ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 99 ฝนดาวตก

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 99 ฝนดาวตก

แปลโดย iPAT  

หลี่ฉิงซานลอบสาปแช่งความโชคร้ายของตนเองและการจัดเตรียมของสวรรค์ เขารู้สึกราวกับบางคนควบคุมทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา เขาทำลายนิกายถ้ำมังกรและตอนนี้เขาก็พบกับผู้ก่อตั้งมันในสถานที่และสถานการณ์เช่นนี้ อย่างไรก็ตามเมื่อเขาได้ยินว่าเฒ่ามังกรทะยานไม่พบซวนเยว่ หัวใจของเขาก็ผ่อนคลายลงด้วยเหตุผลบางประการ อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้ถูกกวาดล้างอย่างสมบูรณ์

เขากล่าวอย่างสงบ “ข้าเป็นคนทำลายนิกายถ้ำมังกร นิกายถ้ำมังกรกดขี่ผู้คนไปทั่วภูมิภาค พวกเขาทำทุกสิ่งตามความพอใจของตน เพื่อขโมยโสมจิตวิญญาณของข้า พวกเขาพยายามฆ่าข้า ดังนั้นข้าจึงกวาดล้างพวกเขา นี่เป็นเรื่องยุติธรรมแล้ว”

เฒ่ามังกรทะยานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หลี่ฉิงซานดูเฉลียวฉลาดซึ่งแตกต่างจากปีศาจทั่วไป นี่เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงสำหรับชายชรา แต่เมื่อเขาฟังจนจบ เขาก็ขมวดคิ้ว

แสงดาบส่องประกายขึ้นขณะที่เลือดไหลออกจากไหล่ของหลี่ฉิงซานอย่างกะทันหัน เป็นเพียงเวลานี้ที่เขารู้ตัวว่าถูกโจมตีไปแล้ว มันทิ้งบาดแผลที่น่าสะพรึงกลัวเป็นทางยาวจากไหล่ไปถึงหน้าอกของเขา

“เจ้าเป็นเพียงปีศาจแต่กลับกล้าเรียกร้องความยุติธรรมงั้นหรือ!? วัตถุทางจิตวิญญาณไม่ใช่สิ่งที่ปีศาจเช่นเจ้าคู่ควร มีเพียงการกวาดล้างปีศาจเท่านั้นจึงจะเรียกว่าความชอบธรรม!”

เสี่ยวอันพ่นเพลิงโลหิตออกไปแต่ก่อนที่มันจะสามารถเข้าถึงตัวเฒ่ามังกรทะยาน พลังปราณของชายชราก็บังคับให้มันบินกลับไปแล้ว

เฒ่ามังกรทะยานชำเลืองมองโครงกระดูกน้อย “น่าเสียดายร่างกายที่น่าประทับใจของเจ้า แต่เจ้าก้าวเข้าสู่เส้นทางสายปีศาจแล้ว ดังนั้นข้าจะส่งเจ้าลงนรกเช่นกัน” จากนั้นเขาก็หันไปกล่าวกับหลี่ฉิงซานอย่างเย็นชาว่า “หยุดพล่ามไร้สาระ บอกข้าว่าปีศาจแมวอยู่ที่ใด แล้วข้าจะฆ่าเจ้าอย่างรวดเร็ว”

เขาเดินทางไปทางทิศเหนือเพื่อไล่ล่าปีศาจแมวแต่เขาไม่พบนาง เขาใช้วิชาดาบบดขยี้ภูเขาหลายสิบลูกและสร้างความโกลาหลอย่างที่สุดกับเทือกเขาไร้ขอบเขต หากผู้บัญชาการปีศาจบางตนไม่ปรากฏตัวออกมาก็ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดเขา

อย่างไรก็ตามเขายังล้มเหลวในการบังคับให้ซวนเยว่ปรากฏตัว หลังจากทั้งหมดความสามารถทั้งสองของนางยอดเยี่ยมเกินไป

อารมณ์ของเฒ่ามังกรทะยานกลายเป็นเกรี้ยวกราด เทพพยากรณ์บอกเขาว่าภารกิจนี้จะราบรื่นและสำเร็จอย่างง่ายดาย แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นกลับมาจากปีศาจที่อ่อนแอตนหนึ่ง

หลี่ฉิงซานกล่าว “ข้าไม่รู้!” ก่อนที่เขาจะกล่าวจบ เลือดก็พุ่งออกมาจากไหล่ขวาของเขาอีกครั้ง เขาก้มศีรษะลงและกำหมัดแน่น

“ปีศาจตนนั้นไร้หัวใจ เจ้าเป็นเพียงเบี้ยสังเวยเท่านั้น อย่าทำให้ข้าเสียเวลา” เฒ่ามังกรทะยานเย้ยหยัน

แสงดาบกวาดไปตามแนวนอนและพุ่งไปที่ลำคอของหลี่ฉิงซานอีกครั้ง แม้หลี่ฉิงซานจะมีความสามารถมากมายแต่เขาก็ไม่สามารถใช้พวกมันได้ทันเวลา เขาไม่แม้แต่จะสามารถตอบสนอง

ไม่มีการพูดคนเดียวที่ไม่มีวันสิ้นสุด เมื่อเขาเคลื่อนไหว เขาก็ทำมันอย่างหมดจด เฉียบขาด และไร้ปรานี นี่คือเฒ่ามังกรทะยาน

ทันใดนั้นลำแสงสีเงินก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าเหนือศีรษะของเฒ่ามังกรทะยาน มันดูเป็นแสงที่อ่อนโยนและศักดิ์สิทธิ์จนหลี่ฉิงซานรู้สึกประทับใจ

เฒ่ามังกรทะยานเผยรอยยิ้มด้วยความประหลาดใจและมีความสุข เขาละทิ้งหลี่ฉิงซานและด้วยการบิดมือ แสงดาบก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและปะทะกับแสงสีเงิน แสงดาบของเฒ่ามังกรทะยานปัดแสงสีเงินออกไป แสงสีเงินพุ่งลงสู่พื้นและทิ้งหลุมลึกรูปจันทร์เสี้ยวเอาไว้

เฒ่ามังกรทะยานกลายเป็นลำแสงบินจากไป หลี่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นแต่ทั้งหมดที่เขาเห็นคือร่างเล็กๆที่อยู่ด้านบนหุบเขาท่ามกลางสายลมและเกล็ดหิมะ แสงสีเงินมีต้นกำเนิดมาจากจันทร์เสี้ยวบนหน้าผากของนาง

“เหมียว!” เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยดังทะลุพายุหิมะเขาสู่จิตใจของเขา

ทันใดนั้นบางสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายก็ปะทุขึ้นในอกของหลี่ฉิงซาน เขากล่าว “หญิงโง่ เหตุใดจึงกลับมา? ไปมณฑลหลงโจวซะ!”

ซวนเยว่กล่าว “เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้พูดกับเจ้านายเหมียวของเจ้าเช่นนี้!”

หลี่ฉิงซานตอบโต้ “ข้าบอกไปแล้วว่าเจ้าไม่ใช่เจ้านายของข้า!”

ซวนเยว่กล่าวต่อ “แต่เมื่อครู่ข้าได้ยินที่เจ้าตะโกนว่า เจ้านายเหมียวช่วยข้าด้วย อย่างชัดเจน!”

“ข้าไม่ได้พูด!”

ซวนเยว่หัวเราะเสียงดัง “ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าอาจหูฝาด แต่บางทีเจ้าอาจตะโกนอยู่ในใจ!”

หลี่ฉิงซานตะลึง ก่อนหน้านี้เขาตะโกนขอความช่วยเหลือจากใครสักคนอยู่ในใจจริงๆ แต่ไม่ใช่ปีศาจแมวนี้ตัว! แม้นางจะอยู่ที่นี่ มันก็ไร้ประโยชน์!

“ปีศาจแมว เจ้ามีทางเลือกอื่นแต่เจ้ากลับเลือกที่จะกลับมา!” เสียงของเฒ่ามังกรทะยานดังขึ้นบนท้องฟ้า

ซวนเยว่แลบลิ้นและดึงเปลือกตาเย้ยหยัยเฒ่ามังกรทะยาน “เจ้าแก่ แน่จริงก็ตามข้ามา!” นางหันหลังกลับและหายตัวไปพร้อมกับปราณปีศาจของนาง

เฒ่ามังกรทะยานตะโกน “หมื่นดาบทำลายล้าง ฝนดาบไร้ปรานี!” ปราณดาบจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้า

“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...” ปราณดาบพุ่งลงไปด้านล่างและทำลายล้างภูเขาทั้งหมด

‘นี่คือความโกรธของผู้อมตะ! ปีศาจไม่ต่างจากหมูหรือสุนัขขณะที่มนุษย์ไม่ต่างจากมด!’ หลี่ฉิงซานคิด

‘กลอุบายทั้งหมดจะกลายเป็นไร้ประโยชน์’ หลี่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและมองลำแสงที่พุ่งลงมาราวกับฝนดาวตก เขาไม่สามารถหยุดพวกมัน มีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่

ฝนดาวตกทำลายล้างทุกสิ่ง แต่หลี่ฉิงซานกลับไม่ตาย ร่างเล็กๆปรากฏขึ้นด้านหน้าเขาขณะที่แสงจันทร์กลางหน้าผากของนางช่วยปิดกั้นการโจมตีทั้งหมด

ท่ามกลางพายุหิมะ แสงสีเงินและฝนดาวตกปะทะกันอย่างรุนแรง ราตรีที่มืดมิดดูราวกับกลางวันที่สว่างไสว

เฒ่ามังกรทะยานเย้ยหยัน “นี่คือไพ่ตายที่ราชินีแห่งความมืดมอบให้เจ้าเพื่อรักษาชีวิต ข้าจะดูว่าเจ้าจะทนได้นานเท่าใด!” เขาชี้ดาบลงไป

ฝนดาวตกราวกับไม่มีวันสิ้นสุดขณะที่แสงสีเงินค่อยๆถูกผลักให้ถอยกลับมาอย่างต่อเนื่อง ซวนเยว่กัดฟันและอดทนกับมัน

หลี่ฉิงซานมองร่างเล็กและตะโกนออกมา “หนีไปและซ่อนตัวซะ! นี่มันไร้ประโยชน์!”

ซวนเยว่กล่าว “หุบปาก! เจ้านายเหมียวจะไม่ปกป้องสัตว์เลี้ยงของนางได้อย่างไร?”

“เจ้าเป็นเจ้านายของข้าตั้งแต่เมื่อใด!”

“เหมียว! ข้าจะไม่ต่อรองกับสัตว์เลี้ยงของข้า!”

ในช่วงเวลานี้แสงสีเงินถูกกดลงมาจนเหลือเพียงหนึ่งนิ้ว มันกำลังจะแตกสลาย

สูงขึ้นไปบนท้องฟ้า มังกรสีขาวขนาดใหญ่ที่มีความยาวหลายร้อยเมตรบิดตัวลงมาและคำรามด้วยความโกรธ

แต่เมื่อมองดูใกล้ๆ มันไม่ใช่มังกรแต่เป็นพายุหมุน มันเคลื่อนที่ผ่านพายุหิมะและบินเข้าไปหาเฒ่ามังกรทะยาน

อีกด้านหนึ่งของพายุหมุน กู่เยี่ยนหยินสะบัดพัดหยกในมือของนาง “เฒ่ามังกรทะยาน พอได้แล้ว!”

เฒ่ามังกรทะยานตัดสินใจเพิกเฉยต่อพายุหมุนที่พุ่งเข้ามาด้านหลังเขาโดยสิ้นเชิง เขาสะบัดมือและทำให้ฝนดาวตกควบรวมเป็นหนึ่ง แสงดาบที่สว่างไสวพุ่งลงจากท้องฟ้าอันมืดมิด

“ดาบดาวตก!”

กู่เยี่ยนหยินตะโกน “ระวัง!” อย่างไรก็ตามเสียงของนางยังช้ากว่าดาบขนาดมหึมาที่ตกลงจากท้องฟ้า

ในสายตาของหลี่ฉิงซาน เวลาดูเหมือนเดินช้าลง หิมะโปรยปรายลงมาราวกับภาพสโลว์โมชั่นในเกมส์หรือละครทีวี เขาเอื้อมมือออกไปอย่างเปล่าประโยชน์และทำได้เพียงมองดูแสงดาบทะลุผ่านหน้าอกของซวนเยว่เท่านั้น