บทที่ 38 ผลข้างเคียง, การเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพอย่างรุนแรง

เฉินอันลู่รู้สึกสับสนเล็กน้อย

หรือว่า หลี่เทียนอวี่ ที่เคยเจอสองครั้งนั้นเป็นภาพลวงตา? เกิดจากอคติของเธอเองหรือเปล่า?

แน่นอนว่าการที่คนคนหนึ่งจะแสดงความสามารถได้เหนือกว่าปกติในบางสถานการณ์ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

สุนทรพจน์ของ หลี่เทียนอวี่ ในงานสัมมนาอุตสาหกรรมครั้งนี้ หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นปาฐกถา ได้สร้างความฮือฮาไม่น้อย

ผู้คนที่นั่งอยู่ในห้องประชุมหลายคนต่างยื่นคอยาวออกมามองทางเขา เพื่อต้องการเห็นหน้าตาของเขาให้ชัดเจน

ส่วนวิทยากรทั้งสามท่านบนเวที บางครั้งก็กระซิบกระซาบกัน ราวกับว่าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับ หลี่เทียนอวี่

ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามท่านนั้นเป็นใคร? ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการ การที่คนหนุ่มสาวจะได้รับความสนใจจากพวกเขาได้นั้นมีไม่มากนัก

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง หลี่เทียนอวี่ก็เดินลำบาก

ทำไม? เขาถูกผู้คนจำนวนไม่น้อยล้อมเอาไว้

คนเหล่านี้บางคนมีสีหน้าตื่นเต้น บางคนก็แสดงความสงสัยเล็กน้อย ต่างพากันดึง หลี่เทียนอวี่ พูดคุยเกี่ยวกับแนวคิดนั้นทีละคน เพื่อต้องการทำความเข้าใจรายละเอียดบางอย่าง

ในบรรดาคนเหล่านี้หลายคนมีความคิดที่จะเริ่มทำธุรกิจส่วนตัว การเข้าร่วมฟอรัมนี้ก็เพื่อหวังว่าจะได้เนื้อหาที่เป็นประโยชน์บ้าง

คำกล่าวของวิทยากรทั้งสามท่านบนเวทีนั้นคลุมเครือ ไม่สามารถจับต้องสาระสำคัญได้

มีเพียงกรณีศึกษาที่ หลี่เทียนอวี่ ยกมาเท่านั้น ที่มีความเป็นไปได้ในการนำไปปฏิบัติในระดับหนึ่ง

ในจำนวนนี้ยังมีหลายคนที่ขอเพิ่ม หลี่เทียนอวี่ เป็นเพื่อนในวีแชท เพื่อเตรียมพูดคุยรายละเอียดเพิ่มเติมในภายหลัง

ไม่แน่ว่าอาจมีคนต้องการก่อตั้งบริษัทเดินทางสำหรับบริการรับ-ส่งสนามบินโดยเฉพาะแบบนี้จริง ๆ ก็ได้

หลี่เทียนอวี่เดินออกมานอกห้องประชุม ก็พบว่า เฉินอันลู่ ยืนอยู่ด้านนอก และแน่นอนว่า จ้าวอิงกวง ก็อยู่ด้วย เพียงแต่สีหน้าของ จ้าวอิงกวง ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่ามีใครเป็นหนี้เขามากมาย

เป็นเรื่องปกติ หลี่เทียนอวี่ ไม่เพียงแต่ไม่เสียหน้า แต่ยังโดดเด่นอย่างมากอีกด้วย ซึ่งทำให้ จ้าวอิงกวง รู้สึกไม่สบายใจราวกับกินอุจจาระเข้าไป

เฉินอันลู่ เห็น หลี่เทียนอวี่ ก็รีบเดินเข้ามาหา

“หลี่เทียนอวี่ ฉันมีธุระจะคุยด้วย ขอรบกวนเวลาคุณสักสองสามนาทีได้ไหม?”

“อืม ได้สิ”

เฉินอันลู่ ลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า “กระเป๋าที่คุณให้ฉันครั้งที่แล้วมันแพงเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้ แต่ว่าวันนี้ฉันไม่ได้เอามาด้วย วันหลังฉันจะหาเวลาเอาไปคืนให้ หรือจะให้ฉันส่งไปให้ก็ได้”

หลี่เทียนอวี่ตอบอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันเคยบอกไปแล้ว ของที่ให้ไปแล้ว ฉันไม่รับคืนหรอกนะ”

เฉินอันลู่สังเกตสีหน้าของ หลี่เทียนอวี่ ก็เห็นได้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น แต่จริงจังมาก

ไม่รู้ทำไม เฉินอันลู่ รู้สึกว่า หลี่เทียนอวี่ ในตอนนี้แตกต่างจากความประทับใจก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านบุคลิกที่ดูเป็นชายชาตรีอย่างเต็มที่...

“เฉินอันลู่ เอาอย่างนี้ไหม...” หลี่เทียนอวี่ กล่าวขึ้นอย่างกะทันหัน

“หืม?”

“ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ อย่างนั้นหาเวลาเลี้ยงอาหารฉันสักมื้อเถอะ”

“... อ่า? เลี้ยงอาหารคุณเหรอ?”

จ้าวอิงกวง ได้ยินเข้าก็รีบโพล่งขึ้น: “อะไรนะ!? นายยังจะให้ อันลู่ เลี้ยงข้าวอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

หลี่เทียนอวี่ ไม่แม้แต่จะมอง จ้าวอิงกวง แต่ยังคงพูดกับ เฉินอันลู่ ว่า “ไม่ได้เหรอครับ?”

“ได้ค่ะ พรุ่ง... ไม่สิ พรุ่งนี้ที่บริษัทมีธุระ งั้น... หลังเลิกงานวันมะรืนก็แล้วกันค่ะ”

จ้าวอิงกวง ได้ยินเข้าก็งงเป็นไก่ตาแตก เฉินอันลู่ตอบตกลงจริง ๆ อย่างนั้นหรือ

เขา จ้าวอิงกวง เคยชวน เฉินอันลู่ หลายครั้ง แต่ไม่เคยสำเร็จเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แล้ว หลี่เทียนอวี่ คนนี้กลับจัดการเรื่องนี้ได้ง่าย ๆ เลยเหรอ

แถมยังเป็นให้ เฉินอันลู่ เลี้ยงข้าวอีกด้วย...

หลี่เทียนอวี่ พยักหน้า “อืม เดี๋ยวคุณส่งที่อยู่บริษัททางวีแชทให้ฉันนะ เดี๋ยวฉันไปรับคุณหลังเลิกงาน”

“อ้าว? มารับฉันเหรอ? ไม่ต้อง...”

“ตกลงตามนี้แหละ ฉันมีธุระนิดหน่อย ขอตัวไปก่อนนะ”

หลี่เทียนอวี่ พูดจบก็โบกมือให้ เฉินอันลู่ แล้วหันหลังเดินจากไป

เฉินอันลู่ มองตามหลัง หลี่เทียนอวี่ ไปอย่างเหม่อลอย

แปลกจริง ทำไม หลี่เทียนอวี่ ถึงได้ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันขนาดนี้แค่ในเวลาเข้าร่วมประชุมครั้งเดียว?

หลี่เทียนอวี่ เปลี่ยนไปจริง ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็สังเกตเห็น

เมื่อก่อนเวลา หลี่เทียนอวี่ อยู่ต่อหน้าผู้หญิงสวย ๆ เขาไม่สามารถแสดงออกได้เย็นชาขนาดนี้ บางครั้งยังทำตัวน่ารังเกียจจนเกินทน

แปลกจริง เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?

ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ของระบบก็ดังขึ้นในสมองของ หลี่เทียนอวี่

[ผู้ช่วยระบบ]: โฮสต์ ท่านไม่ต้องแปลกใจ แม้ว่าท่านจะเปิดใช้งานพรสวรรค์ “ยอดฝีมือทางธุรกิจ” ได้สำเร็จ แต่ก็น่าเสียดายที่ผลข้างเคียงที่รุนแรงได้ปรากฏขึ้นในตัวท่าน

[ผู้ช่วยระบบ]: ข้อแนะนำที่เป็นประโยชน์ ตราบใดที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงในตัวโฮสต์เอง รวมถึงความสามารถและการเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย ก็มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดผลข้างเคียง

[ผู้ช่วยระบบ]: ผลข้างเคียงมีหลายประเภท ทางระบบจะไม่ยกตัวอย่างทีละอย่าง

เมื่อได้ยินคำว่า “ผลข้างเคียง” หลี่เทียนอวี่ ก็ตกใจ

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ในศูนย์คำสั่งซื้อ เขามองเห็นเครื่องหมายที่บ่งบอกถึงผลข้างเคียงสำหรับความสามารถทุกรายการจริง ๆ

อย่างเช่นพรสวรรค์ “ยอดฝีมือทางธุรกิจ” ก็เป็นแบบนี้...

[ยอดฝีมือทางธุรกิจ]

จำนวนเงินภาษี: หนึ่งหมื่นหยวน

คำอธิบาย: แนวคิดทางธุรกิจ ความสามารถในการดำเนินการ และภาวะผู้นำได้รับการยกระดับในระดับหนึ่ง ความสามารถสูงกว่าคนทำงานธุรกิจทั่วไป สองร้อยเปอร์เซ็นต์

ความเสี่ยงจากผลข้างเคียง: ต่ำ

เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลี่เทียนอวี่ก็เหงื่อแตกพลั่กด้วยความตกใจ

ไม่จริงน่า? ทำไมถึงโชคร้ายขนาดนี้ ทั้งที่ “ความเสี่ยงจากผลข้างเคียง” เป็น “ต่ำ” แต่ก็ยังถูกรางวัลเข้าจนได้!

แต่คำถามคือ ผลข้างเคียงที่เกิดขึ้นคืออะไร?

หลี่เทียนอวี่สงบสติอารมณ์ลง หาสถานที่นั่งลง แล้วถามเสียงเบาว่า “ระบบ ผลข้างเคียงตอนนี้คืออะไร?”

[ผู้ช่วยระบบ]: โฮสต์ บุคลิกภาพของท่านได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น โดยมีรายละเอียดการเปลี่ยนแปลงดังนี้:

ความสุขุม + 80%

ความเย็นชา + 50%

ความหลักแหลม + 75%

หลี่เทียนอวี่ดูแล้วก็พบว่านิสัยใจคอของเขาเปลี่ยนไปจริง ๆ ความสุขุม ความเย็นชา และความหลักแหลมต่างก็ได้รับการเพิ่มขึ้น

การเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพทั้งสามข้อนี้...

ยกเว้น “ความเย็นชา” ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ลักษณะนิสัยด้านลบเลย

โดยเฉพาะ “ความหลักแหลม” ที่เพิ่มขึ้นถึงร้อยละเจ็ดสิบห้าในคราวเดียว เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องดีมาก!

หลี่เทียนอวี่: “ระบบ นายล้อฉันเล่นหรือเปล่า? ทั้งสามอย่างนี้ถือเป็นผลข้างเคียงได้ด้วยเหรอ?”

[ผู้ช่วยระบบ]: สิ่งที่เรียกว่าผลข้างเคียงไม่ได้หมายถึงบุคลิกภาพด้านลบ โดยทั่วไปหมายถึงบุคลิกภาพด้านบวกและด้านกลาง

[ผู้ช่วยระบบ]: แน่นอนว่าอะไรที่มากไปก็ไม่ดี หากดัชนีความเย็นชาของท่านสูงเกินไป ก็อาจจะเกิดบุคลิกภาพประเภทกระหายเลือดได้

หลี่เทียนอวี่ฟังแล้วก็โล่งใจชั่วคราว “ผลข้างเคียง” แบบนี้ก็ยังพอรับได้

ตราบใดที่แขนขาไม่ขาดหาย เนื้อไม่หลุดออก และอายุขัยไม่ลดลงอีกไม่กี่ปี ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้ว

ในตอนนี้ โทรศัพท์มือถือของ หลี่เทียนอวี่ ก็ดังขึ้น

นั่นคือเสียงข้อความวีแชทที่ได้รับ

หลี่เทียนอวี่ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็เป็นของ เฉินอันลู่ ส่งมาจริง ๆ ซึ่งเป็นที่อยู่บริษัทของเธอ

ตอนนี้ หลี่เทียนอวี่ ค่อนข้างรู้สึกประสบความสำเร็จ ผลลัพธ์จากการจัดการอันน่าอัศจรรย์ของเขาเกินความคาดหมาย

ศักยภาพของระบบก็ยิ่งใหญ่กว่าที่คิดไว้

เมื่อก่อน หลี่เทียนอวี่ มองว่ามันเป็นเพียงตู้ขายของอัตโนมัติสำหรับแลกเงินทองเท่านั้น แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าความสามารถในการเปลี่ยนแปลงตัวเองนั้นมีค่ามากกว่า

เมื่อมีความสามารถแล้ว จะยังขาดเงินอีกหรือ?

วันรุ่งขึ้น หลี่เทียนอวี่ ตื่นนอนจนสายโด่ง จากนั้นก็เดินช้า ๆ ไปหาร้านอาหารกินมื้อที่บอกไม่ได้ว่าเป็นมื้อเช้าหรือมื้อกลางวัน ก่อนจะเข้าไปที่บริษัท

ตอนนี้เขาไม่ใส่ใจกับการทำงานแล้วจริง ๆ ต่อให้ไม่ถูกไล่ออก เขาก็จะเลือกเวลาที่เหมาะสมเพื่อลาออกอยู่ดี