางเรียงให้ดู

สตีเวนชี้: "พวกนั้นแหละของฉัน"

ไป๋เทาเก็บของพวกนั้นแยกไว้: "ผมเก็บไว้ให้ก่อน ตอนปล่อยตัวจะคืนให้"

แล้วเขาก็ยิงคำถามตรงๆ: "พรสวรรค์ของลุงคืออะไร?"

สตีเวนส่ายหัว: "ฉันไม่มีพรสวรรค์"

ไป๋เทาชะงัก สตีเวนเห็นท่าทางสงสัยเลยอธิบาย: "นายคงเป็นเด็กใหม่รุ่นล่าสุดสินะ อาจจะยังไม่รู้ เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟัง"

เขากระแอมนิดนึงแล้วเริ่มเลคเชอร์:

"อย่างแรก โลกนี้มีคนอยู่สองประเภท ประเภทแรกคือผู้มาเยือนจากต่างโลกที่ถูกส่งตัวมาเป็นระยะ แบบพวกนาย ประเภทนี้จะมีพรสวรรค์ ส่วนอีกประเภทคือคนพื้นเมืองแบบฉัน ไม่มีพรสวรรค์ แต่เป็นส่วนหนึ่งของระบบกึ่งเกม — ถ้าใช้ภาษาพวกนาย ก็คือ NPC" สตีเวนมองหน้าไป๋เทา รอให้ย่อยข้อมูล

ไป๋เทาคิดในใจ: มีคนไม่มีพรสวรรค์ด้วยเหรอ? ทำไมฟังดูทะแม่งๆ วะ?

"ไม่ได้โม้เพราะสกิลติดคูลดาวน์นะ? เดี๋ยวจู่ๆ หยุดเวลา 7 วิฯ แล้วควักปืนมายิงสวนผมทำไง?" ไป๋เทาพูดพลางถอยหลังไปสองสามก้าว

สตีเวนถอนหายใจ นวดขมับที่มีตีนกาขึ้น: "นายเจอคนมาแล้วกี่คน?"

ไป๋เทาลังเลนิดนึง: "รวมลุงด้วยก็ไม่ถึงร้อยมั้ง ที่ฆ่าไปก็น่าจะสัก 30-40 คน"

"เอาเถอะ ถือว่าตอบแทนที่ช่วยชีวิต ฉันจะบอกเท่าที่รู้แล้วกัน" สตีเวนกระแอมอีกรอบ:

"เท่าที่ฉันรู้ คนบนโลกนี้แบ่งเป็นสองพวก: พวกแรกคือ 'เอเลี่ยน' หรือผู้มาเยือน มีพรสวรรค์; พวกที่สองคือคนพื้นเมืองแบบฉัน ไม่มีพลังวิเศษ จะแก่ลงเรื่อยๆ ตามเวลา อายุขัยทฤษฎีคือร้อยปี อย่างฉันเนี่ย 67 แล้ว เริ่มแก่แล้ว"

"อ้อ" ไป๋เทาพยักหน้า

"ส่วนพวกผู้มีพรสวรรค์ ท่านเจ้าเมืองของเราก็เป็นหนึ่งในนั้น พรสวรรค์ของเธอคือ 'ลอร์ด'"

ไป๋เทาคิด: กะแล้วเชียว

"ในแดนรกร้างนี้ จริงๆ แล้วประชากรส่วนใหญ่คือคนพื้นเมืองไร้พรสวรรค์" สตีเวนอธิบายต่อ "เพราะทุกวินาทีมีคนตาย ผู้รอดชีวิตที่ถูกส่งมาแต่ละเดือนมันไม่พอถมที่หรอก แต่ที่นี่ยังมีการต่อสู้และคนตายไม่หยุดหย่อน ก็เพราะมีพวกเราคนพื้นเมืองคอยหมุนเวียนอยู่นี่แหละ"

"เดี๋ยวนะ แล้วพวกลุงปั๊มลูกทันเหรอ? อัตราการเกิดมันจะทันอัตราการตายได้ไง?" ไป๋เทาย้อนถาม