บทที่ 18 : นายเพิ่งฆ่าลูกมันไป และตอนนี้... พ่อมันก็ตามมาทวงคืนแล้วไง!

กู่ตงเสวี่ยตะเกียกตะกายลุกขึ้น แล้วโซซัดโซเซตามฉินจื่อซินและซูอี้หลานไป

"รอฉันด้วย!"

ซูอี้หลานขมวดคิ้ว "หุบปาก เบาเสียงหน่อย ลืมไปแล้วหรือไงว่าเพิ่งโดนตบเพราะอะไร?"

พูดยังไม่ทันขาดคำ กู่ตงเสวี่ยก็ของขึ้นทันที

"เธอยังกล้าพูดอีกเหรอ? ฉันโดนซ้อมปางตายขนาดนั้น แต่พวกเธอสองคนกลับไม่กล้าแม้แต่จะตด เรายังเป็นเพื่อนรักกันอยู่ไหมฮะ?"

"เชอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พวกเราจะโดนซอมบี้ล้อมไหมล่ะ? ฉันนี่แหละอยากจะตบเธอเองซะด้วยซ้ำ!"

"เธอ... ฉันเป็นผู้หญิงนะ! ผิดตรงไหนที่ฉันจะกลัว?"

"ไม่ต้องมาอ้างหรอก ฉันก็ผู้หญิงเหมือนกัน ฉันก็กลัว แต่... ฉันอยากมีชีวิตรอดมากกว่า!"

"แง้... จื่อซิน... พวกมันรุมรังแกฉัน... ฉันจะแจ้งตำรวจ ฉันจะฟ้องพวกมัน... หน้าฉันเจ็บไปหมดแล้ว!"

กู่ตงเสวี่ยไม่เคยต้องมาทนทุกข์ระทมขนาดนี้มาก่อน เธอเริ่มร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าสงสาร

ฉินจื่อซินได้แต่อ่อนใจ "พอได้แล้วตงเสวี่ย หยุดร้องเถอะ พวกเราน่ะยอมเธอได้ แต่... พวกจางเจี้ยนหลงไม่ยอมหรอกนะ!"

"ที่นี่ตอนนี้ไม่มีกฎหมายมาคุมพวกมันแล้วนะ พวกมันทำได้ทุกอย่างแหละ!"

"เธอเลิกนิสัยคุณหนูเอาแต่ใจเดี๋ยวนี้เลย!"

"รีบลุกขึ้นเร็ว ถ้าพวกนั้นทิ้งห่างไปไกล พวกเราได้ตายกันหมดแน่!"

พอเห็นฉินจื่อซินและซูอี้หลานรีบจ้ำอ้าวออกจากประตู กู่ตงเสวี่ยก็หยุดร้องไห้ทันควัน รีบวิ่งเหยาะ ๆ ตามไปอย่างน่าเวทนา

"รอด้วยสิ ฉันหิวจนไม่มีแรงจะเดินแล้วนะ!"

"โฮก~"

เสียงคำรามกะทันหันของซอมบี้ทำเอากู่ตงเสวี่ยสะดุ้งโหยง จนสะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งลงไปนอนร้องครวญครางอยู่กับพื้น

ฉินจื่อซินและซูอี้หลานหน้าถอดสีไปเล็กน้อย

ทว่ากลุ่มฮวาอวี่ห่าวสี่หน่อกลับตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ เพราะซอมบี้ตัวนี้มาเดี่ยว ๆ แถมยังเป็นแค่ซอมบี้เด็ก

"พี่ห่าว เศษสวะแค่นี้ไม่ต้องถึงมือพี่หรอก ให้พวกเราสามคนจัดการเอง!"

พูดจบ จางเจี้ยนหลงก็พุ่งออกไปเป็นคนแรก เขาแทงหอกสวนออกไป ปลายหอกกระแทกเข้ากลางหน้าผากซอมบี้จนมันกระเด็นถอยไปสองเมตร

"เชี่ย หัวแข็งชะมัด!"

"ไอ้โง่ แทงตาสิวะ! ไปแทงหน้าผากมันทำไม?"

"ไอ้เวร ถ้าเก่งนักก็มาทำเองสิวะ! คิดว่าแทงตากันง่าย ๆ หรือไง? มันไม่ได้ยืนนิ่ง ๆ ให้แทงนะเว้ย มันขยับไปมาอยู่เนี่ย!"

"เออ กูทำเองก็ได้ เอาหอกมา!"

เฉาเต๋อเป่าแย่งหอกยาวมาจากมือจางเจี้ยนหลง แล้วก้าวอาด ๆ เข้าหาซอมบี้ด้วยท่วงท่าองอาจ

จังหวะที่ซอมบี้พยายามจะลุกขึ้น เขาก็ถีบมันลงไปนอนกองอีกครั้ง แล้วแทงหอกยาวลงไปอย่างอำมหิต

"ตายซะมึง!"

ฉึก!

แสงสว่างวาบขึ้น พร้อมกับยาเพิ่มค่าประสบการณ์เม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นบนพื้น

เฉาเต๋อเป่าตะลึงตาค้าง "เชี่ย ดรอปง่าย ๆ งี้เลยเหรอ?"

"หรือว่าค่าโชคกูจะสูงปรี๊ด?"

ฮวาอวี่ห่าวและคนอื่น ๆ ต่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนหน้านี้ฆ่าไปตั้งเยอะดรอปแค่สองเม็ด ไม่นึกว่าก้าวออกมาปุ๊บก็ดรอปปั๊บแบบนี้

ดวงตาเฉาเต๋อเป่าวาวโรจน์ เขาหยิบยาเพิ่มค่าประสบการณ์ขึ้นมา แล้วรีบวิ่งแจ้นไปหาฮวาอวี่ห่าว

"พี่ห่าว นี่ครับ!"

ฮวาอวี่ห่าวรับมาแล้วบดทิ้งทันที ได้ค่าประสบการณ์เพิ่มอีก ๒๐% เขายิ้มแก้มปริ

"เหล่าเฉา ทำดีมาก ไม่ต้องห่วง พอฉันเลเวลอัปแล้ว คนต่อไปที่จะได้อัปก็คือนาย!"

เฉาเต๋อเป่าดีใจเนื้อเต้น ความเสียดายเล็ก ๆ ในใจมลายหายไปทันที

"ฮะฮะ ขอบคุณครับพี่ห่าว!"

จางเจี้ยนหลงและตงปินมองเฉาเต๋อเป่าด้วยความอิจฉาตาร้อน

เพียะ~

"เฮ้ย ตาจาง มึงตบหน้าตัวเองทำไมวะ?"

"แม่งเอ๊ย กูมันโง่บรม! ถ้ารู้งี้กูเข้าไปบวกเองแล้วฆ่ามันให้จบ ๆ ไปซะก็ดี เครดิตดันตกเป็นของไอ้เวรเฉาเต๋อเป่าเฉยเลย!"

"เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่ดวงเว้ย!"

"ไสหัวไป! กูไม่เชื่อเรื่องดวง ชะตาชีวิตกู กูลิขิตเอง ไม่ใช่ฟ้า!" จางเจี้ยนหลงตะโกนลั่นด้วยความแค้นใจ

"โฮก~"

เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง จางเจี้ยนหลงตาเป็นประกายทันที

"ไอ้บ้าเอ๊ย เหล่าเฉา เอาหอกคืนมา! ตัวนี้ห้ามใครแย่งกูนะเว้ย!"

จางเจี้ยนหลงแย่งหอกคืนมาจากเฉาเต๋อเป่า แล้ววิ่งพุ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น อีกสองคนที่เหลือได้แต่มองหน้ากัน พูดไม่ออก

ฮวาอวี่ห่าวยิ้มกริ่ม ยังไงพวกมันก็ทำงานให้เขาอยู่แล้ว ใครจะออกหน้าก่อนก็มีค่าเท่ากัน

เขาหันไปยิ้มให้ฉินจื่อซินที่เดินตามมาทัน

"จื่อซิน หลังจากเคลียร์ชั้นนี้เสร็จ เราจะขึ้นข้างบนหรือลงข้างล่างดี?"

"เอ่อ... ขึ้นข้างบนดีกว่า ตอนนี้ข้างล่างยังอันตรายเกินไป!"

"อืม ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ พอฉันกวาดล้างซอมบี้ข้างบนหมด เลเวลก็น่าจะอัปไปหลายขั้น ถึงตอนนั้นค่อยไปจัดการข้างล่างก็น่าจะง่ายขึ้นเยอะ!"

ฉินจื่อซินส่งเสียง 'อืม' รับคำเบา ๆ แต่ในใจกลับหนักอึ้ง

ฟังจากคำพูดของฮวาอวี่ห่าวแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะแบ่งยาเพิ่มค่าประสบการณ์ให้เธอ

แบบนี้ ฮวาอวี่ห่าวก็จะมีแต่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนเธอ... ก็จะกลายเป็นเพียงลูกแกะรอวันถูกเชือด

ถึงเวลานั้น เธออาจจะไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขัดขืนด้วยซ้ำ

"ฉันควรจะ... หนีดีไหม?"

ฉินจื่อซินรู้สึกสับสนและกระวนกระวายใจ

【ฉินจื่อซิน เลเวล ๑】

【พละกำลัง : ๕】

【ความแกร่ง : ๗】

【จิตวิญญาณ : ๘】

【ความเร็ว : ๕】

【พรสวรรค์ : อำพรางกาย...】

แม้เธอจะใช้สกิลอำพรางกายเพื่อลอบโจมตีซอมบี้ได้ แต่ด้วยพละกำลังแค่ ๕ แต้ม คงยากที่จะฆ่าศัตรูได้ในทีเดียว

เว้นแต่จะเจอซอมบี้เด็กแบบเมื่อกี้

แต่... ซอมบี้แบบนั้นมันจะไปหาเจอง่าย ๆ ที่ไหนกัน!

ถ้าฆ่าไม่ได้ในทีเดียว ถึงตอนนั้นคนที่จะตายก็คือตัวเธอเอง... ฉินจื่อซินรู้สึกหมดหนทาง เธออดหันไปมองซูอี้หลานไม่ได้ และเห็นว่าสีหน้าของซูอี้หลานก็ไม่สู้ดีนัก เห็นได้ชัดว่าคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

ถ้าเธอร่วมมือกับซูอี้หลาน... เธออาจจะลอบโจมตีก่อน แล้วให้ซูอี้หลานช่วยซ้ำ สองแรงแข็งขันก็น่าจะพอฆ่าซอมบี้ได้

แต่ปัญหาคืออัตราการดรอปของซอมบี้มันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหลือเกิน

กว่าจะเลเวลอัป ต่อให้ดวงดีสุด ๆ ก็ต้องฆ่าอย่างน้อย ๑๐ ตัวขึ้นไป... โอกาสที่จะฆ่าซอมบี้ ๑๐ ตัวโดยไม่บาดเจ็บในเวลาสั้น ๆ มันแทบจะเป็นศูนย์

เผลอ ๆ ยังไม่ทันได้อัปเลเวล ก็อาจจะตายยกก๊วนกันไปก่อน!

ทำยังไงดี?

ฉินจื่อซินเฝ้าถามตัวเอง

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ไว้ใจนิสัยของฮวาอวี่ห่าว แต่เธอไม่กล้าเอาความปลอดภัยทั้งหมดไปเดิมพันกับเขา โดยหวังว่าเขาจะดีกับเธอด้วยใจจริง

ชะตาชีวิตต้องอยู่ในกำมือของตัวเอง ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นได้แค่ของเล่นของคนอื่น!

และแน่นอนว่าฉินจื่อซินไม่ยอมตกเป็นของเล่นใคร!

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องก็ทำเอาทุกคนสะดุ้งสุดตัว

"อ๊ากกก..."

ที่มุมทางเดินข้างหน้า จางเจี้ยนหลงที่เมื่อกี้ยังห้าวเป้ง ตอนนี้วิ่งหนีตายหน้าตื่นกลับมาราวกับหมาจนตรอก ตะเกียกตะกายล้มลุกคลุกคลาน

"พี่ห่าว ช่วยด้วย... มีสัตว์ประหลาด มีสัตว์ประหลาด..."

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ตาจาง แกนี่มันขี้แพ้ชวนตีจริง ๆ สัตว์ประหลาดอะไร? เมื่อกี้กูเพิ่งฆ่าไปตัวนึงไง!"

"เชี่ย นายเพิ่งฆ่าลูกมันไป และตอนนี้... พ่อมันก็ตามมาทวงคืนแล้วไง!"

"???"

เฉาเต๋อเป่าถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

วินาทีถัดมา ทุกคนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังสนั่น

ตึง ตึง ตึง...