ตอนที่ 7: หมายความว่ายังไง

ฉึก!

เจียงหลินออกแรงบิดด้ามไม้ถูพื้นอย่างแรง ปั่นสมองของซอมบี้ชายจนเละเทะ

เมื่อซอมบี้ชายสิ้นใจ กองไอเทมก็ร่วงหล่นลงมาทันที เจียงหลินไม่ประมาท มือซ้ายยังคงกำโซ่เหล็กไว้แน่น ขณะเดียวกันก็รีบกวาดเก็บของที่ดรอปทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

วินาทีถัดมา ปึง ปึง ปึง... ซอมบี้อีกหลายตัวพุ่งชนร่างไร้วิญญาณของซอมบี้ชายตัวหน้าอย่างจัง

"กรร... โฮก... แฮ่..."

พวกมันคำรามอย่างบ้าคลั่ง พยายามเบียดเสียดแทรกตัวเข้ามาผ่านช่องประตู หมายจะฉีกทึ้งกินเลือดกินเนื้อเจียงหลินให้ได้

เสียงอึกทึกครึกโครมหน้าประตูทำเอาเฉินซือซวนและอวี๋ตานตานตกใจจนแทบฉี่ราด ทั้งคู่ตัวสั่นเทา รีบตะเกียกตะกายหนีกลับเข้าไปในห้องนอน

ทว่าเมื่อตั้งสติได้ กลับไม่ได้ยินเสียงซอมบี้พังประตูห้องพวกเธออย่างที่จินตนาการไว้ แต่เสียงดังกล่าวดังมาจากห้องฝั่งตรงข้ามที่กำลังถูกฝูงซอมบี้รุมล้อมต่างหาก

ทั้งสองสบตากันเลิ่กลั่ก

"ไปดูไหม?"

ความอยากรู้อยากเห็นตามสัญชาตญาณผลักดันให้พวกเธอค่อยๆ ย่องไปที่ประตูด้วยความกล้าๆ กลัวๆ

และก็เป็นไปตามคาด

เมื่อมองลอดตาแมวออกไป ก็เห็นซอมบี้ไม่ต่ำกว่าสี่ตัวกำลังตะกุยประตูห้องฝั่งตรงข้ามอย่างบ้าคลั่ง

"เชี่ย... เยอะชิบ... งานนี้คนห้องตรงข้ามไม่รอดแน่!" อวี๋ตานตานกระซิบเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว

ใบหน้าของเฉินซือซวนซีดเผือดไม่แพ้กัน "เอาไงดี เราควรช่วยเขาไหม"

"แกบ้าหรือเปล่า!" อวี๋ตานตานแทบกระโดดตัวลอย "ช่วยเหรอ จะเอาอะไรไปช่วย เอาชีวิตแกหรือชีวิตฉันไปแลกงั้นสิ บ้าเอ๊ย อยากตายก็ไปตายคนเดียว อย่าลากฉันไปด้วย!"

"ฉันไม่ได้โง่นะ!" เฉินซือซวนกัดฟันแน่น "แค่เราทำเสียงดังล่อความสนใจพวกซอมบี้มาทางนี้หน่อย ไม่ได้เหรอ"

"ได้บ้าอะไรล่ะ! แล้วถ้าพวกซอมบี้มันมาเฝ้าหน้าห้องเราแทน แกจะทำยังไง ดูสภาพเราตอนนี้สิ ไม่มีเสบียงอะไรเลย ถ้าโดนปิดตาย สุดท้ายเราก็ต้องอดตาย หรือไม่ก็ขาดน้ำตายอยู่ดี!"

อวี๋ตานตานตะคอกกลับด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว เห็นได้ชัดว่าสติของเธอใกล้จะแตกเต็มที

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก...

หน้าอกของอวี๋ตานตานกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เธอหอบหายใจถี่กระชั้น แววตาโหดเหี้ยมฉายวาบขึ้นบนใบหน้าสวย

"จริงๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถ้าไอ้คนห้องตรงข้ามล่อซอมบี้เข้าไปในห้องมันได้หมด เราก็มีโอกาสหนีออกไปจากที่นี่!"

หนีออกไป?

เฉินซือซวนยิ้มขมขื่น "หนีออกไปแล้วจะไปที่ไหนได้"

"แกไม่เห็นสภาพพวกนักเรียนตอนที่เราขึ้นมาเหรอ ตายเรียบกันหมด ซอมบี้เต็มไปหมดทุกที่!"

"ต่อให้หนีออกไปได้ เรา... เราก็ไม่รอดอยู่ดี!"

"แทนที่จะโดนซอมบี้กัดกินทั้งเป็น สู้... สู้ฆ่าตัวตายไปเลยยังดีกว่า!"

ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจเฉินซือซวน เธอนั่งกอดเข่าคู้ตัวด้วยความเจ็บปวด ความสิ้นหวังและความกลัวแทบจะกลืนกินเธอทั้งตัว

ถ้าตายไปซะ ก็คงไม่ต้องเจ็บปวดอีก!

ทันใดนั้น ดวงตาของอวี๋ตานตานก็เบิกกว้างราวกับเห็นสิ่งเหลือเชื่อ

"ซือซวน เฉินซือซวน! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ไอ้หมอนั่น..."

"อะไรนะ?" เฉินซือซวนเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง

"เชี่ย ลุกขึ้นมาดูเร็วเข้า! ไอ้หมอนั่นฆ่าซอมบี้ แล้ว... แล้วจู่ๆ ก็มีกองของโผล่ขึ้นมาที่พื้น ฉันเหมือนจะเห็น... น้ำแร่..."

ขณะพูด อวี๋ตานตานก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก คอของเธอแห้งผาดยิ่งกว่าทะเลทราย

เฉินซือซวนดีดตัวลุกขึ้นทันทีด้วยความตกตะลึง

ฆ่าซอมบี้?

ใครกันที่เก่งกาจขนาดนั้น คนห้องตรงข้ามโดนซอมบี้ที่น่ากลัวขนาดนั้นรุมล้อมตั้งสี่ตัว จะเอาปัญญาที่ไหนไปฆ่าพวกมันกลับได้?

ฉึก!

เฉินซือซวนเบิกตาโพลงขณะมองลอดตาแมว

เธอเห็นซอมบี้ตัวหนึ่งที่กำลังคำรามอย่างบ้าคลั่ง จู่ๆ เลือดสีดำก็พุ่งกระฉูดออกจากท้ายทอย ท่อนเหล็กยาวเสียบทะลุหัวมันออกมา

ซอมบี้ตัวนั้นหมดเรี่ยวแรงและทรุดฮวบลงทันที

ชั่วพริบตา ร่างของซอมบี้ดูเหมือนจะเรืองแสงวาบ แล้วกองไอเทมก็ปรากฏขึ้นบนพื้น

"เชี่ย มี... มีของตกมาจริงๆ ด้วย นั่นมัน... ชานมเหรอ? เอ๊ะ? หาย... หายไปแล้ว! หายไปได้ยังไง!!!"

ความดีใจที่เพิ่งผุดขึ้นในใจเฉินซือซวนพลันดิ่งวูบลงเหว

เธอกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ หันไปมองหน้าอวี๋ตานตานโดยสัญชาตญาณ สายตาทั้งคู่สบกัน ความคิดเดียวกันแล่นเข้ามาในหัว

"หรือว่าฆ่าซอมบี้แล้วของจะดรอป?"

ใช่แล้ว... เกมวันสิ้นโลก!

ตอนนี้ที่นี่ก็เหมือนโลกในเกม ฆ่ามอนสเตอร์ ของก็ดรอป!

ฉึก ฉึก ฉึก!

เมื่อซอมบี้อีกสามตัวที่เหลือล้มลง อาหารจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นบนพื้นอีกครั้ง ดวงตาของเฉินซือซวนและอวี๋ตานตานแดงก่ำด้วยความอิจฉา

ถึงพวกเธอจะเป็น 'นางฟ้า' ที่รักษาหุ่นและทนหิวเก่ง แต่ตอนนี้... พวกเธอหิวน้ำจะตายอยู่แล้ว!

ยิ่งเมื่อกี้เพิ่งอาเจียนออกมา คอของพวกเธอแสบร้อนและทรมานสุดขีด ร่างกายต้องการน้ำอย่างเร่งด่วน

เอื๊อก...

วูบเดียว ทุกอย่างก็หายวับไปกับตา!

ทันใดนั้น เท้าข้างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากห้องฝั่งตรงข้าม เตะซากซอมบี้ที่ขวางประตูจนกระเด็น

เฉินซือซวนและอวี๋ตานตานใจเต้นระรัว

ถ้าเป็นคนที่พวกเธอรู้จัก... งั้นก็อาจจะ...

"เจียง... เจียง... เจียงหลิน!!!"

เมื่อเจียงหลินโผล่หัวออกมาดูลาดเลา อวี๋ตานตานก็กรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ

เฉินซือซวนเองก็ดีใจจนเนื้อเต้น

แม้เธอจะไม่เคยคุยกับเจียงหลิน แต่เธอก็รู้จักเขาดี ตอนที่สาวๆ โหวตเลือกเดือนโรงเรียน เธอก็แอบเทคะแนนให้เจียงหลินไปเหมือนกัน

แน่นอนว่าเจียงหลินได้ยินเสียงกรีดร้องของอวี๋ตานตาน แต่เขาทำหูทวนลม กลับกวาดตามองรอบๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแทน

เสียงร้องของยัยนั่นอาจล่อซอมบี้มาเพิ่มได้ เขาต้องระวังตัว

รอสักพัก เมื่อไม่เห็นซอมบี้ตัวใหม่โผล่มา เจียงหลินก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง

เขาไล่เตะซากซอมบี้ที่เกะกะออกไปไกลๆ เพื่อไม่ให้ขวางทางเข้าออก

จากนั้นจึงปลดโซ่เหล็กออก เตรียมจะตรวจสอบของรางวัลที่เพิ่งได้มาอย่างละเอียด

แกร๊ก

ประตูห้องตรงข้ามแง้มออก

อวี๋ตานตานค่อยๆ ชะโงกหน้าออกมา เมื่อไม่เห็นซอมบี้ เธอก็มองไปที่เจียงหลินด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอช็อกคือ เจียงหลินเพียงแค่ปรายตามองเธอแวบเดียว แล้วปิดประตูกระแทกใส่หน้าดังปัง ทิ้งให้เธอยืนอึ้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นเหม็นเน่า

รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี๋ตานตานแข็งค้าง เธจ้องมองประตูห้องตรงข้ามด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา

แค่มองแล้วปิดประตูใส่เนี่ยนะ?

หมายความว่ายังไง?

อวี๋ตานตานอยากจะกรี๊ดด้วยความโกรธ อยากจะอาละวาด อยากจะตะโกนเรียกให้เจียงหลินออกมาอธิบาย... แต่เธอไม่กล้า... กลัวว่าจะล่อซอมบี้มารุมทึ้ง

เมื่อมองไปที่กำแพง พื้นกระเบื้อง และประตูที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีดำส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวล กับสภาพศพซอมบี้ที่ตายอย่างสยดสยอง... ความคลื่นไส้และความหวาดกลัวก็ถาโถมเข้าใส่จิตใจของอวี๋ตานตานทันที

เธอรีบยกมือปิดจมูกและปาก กลั้นก้อนสะอึกที่ตีตื้นขึ้นมา แล้วรีบมุดหัวกลับเข้าห้อง ปิดประตูดังปังด้วยความผวา