บทที่ 19 : จุดจบของกู่ตงเสวี่ย

...จางเจี้ยนหลงตะเกียกตะกายหนีตายมาหาฮวาอวี่ห่าว เขาหอบหายใจถี่รัว ใบหน้าฉายแววหวาดผวาขีดสุด

"พี่ห่าว... ไอ้นั่นมันสัตว์ประหลาด... บางที... เราควรรีบถอยกันก่อน..."

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความกลัวจับใจ

ฮวาอวี่ห่าวไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหรี่ตาลงจ้องเขม็งไปที่ความมืดเบื้องหน้า

ทันใดนั้น เสียง "ตึง!" ดังสนั่นหวั่นไหว เท้ายักษ์ข้างหนึ่งกระทืบลงบนพื้นกระเบื้องจนแตกละเอียด แรงสั่นสะเทือนสะท้านไปทั่วทั้งชั้น

วินาทีต่อมา ร่างมหึมาดั่งรถถังหุ้มเกราะเนื้อก็พุ่งพรวดออกมา

มันมีความสูงกว่าสามเมตร เอวกว้างกว่าสองเมตร ไขมันพอกพูนหนาเตอะตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูราวกับลูกชิ้นเนื้อขนาดยักษ์

"เชี่ยเอ๊ย... จางเจี้ยนหลง ไอ้เวร..."

"ฉิบหายแล้ว... จางเจี้ยนหลง ไอ้โง่..."

เฉาเต๋อเป่าและตงปินที่ตอนแรกกะจะชะโงกหน้าไปดูว่าตัวอะไรที่ทำให้จางเจี้ยนหลงกลัวหัวหด ถึงกับเข่าอ่อนแทบสิ้นสติเมื่อเห็นเจ้า 'ซอมบี้ลูกชิ้นยักษ์' ที่พุ่งออกมา

รูม่านตาของฮวาอวี่ห่าวหดลีบลงเท่ารูเข็ม สายตาจับจ้องไปที่เหนือหัวของเจ้าซอมบี้ลูกชิ้นยักษ์... มันระบุชัดเจนว่า : เลเวล ๑๐!

แถมตัวอักษรยังเป็นสีฟ้า!

"โฮก~"

ซอมบี้ยักษ์คำรามลั่น ทำเอาทุกคนรวมถึงฮวาอวี่ห่าวขวัญหนีดีฝ่อไปตาม ๆ กัน

"ไอ้ระยำ จางเจี้ยนหลง..."

ฮวาอวี่ห่าวโกรธจนตาแทบถลน อยากจะเอาไม้ฟาดหัวจางเจี้ยนหลงให้ตายคาที่ เขาหันขวับไปตะโกนใส่ฉินจื่อซิน

"จื่อซิน หนีเร็ว!"

สิ้นเสียง เขาคว้าข้อมือฉินจื่อซินแล้วออกตัววิ่งทันที

ส่วนคนอื่น ๆ... ถ้าวิ่งช้าก็จงรับบทเป็นตัวถ่วงเวลาไปซะเถอะ

ทั้งเจ็ดคนกรีดร้องแตกตื่น ต่างภาวนาให้พ่อแม่ให้ขามาเพิ่มอีกสักสองข้าง

เจ้าซอมบี้ยักษ์เคลื่อนที่ไม่ได้เร็วมากนัก มันไล่กวดตามมาไม่ทันในระยะสั้น แต่ก็เกาะติดไม่ปล่อยราวกับเงาตามตัว

"พี่ห่าว เรากลับไปซ่อนในห้องดีไหม?"

"ไม่ได้! ขืนไอ้ยักษ์นั่นมาอุดหน้าประตู พวกเราตายกันหมดแน่!"

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?"

"แม่งเอ๊ย ไอ้พวกโง่! ถ้าพวกมึงไม่ไปแหย่มัน เราจะซวยกันแบบนี้ไหม!"

"ฉันนึกว่ามันเป็นซอมบี้กาก ๆ นี่หว่า ใครจะไปรู้ว่ามันซ่อนอยู่ตรงนั้น..."

"เชี่ย มันตามมาทันแล้ว..."

ในบรรดาทั้งเจ็ดคน มีเพียงกู่ตงเสวี่ยที่ไม่ได้กินข้าวและน้ำแม้แต่หยดเดียว

แน่นอนว่าเธอย่อมรั้งท้ายสุด

เมื่อเห็นซอมบี้น่าสยดสยองไล่จี้หลังมาห่างแค่ห้าหกเมตร เธอก็เริ่มกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

"กรี๊ดดด... รอฉันด้วย ช่วยด้วย... อย่าทิ้งฉันไว้... ช่วยฉันด้วย..."

"กรี๊ดดด..."

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังก้องไปครึ่งตึก

และแน่นอน มันปลุกซอมบี้นับไม่ถ้วนให้ส่งเสียงคำรามตอบรับ

สีหน้าของฮวาอวี่ห่าวเปลี่ยนไปทันที เมื่อซอมบี้ตัวหนึ่งที่ถูกเสียงกรีดร้องดึงดูดโผล่ออกมาขวางหน้า

"สัสเอ๊ย!"

เขาสบถลั่น เตะซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็น แล้วลากฉินจื่อซินวิ่งขึ้นบันไดหนีไปชั้นบน

ขณะที่วิ่งขึ้นไป เขาหันกลับมามองพวกจางเจี้ยนหลงด้วยสีหน้าอำมหิต

จางเจี้ยนหลงและพรรคพวกขนลุกซู่ เข้าใจความหมายของฮวาอวี่ห่าวในทันที

ทั้งสามสบตากันแล้วค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าลง ปล่อยให้ซูอี้หลานวิ่งแซงขึ้นหน้าไป

"แม่งเอ๊ย นังนี่รนหาที่ตายชัด ๆ!"

กล้ามเนื้อบนแก้มของจางเจี้ยนหลงกระตุกยิก จังหวะที่กู่ตงเสวี่ยวิ่งตามมาทัน เขาหมุนตัวกลับแล้วถีบเข้าที่ท้องน้อยของเธอเต็มแรง

ขณะที่ร่างของกู่ตงเสวี่ยปลิวละลิ่วกลับหลังไป ใบหน้าของเธอยังฉายแววแห่งความหวัง

เธอหลงคิดว่าจางเจี้ยนหลงและพวกพ้องเกิดสำนึกดีจะยื่นมือมาช่วย

ใครจะคิดว่าสิ่งที่ยื่นมาจะเป็นเท้า!

ทำไม?

ทำไมพวกมันถึงกล้าทำแบบนี้?

ยังไม่ทันที่กู่ตงเสวี่ยจะหายสงสัย ฝ่ามือยักษ์สองข้างก็คว้าตัวเธอไว้แน่น

พริบตานั้น ความหวาดกลัวไร้ขีดจำกัดแล่นพล่านไปทุกเซลล์ในร่างกาย

"กรี๊ดดด..."

กู่ตงเสวี่ยดิ้นรนและกรีดร้องอย่างโหยหวน

วินาทีต่อมา ซอมบี้ลูกชิ้นยักษ์ค่อย ๆ อ้าปากกว้าง แล้วกัดงับลงมาอย่างแรง

เสียงดัง กร้วม!

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของจางเจี้ยนหลงและพรรคพวก ซอมบี้ลูกชิ้นยักษ์กัดร่างของกู่ตงเสวี่ยหายไปกว่าครึ่งตัวในคำเดียว

"เชี่ย..."

ทั้งสามคนรีบตะเกียกตะกายหนีขึ้นชั้นบนอย่างไม่คิดชีวิต

เจ้าซอมบี้ลูกชิ้นยักษ์ยืนเคี้ยวร่างกู่ตงเสวี่ยต่ออย่างเอร็ดอร่อย เลือดสด ๆ เปรอะเปื้อนเต็มปาก และไม่ได้ไล่ตามพวกเขามาอีก

ชั้น ๓๒

ฮวาอวี่ห่าวใช้ไม้กระบองฟาดหัวซอมบี้ที่ขวางหน้าประตูห้องจนเละ แล้วลากฉินจื่อซินที่กำลังขวัญเสียเข้าไปหลบข้างใน

ครู่ต่อมา ซูอี้หลานที่หน้าซีดเผือดก็วิ่งตามเข้ามา ตามด้วยพวกจางเจี้ยนหลงอีกสามหน่อ

"แฮ่ก แฮ่ก... แม่งเอ๊ย... มีสัตว์ประหลาดระดับนั้นอยู่ด้วย!"

"ฟู่ว~ สงสัยจะเป็นมินิบอส สีชื่อแม่งยังไม่เหมือนชาวบ้านเลย!"

"บ้าเอ๊ย ตกใจแทบตาย... เกือบไปสวรรค์แล้ว จางเจี้ยนหลง ไอ้ควาย กูอยากจะตบมึงให้ตายจริง ๆ!"

"เชี่ย คิดว่ากูอยากให้เป็นงี้เหรอ? กูก็กลัวจนขี้หดตดหายเหมือนกัน ถ้าวิ่งไม่เร็วป่านนี้คงโดนแดกไปแล้ว!"

"ถุย มิน่าล่ะเหม็นเยี่ยวหึ่งเลย ไปไกล ๆ ตีนกูเลยไป!"

"หุบปากกันให้หมดไอ้พวกเวร!" ฮวาอวี่ห่าวตวาดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด

สายตาเย็นยะเยือกของเขากวาดมองพวกจางเจี้ยนหลง ทำเอาพวกมันใจสั่น รีบมุดหัวหนีเข้าไปในห้องนอนข้าง ๆ

"ไอ้พวกขยะเอ๊ย!"

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮวาอวี่ห่าวรู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ถ้าไม่ติดว่าจางเจี้ยนหลงยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง เขาคงเอาไม้ฟาดมันตายไปแล้วจริง ๆ

ไอ้โง่นี่เกือบพาเขาไปตาย!

เมื่อสถานการณ์สงบลง ฉินจื่อซินถึงเพิ่งตระหนักว่ามีคนหายไป

กู่ตงเสวี่ยไม่ได้ตามมา

ประกอบกับเสียงกรีดร้องโหยหวนเมื่อครู่

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอคงตายไปแล้ว และน่าจะตายอย่างอนาถที่สุด

ฉินจื่อซินกัดริมฝีปากแน่น ความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ถูกก่อตัวขึ้นในใจ

มิตรภาพเหรอ?

ก็ไม่เชิง

พวกเธอเพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน ความผูกพันไม่ได้ลึกซึ้งขนาดนั้น

มันเป็นความรู้สึกสับสนและสิ้นหวังในชะตากรรมของตัวเองมากกว่า

ซูอี้หลานนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง แววตาว่างเปล่า ร่างกายบอบบางสั่นเทาไม่หยุด

ฉินจื่อซินไม่รู้ว่ากู่ตงเสวี่ยตายยังไง แต่ซูอี้หลานเห็นเหตุการณ์ชัดเจนเต็มสองตา

จางเจี้ยนหลงเป็นคนฆ่าเธอ!

เป็นจางเจี้ยนหลงที่ถีบส่งเธอไปให้สัตว์ประหลาดตัวนั้น!

คำเดียว!

แค่คำเดียวเท่านั้น!

สัตว์ประหลาดนั่นกัดร่างกู่ตงเสวี่ยหายไปครึ่งตัว!

"อึก... แหวะ..."

จู่ ๆ ซูอี้หลานก็ทรุดลงกับพื้นแล้วอาเจียนออกมาอย่างหนัก แทบจะขย้อนน้ำดีออกมาด้วย...

"เชี่ย! พวกฝั่งนั้นทำอะไรกันอยู่วะนั่น?"

"๖๖๖! (สุดยอด) โคตรแจ่ม!"

"พวกมันกำลังเสวยสุขกันชัด ๆ ส่วนพวกเราได้แต่นั่งหนาวสั่นอยู่ที่นี่ แม่งเอ๊ย คนเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมชีวิตต่างกันจังวะ!"

"ชิ ดูหุ่นหมอนั่นสิ แล้วดูสภาพแก... ไอ้อ่อน!"

"เฮ้ย ผู้หญิงคนนั้นหน้าคุ้น ๆ ว่ะ... เชี่ย! ไอ้เฟิง นั่นมันอวี่ตานตานที่มึงเคยไปสารภาพรักไม่ใช่เหรอ?"

สิ้นประโยคนั้น ต่อมเผือกของทุกคนก็ทำงานทันที สายตาทุกคู่พุ่งเป้าไปที่ 'หลี่เฟิง' เป็นจุดเดียว