บทที่ 10: การคาดเดาเกี่ยวกับผลปีศาจทั้งหก
บทที่ 10: การคาดเดาเกี่ยวกับผลปีศาจทั้งหก
บทที่ 10: การคาดเดาเกี่ยวกับผลปีศาจทั้งหก
“ถ้าพวกเราคนใดคนหนึ่งกินผลไม้นั่นได้ เราก็สามารถช่วยคนนับสิบให้หนีออกจากนรกนี่ และฝ่าวงล้อมของกองทัพเรือไปได้”
อิวานคอฟกำหมัดแน่นด้วยความหวังเต็มเปี่ยม
“เราทำไม่ได้หรอก รางวัลอยู่ใจกลางเกาะเลยนะ เราคงโดนฆ่าตายก่อนจะหามันเจอด้วยซ้ำ”
ทาสที่มีเคราพูดด้วยน้ำเสียงหดหู่
“ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโจรกรรม ดักฟัง และการสื่อสาร เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ฉันส่งข้อมูลเรื่องเกาะนี้ออกไปแล้ว”
“อีกไม่นาน โจรสลัดที่จ้องจะฮุบสมบัติจะแห่กันมาที่เกาะนี้ และสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่แน่”
จินนี่ที่ดูเหมือนวางแผนไว้หมดแล้วกล่าวเสริม
“ถึงอย่างงั้น แค่นี้ก็ยังไม่พอจะรับประกันว่าแผนจะสำเร็จ เราต้องการใครสักคนในกลุ่มที่ช่วยดึงความสนใจของพวกมังกรสวรรค์”
เหล่าทาสต่างก้มหน้าเงียบกริบ
“ฉันจะทำเอง!”
คุมะยกมือขึ้นด้วยสีหน้าแน่วแน่
โลแกนมองไปที่คุมะผู้มั่นคง สมกับที่เป็นชายผู้แสนดีที่สุดในโลกโจรสลัดจริงๆ
ทุกคนมองคุมะด้วยความตกใจและซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ
“คุมะ!”
อิวานคอฟร้องออกมาด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
“ฉันตัวใหญ่ น่าจะยื้อเวลาได้นานกว่าคนอื่น และ...”
“ฉันไม่อยากเห็นใครตายอีกแล้ว”
คุมะนึกถึงพ่อกับแม่ที่ตายจากไป
จินนี่มองคุมะด้วยความซาบซึ้งในจิตใจของเขา
นับจากวินาทีนั้น เมล็ดพันธุ์บางอย่างก็ได้ถูกปลูกลงในหัวใจของเธอซะแล้ว
“พูดได้ดีมาก คุมะ! ฉันจะไม่ยอมให้นายตายเด็ดขาด! เราจะหนีออกจากก็อดวันเลย์ไปด้วยกัน!”
อิวานคอฟกำหมัดแน่น
เมื่อค่ำคืนมาเยือน แสงจากกองไฟในหุบเขาก็ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ
แม้แผนจะไม่ระบุรายละเอียด แต่โลแกนเดาได้เลยว่ามีการส่งข่าวลับออกไปแล้ว โจรสลัดจะบุกมา คุมะจะล่อเป้าพวกมังกรสวรรค์ และอิวานคอฟจะไปขโมยผลปีศาจ
แต่จินนี่คงคิดไม่ถึงว่า คนที่จะบุกมาคือ ร็อคส์ กัปตันใหญ่ตัวเป้ง และกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ พร้อมยอดโจรสลัดอีกเพียบ
นั่นหมายความว่าไม่จำเป็นต้องมีใครไปดึงความสนใจมังกรสวรรค์เลย เพราะพวกมันคงกลัวจนหัวหดและหนีเอาตัวรอดกันวุ่นวาย
“แน่ใจจริงๆ เหรอ?”
โลแกนกระซิบขณะเดินข้างคุมะ
เขารู้เนื้อเรื่องดี แต่ก็รู้ว่าหน้างานจริงมันมีตัวแปรเยอะ แม้แต่โชคชะตาที่ถูกเขียนไว้ก็อาจเปลี่ยนทิศทางได้เสมอ
คุมะเงยหน้าขึ้น แสงไฟสะท้อนใบหน้า ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับดูเข้มแข็งขึ้นมา
“ใช่ โลแกน นายเคยบอกว่าเราจะมีโอกาสเปลี่ยนสิ่งต่างๆ ได้ก็ต่อเมื่อเรารอดชีวิตเท่านั้น ฉันอยากให้ทุกคนมีโอกาสหนีไปอย่างปลอดภัย”
“คนพวกนั้นก็เหมือนกับฉัน ไม่ควรต้องมาตายในเกมบ้าๆ นี่”
โลแกนเงียบไป
เขานึกถึง ทรราชคุมะ ในอนาคตที่มักจะถือคัมภีร์ไบเบิลและปกป้องพวกพ้องอย่างเงียบเชียบ
ดูเหมือนความใจดีและความรับผิดชอบนี้จะฝังอยู่ในตัวเขามาตั้งแต่เด็กแล้วจริงๆ
“งั้นฉันจะไปกับนายด้วย”
โลแกนตบแขนคุมะเบาๆ ดวงตาสีเงินเทาเป็นประกายท่ามกลางความมืด: “ตัวนายน่ะเด่นเกินไป จะตกเป็นเป้าได้ง่ายๆ”
“ฉันจะคอยหนุนหลังนายจากด้านหลัง และช่วยดึงความสนใจพวกยามให้เอง”
“ไม่ได้!”
คุมะส่ายหน้าทันที ร่างยักษ์โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย “มันอันตรายเกินไป โลแกน แผลของนายยังไม่หายดีเลย...”
“นายไม่รู้เหรอว่าฉันฟื้นตัวไวขนาดไหน?”
โลแกนยิ้มยักไหล่ แผลที่หลังหายสนิทจนเหลือแค่รอยจางๆ “บอกความลับให้เอาไหม ฉันน่ะเป็นผู้ใช้ผลปีศาจสายโซอันนะ กินมันเข้าไปก่อนจะโดนจับมานี่แหละ”
“ด้วยสายเลือดเผ่าโอนิ และพลังผลปีศาจ ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก”
โลแกนโกหกคำโตเรื่องเป็นผู้ใช้ผลปีศาจอยู่แล้วเพื่อให้คุมะสบายใจ
เขายังไม่ยอมบอกเรื่องที่กลุ่มโจรสลัดร็อคส์จะมาถึงพรุ่งนี้ เพื่อกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
และแน่นอนว่าโลแกนต้องตามไป เพราะการอยู่ติดกับคุมะคือทางรอดที่ชัวร์ที่สุด!
ถ้ากินผลมังกรฟ้า (ผลอุโอ อุโอ) แล้วจะบินหนีได้ทันทีเลยเหรอ? ไม่เคยเห็นโมโมโนสุเกะแห่งอาณาจักรวาโนะรึไง?
การบินมันต้องขี่เมฆ! แถมคนอื่นยังใช้ เดินชมจันทร์ ของโรคุชิกิเหยียบอากาศมาสอยร่วงได้อีก! ยังอยากจะบินอยู่ไหมล่ะ!?
ข้อมูลการกินผลปีศาจสายโซอันพันธุ์สัตว์มายาอย่าง ฟีนิกซ์ หรือมังกร บอกว่าจะทำให้บินได้ แต่ประเด็นคือเขายังไม่เคยแปลงร่างเลย! แถมไม่มีเวลาฝึกด้วย ไม่รู้จะบินนิ่งรึเปล่า!
มีแค่ ผลนิคุ นิคุ (ผลอุ้งเท้า) ที่ถูกกำหนดมาให้คุมะเท่านั้นที่จะช่วยให้หนีได้จริงๆ ด้วยความสามารถในการผลักและหายตัวไปได้ทันที!
อิวานคอฟคงรู้ว่าผลนิคุ นิคุคือคีย์แมน เลยพูดถึงแค่ “ผลไม้นั่น” แทนที่จะบอกว่ามีสองผล
พรุ่งนี้ทั้งกลุ่มโจรสลัดร็อคส์ กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ และขาใหญ่จากโลกใหม่อีกเพียบจะมาถึง การต่อสู้จะนัวเนียจนวุ่นวายสุดๆ
ทำไมคุมะต้องไปล่อเป้ามังกรสวรรค์ด้วย? มันไร้สาระและไม่จำเป็นเลยในตอนนี้
ที่สำคัญคือ อิวานคอฟกับคุมะต้องขโมยรางวัลมาให้ครบทั้งหกอย่าง!
หลังจากนั้น บิ๊กมัมจะมาซุ่มโจมตีและแย่งผลมังกรฟ้าไปจากอิวานคอฟ โโลแกนเลยอยากตามไปดูว่าจะมีโอกาสฉกผลไม้ทั้งหมดมาได้ไหม!
โลแกนเดาว่าผลปีศาจที่เหลืออีกสี่ผล น่าจะเป็นสายโซอันพันธุ์สัตว์มายาทั้งหมด
สายโซอันพันธุ์สัตว์มายา: ฟีนิกซ์ — เซอร์เบอรัส —พระพุทธรูป — กิเลน
ผลนิคุ นิคุนี่แหละที่เจ๋งสุดในแง่ของคอนเซปต์!
หนวดขาวเป็นเบอร์สองในกลุ่มร็อคส์ ราชสีห์ทองคำเป็นเบอร์สาม ส่วนบิ๊กมัมมีพลังผลวิญญาณและร่างกายแกร่งยังกับลูกโป่งเหล็กมาตั้งแต่หกขวบ! ถ้าหนวดขาวกับชิกิไม่มีพลังผลปีศาจในตอนนั้น คงเอาชนะบิ๊กมัมไม่ได้แน่!
ถึงอย่างงั้น ไม่นานหลังจากร็อคส์บุกก็อดวันเลย์ เซนต์การ์ลิงก็ได้สลับเอาลูกชายที่เพิ่งเกิดใส่หีบสมบัติ โดยซ่อนผลเซอร์เบอรัสไว้ข้างใน
เด็กคนนั้นที่คนรู้จักในชื่อ แชงคูส สุดท้ายก็โดนกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์หิ้วตัวไป
ส่วนผลที่เหลือ: ผลฟีนิกซ์ หนวดขาวน่าจะชิงไป ผลพระพุทธเจ้า การ์ปเอาไปให้เซนโงคุ และผลกิเลนก็น่าจะโดนพวกภาคีอัศวินเทพชิงกลับไปให้เซนต์คิลลิงแฮมกิน
เมื่อค่ำคืนล่วงเลย เหล่าทาสก็เริ่มหลับใหลอยู่ตามหน้าผา เหลือเพียงกองไฟที่ยังลุกโชน
โลแกนพิงต้นไม้เก่า พักสายตาแต่คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบตัวตลอดเวลา
ทั้งเสียงเท้าทหารยามที่อยู่ไกลๆ เสียงคำรามของสัตว์ป่า และเสียงหัวเราะจากค่ายมังกรสวรรค์ที่ห่างออกไปหลายกิโล
“คิดอะไรอยู่เหรอ?”
เสียงคุมะดังขึ้นกะทันหัน
โลแกนลืมตาขึ้น เห็นยักษ์หนุ่มกำลังแหงนมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ใบหน้าเขาดูอ่อนโยนมากท่ามกลางแสงจันทร์
“ฉันกำลังคิดว่า... อิสรภาพมันหน้าตาเป็นยังไงกันแน่นะ”
คุมะอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา รอยยิ้มบริสุทธิ์เหมือนฟ้าหลังฝน:
“ฉันว่า... สิ่งที่สำคัญที่สุดคงเป็นการได้วิ่งเท้าเปล่าบนหญ้า ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนเฆี่ยน และได้กินอิ่มทุกวันล่ะมั้ง”
“มันมีมากกว่านั้นนะ”
โลแกนลุกขึ้นเดินไปหาเขา จ้องมองแสงไฟใจกลางก็อดวันเลย์ ที่ซึ่งพวกมังกรสวรรค์เสวยสุขและเป็นที่เก็บผลปีศาจ:
“อิสรภาพคือการที่เราตัดสินใจได้เองว่าจะไปที่ไหนหรือทำอะไร โดยไม่ต้องคอยเอาใจใครหรือก้มหัวให้ใครเพื่อเอาชีวิตรอด”
เขานึกถึงโลกเดิม การดิ้นรนหลังมาเกิดใหม่ และโศกนาฏกรรมที่จะเกิดกับชายตรงหน้าในอนาคต
ความรู้สึกบางอย่างบีบคั้นหัวใจเขาอย่างรุนแรง
“มันจะเป็นจริงแน่นอน”
น้ำเสียงคุมะนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ: “ถ้าเราหนีรอดไปได้ มันต้องเป็นจริงแน่นอน”
โลแกนมองเขาแล้วก็ยิ้มออกมาทันที
ใช่แล้ว มันต้องเป็นจริง
แม้ทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยขวากหนาม หรือต้องเจอคลื่นยักษ์ขนาดไหน เขาก็จะพายักษ์น้อยผู้อ่อนโยนคนนี้เดินไปข้างหน้าให้ได้