ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 98 การมาถึงของเฒ่ามังกรทะยาน

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 98 การมาถึงของเฒ่ามังกรทะยาน

แปลโดย iPAT  

“ราชาผู้ยิ่งใหญ่ นั่นแมว!” ฝูงหนูตกใจ พวกมันทั้งหมดต้องการมุดลงไปใต้ดินและหลบหนีเอาชีวิตรอดทันที

ราชาหนูพบแมวที่มันกำลังตามหาในที่สุด มันพิจารณาอย่างรอบคอบ หากแมวทั่วไปสามารถกินหนูธรรมดา นั่นก็หมายความว่าขุนพลปีศาจแมวสามารถกินขุนพลปีศาจหนูได้เช่นกัน ดังนั้นขาของราชาหนูจึงเริ่มสั่น มันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสงบว่า “ถะ...ถะ...ถอย!”

“ราชาฉลาดล้ำเลิศ!” ฝูงหนูกล่าวและเร่งหลบหนี

หนูฝูงใหญ่ที่พึ่งมาถึงอย่างอลังการกระจัดกระจายไปทันทีเมื่อเห็นแมวซวนเยว่

ซวนเยว่หัวเราะเป็นชุด “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เหมียว!”

หลี่ฉิงซานตะลึง “หนูเหล่านี้ช่างขี้ขลาดนัก!” แรงดูดมหาศาลของบ่อทรายดูดหายไป หลี่ฉิงซานสามารถกระโดดออกมาจากบ่อ

การแสดงออกของซวนเยว่เปลี่ยนไป “ร่องรอยของเราถูกเปิดเผยแล้ว รีบไปกันเถอะ!”

หลี่ฉิงซานมองย้อนกลับไปและเห็นลำแสงสายหนึ่งพุ่งเข้ามาจากขอบฟ้าทางทิศใต้อย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงทะยานร่างตรงไปยังผาดาบน้ำแข็งอย่างเต็มกำลัง

หลี่ฉิงซานรู้สึกเหมือนตนเองเป็นสายลม แต่เมื่อใดก็ตามที่เขามองย้อนกลับไป ลำแสงสายนั้นกลับยิ่งใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ เพียงไม่นานมันก็ปิดระยะห่างห้าสิบกิโลเมตรไปแล้ว

หลี่ฉิงซานกล่าวกับซวนเยว่ “สิ่งนี้ไม่สามารถดำเนินต่อไป เจ้าควรไปก่อน!”

ซวนเยว่กล่าว “เจ้ากำลังกล่าวสิ่งใด? เราเกือบถึงที่นั่นแล้ว”

หลี่ฉิงซานตอบ “หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาจะตามเราทัน เจ้าควรไปมณฑลหลงโจวด้วยตัวเอง!”

ซวนเยว่ชำเลืองมองหลี่ฉิงซานและพยักหน้า “เช่นนั้นระวังตัวด้วย ต้าไห่ อย่าถูกคนผู้นั้นฆ่า!” ในเวลาต่อมานางก็หายตัวไป

หลี่ฉิงซานปกปิดกลิ่นอายของเขาและเปลี่ยนทิศทางไปยังทิศตะวันออก

เขาไม่ได้วางแผนที่จะเสียสละตัวเองเพื่อซวนเยว่ ฝ่ายตรงข้ามทรงพลังมาก เขาไม่มีโอกาสต่อต้านแม้แต่น้อย หากคนผู้นั้นตามทัน พวกเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

ผลลัพธ์ก็คือซวนเยว่จากไปก่อน มีความเป็นไปได้ที่ฝ่ายตรงข้ามจะเลือกไล่ล่าซวนเยว่ ดังนั้นหลี่ฉิงซานจึงใช้เคล็ดวิชาจิตวิญญาณเต่าเพื่อเก็บซ่อนกลิ่นอายของตน ด้วยวิธีนี้บางทีเขาอาจสามารถอยู่รอด นี่เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดสำหรับทั้งคู่

สามีภรรยาอยู่บนเรือลำเดียวกัน เมื่อเกิดภัยพิบัติ พวกเขาก็ต้องแยกย้ายกันหลบหนี สำหรับชะตากรรมของแต่ละคน ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย มันขึ้นอยู่กับโชคชะตาของพวกเขาเอง ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลี่ฉิงซานคิดเช่นนี้

เดิมทีเฒ่ามังกรทะยานเคยตรวจสอบท้องฟ้าเหนือภูเขาหนูดำมาแล้วแต่ไม่พบสิ่งผิดปกติ ความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขา เขาคิดว่ามันเป็นเพียงการต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรเท่านั้น

แต่ปราณปีศาจระดับขุนพลปีศาจที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เขาสนใจและต้องย้อนกลับมาตรวจสอบอีกครั้ง

ความขัดแย้งระหว่างสัตว์อสูรเป็นเรื่องปกติ แต่การต่อสู้ระหว่างขุนพลปีศาจหาได้ยาก หลังจากทั้งหมดปีศาจที่ก้าวข้ามภัยพิบัติสวรรค์ค่อนข้างฉลาด ในทางทฤษฎีพวกมันมักรับใช้ราชาปีศาจตนเดียวกันและอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของผู้บัญชาการปีศาจหลายตน ดังนั้นความขัดแย้งจะไม่เกิดขึ้นโดยง่าย

หากมันเป็นไปตามที่ชายชราคิด ปีศาจแมวที่เขากำลังตามหาควรอยู่ที่นั่น

ดังคาด เขาสัมผัสได้ถึงปราณปีศาจจากระยะไกลหลายร้อยกิโลเมตรอยู่กับปีศาจแปลกๆที่เขาเคยเห็นก่อนหน้านี้ นั่นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกหลอก เดิมทีเขาเชื่อว่าปีศาจแมวเดินทางเพียงลำพังอย่างระมัดระวัง เขาไม่เคยคิดว่ามันจะมีผู้ช่วย ไม่แปลกเลยที่เขาไม่พบเป้าหมายหลังจากพยายามตามหามาเป็นเวลานาน

ขณะที่ชายชรากำลังเดินทาง ปีศาจแมวหายตัวไปแล้ว สำหรับปีศาจประหลาด มันเดินทางไปยังทิศตะวันออกเพียงลำพัง

เฒ่ามังกรทะยานลังเล แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเพิกเฉยต่อหลี่ฉิงซานและมุ่งหน้าต่อไปยังผาดาบน้ำแข็ง เขาต้องหยุดปีศาจแมว หากนางไปถึงมลฑลหลงโจว มันจะยากลำบากมากขึ้น

เมื่อสายตาของชายชรากวาดผ่านหลี่ฉิงซาน เขารู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล เพียงเมื่อสายตาที่แหลมคมเคลื่อนผ่านไป เขาก็จึงสามารถถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาวิ่งต่อไปอีกห้ากิโลเมตรก่อนจะพบเหวลึก เขาพุ่งลงไปและซ่อนตัวอยู่ใต้หน้าผา

ในที่สุดเขาก็รอด!

หลี่ฉิงซานคำนวณกำไรของเขาจากเรื่องนี้ เขาได้รับเม็ดยาจิตวิญญาณจากซวนเยว่ เม็ดยาทุกเม็ดมีประสิทธิภาพมากกว่าโสมจิตวิญญาณ นั่นทำให้เคล็ดวิชาจิตวิญญาณเต่าของเขาก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันเขายังมีเม็ดยามากกว่าสิบเม็ดที่ยังไม่ได้กิน หากเขากินเม็ดยาที่เหลือทั้งหมด เขาอาจเข้าใกล้ขั้นแรกของเคล็ดวิชาจิตวิญญาณเต่ามากขึ้น ด้วยการทำงานหนัก เขาจะสามารถกู้คืนร่างมนุษย์และกลับสู่สังคมมนุษย์ได้ในเร็ววัน เขาจะสามารถสลัดปีศาจแมวที่อ้างตัวเป็นเจ้านายของเขาได้เช่นกัน นี่คือการโยนหินก้อนเดียวแต่ได้นกสองตัว

หลี่ฉิงซานลูบศีรษะเสี่ยวอันด้วยรอยยิ้ม ‘ข้าจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าในไม่ช้า’

หลี่ฉิงซานไม่เคลื่อนไหวและปล่อยให้เวลาผ่านไป ทันใดนั้นเขาพลันรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนของแผ่นดิน มันหายไปก่อนจะสั่นสะเทือนอีกครั้ง

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง เมฆสีดำลอยเข้ามาราวกับม่านขนาดใหญ่ หิมะตกหนักขณะที่สายลมกรรโชกแรง

หัวใจของหลี่ฉิงซานผ่อนคลายลง ในสภาพอากาศเช่นนี้ ซวนเยว่น่าจะหลบหนีได้ง่ายขึ้น เมื่อนึกถึงนาง เขาก็รู้สึกคิดถึงนางเล็กน้อย แต่ตอนนี้นางคงไปถึงมลฑลหลงโจวแล้ว นางจะสามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระเช่นที่นางต้องการได้ในไม่ช้า ภูเขายังเหมือนเดิมขณะที่แม่น้ำยังหลั่งไหล พวกเขาจะพบกันในอนาคตหากมีวาสนา

“หมื่นดาบสังหาร!”

ท่ามกลางพายุหิมะ เสียงสายหนึ่งดังขึ้นราวกับเสียงฟ้าร้องและขัดจังหวะความคิดของเขา

เจตนาฆ่าฟันห่อหุ้มเขาไว้

‘โอ้ ไม่!’ หลี่ฉิงซานคว้าเสี่ยวอันกระโดดขึ้นไป เขามองย้อนกลับหลัง ทั้งหมดที่เขาเห็นคือลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนบินอยู่ท่ามกลางสายลมและหิมะ พวกมันบดขยี้ที่ซ่อนตัวของเขา หุบเขาทรุดตัวลงด้วยเสียงที่ดังสนั่น

หลี่ฉิงซานก้าวลงไปในลำธารเล็กๆที่แห้งขอด ทันใดนั้นใบมีดที่แหลมคมก็ชี้มาที่หน้าผากของเขา มันอยู่ห่างจากเขาเพียงสามนิ้ว

เฒ่ามังกรทะยานยืนอยู่บนหินก้อนใหญ่และกล่าวกับหลี่ฉิงซานด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พูด! ปีศาจแมวอยู่ที่ใด?”

“นักดาบมังกรทะยานงั้นหรือ?” หลี่ฉิงซานตกตะลึงเมื่อเห็นรูปลักษณ์ของชายชรา ภาพเหมือนจากห้องโถงบรรพชนของนิกายถ้ำมังกรแวบเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง นิกายถ้ำมังกรถูกส่งต่อมาหลายชั่วอายุคน ดังนั้นนักดาบมังกรทะยานก็ต้องมีอายุหนึ่งร้อยปีเป็นอย่างน้อย อย่างไรก็ตามคนผู้นี้กลับดูแก่ลงจากภาพวาดเพียงเล็กน้อย หากพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่นิกายถ้ำมังกรจะจงใจวาดภาพให้เขาดูอายุน้อยลง นั่นก็หมายความว่าเขาไม่แก่ลงเลย นอกจากคำว่า ผู้อมตะ หลี่ฉิงซานรู้สึกว่าไม่มีคำอื่นสามารถอธิบายตัวตนของคนผู้นี้ได้อีก

อย่างไรก็ตามผู้อมตะที่น่าสะพรึงกลัวผู้นี้กำลังชี้ดาบมาที่เขา

“เจ้ารู้จักข้างั้นหรือ?” เฒ่ามังกรทะยานเป็นผู้เชี่ยวชาญแก่นทองคำ มันไม่แปลกที่เขาจะมีไหวพริบที่เฉียบแหลม “เจ้าเป็นคนทำลายนิกายถ้ำมังกรใช่หรือไม่?” ผู้อมตะเฒ่ากล่าว หากเป็นเช่นนั้นเขาจะจัดการความคับข้องใจของตนเองให้จบที่นี่