บทที่ 5 การอัปเกรดค่าสถานะ

... 【ยาเพิ่มค่าประสบการณ์ระดับ 1】

【น้ำแร่ภูเขาว่านซุ่ย】

【ขนมปังฮอทดอก】

【กระบองเขี้ยวหมาป่าระดับ 1 (สีขาว-เกรดต่ำ)】

ไอเทมสี่อย่างวางเรียงรายอยู่บนพื้นข้างศพซอมบี้สาวแสนสวย

เจียงหลินชะงักไปชั่วครู่ด้วยความประหลาดใจ

เมื่อนึกถึงคำอธิบายบนหน้าต่างสถานะ เขาจึงลองยื่นมือออกไปทำท่ากวักเรียกเบาๆ

วินาทีถัดมา ไอเทมทั้งสี่ชิ้นก็หายวับไปและไปปรากฏอยู่ในช่องเก็บของของเขาทันที

ฟังก์ชันเก็บของอัตโนมัติ!

แจ่มแมว!

เพียงแค่คิด เจียงหลินก็เรียกน้ำแร่ภูเขาว่านซุ่ยออกมา เขาบิดฝาขวดออกโดยไม่คิดอะไรมาก แล้วกระดกน้ำลงคออย่างหิวกระหาย

ดื่มรวดเดียวหมดขวด!

เจียงหลินเรอออกมาเสียงดัง "เอิ้ก~" รู้สึกสดชื่นขึ้นเป็นกอง

เขาทำหูทวนลมใส่เสียงกรีดร้องที่ดังมาจากข้างนอก แล้วหยิบ ‘ยาเพิ่มค่าประสบการณ์ระดับ 1’ ออกมาพิจารณา

เมื่อมองดูเม็ดยาขนาดเท่าลูกแก้วในมือ เจียงหลินก็เลียริมฝีปาก ก่อนจะโยนมันเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ

"ถุยๆๆ!"

"รสชาติหมาไม่แดกเลยวุ้ย..."

เจียงหลินคายเศษยาออกมาด้วยความมึนงง

ทันใดนั้น ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมา: 【ยาเพิ่มค่าประสบการณ์ระดับ 1 วิธีใช้: เพียงแค่บีบให้แตก!】

ใบหน้าของเจียงหลินบิดเบี้ยวทันทีราวกับคนท้องผูก "ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ฟะ!"

บีบหัวแกสิ... เป๊าะ~

ทันทีที่เม็ดยาแตกละเอียด เจียงหลินสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง

เขารีบเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูด้วยความตื่นเต้น

【เจียงหลิน เลเวล 1 (20%)】

【พละกำลัง: 9】

【ความทนทาน: 8】

【จิตวิญญาณ: 7】

【ความเร็ว: 7】

【พรสวรรค์ที่ 1: อัตราดรอปสัมบูรณ์ — ไอเทมดรอป 100% เมื่อสังหารซอมบี้!】

【พรสวรรค์ที่ 2: พัฒนาตนเอง — ได้รับแต้มสถานะฟรีเพิ่ม 1 แต้มทุกวัน!】

【แต้มสถานะคงเหลือ: 1】

เจียงหลินลูบคางพลางพิจารณาค่าสถานะ "ยาเม็ดเดียวเพิ่มมาตั้ง 20% ดูเหมือนการอัปเลเวลก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่นี่หว่า!"

แต่เมื่อสายตาเลื่อนลงมาบรรทัดสุดท้าย ดวงตาของเขาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที!

"จริงสิ ฉันยังมีแต้มสถานะฟรีอยู่อีกหนึ่งแต้มนี่นา!"

"ลงที่ค่าพละกำลังโลด!"

【พละกำลัง: 9 → 10】

ในชั่วพริบตา เจียงหลินรู้สึกได้เลยว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกายขยายตัวแน่นขนัด

ขีดจำกัดที่เขาไม่เคยทะลวงผ่านได้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน กลับถูกทำลายลงอย่างง่ายดายด้วยแต้มสถานะเพียงแต้มเดียว!

"เชี่ย... โคตรฟิน! พลังมันล้นทะลัก! แรงขนาดนี้..."

เจียงหลินแทบไม่อยากเชื่อ

แค่แต้มเดียวก็สร้างความเปลี่ยนแปลงให้ร่างกายได้ราวพลิกฝ่ามือ

อย่างไรก็ตาม เจียงหลินรู้ดีว่าต่อให้เขาฝึกฝนร่างกายอีกแปดปีสิบปี ก็คงไม่มีทางก้าวข้ามจุดนี้ไปได้

นี่คือขีดจำกัดสูงสุดของร่างกายมนุษย์!

"โฮก~"

"กรี๊ดดด!"

เสียงคำรามของซอมบี้และเสียงกรีดร้องแหลมสูงของผู้หญิงที่ดังมาจากหน้าห้อง กระชากสติของเจียงหลินให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริง

เขารีบเรียกกระบองเขี้ยวหมาป่าออกมาจากช่องเก็บของ ก้าวยาวๆ ไปที่ประตู แล้วส่องดูสถานการณ์ผ่านช่องตาแมว

"เอ๊ะ!"

นั่นมัน ‘เฉินซือซวน’ กับ ‘อวี่ตานตาน’ นี่นา!

สองคนนี้ก็เป็นเพื่อนร่วมห้องของเขาเหมือนกัน

แต่ดูเหมือนดวงของพวกเธอจะกุดไปหน่อย

จังหวะที่พวกเธอกำลังจะปิดประตูห้อง ดันโชคร้ายมีมือซอมบี้ข้างหนึ่งสอดเข้ามาขวางไว้พอดีเป๊ะ

ตอนนี้จะปิดก็ไม่ได้ จะเปิดก็ไม่กล้า

ทั้งสองคนเลยตกอยู่ในสภาพยื้อยุดฉุดกระชากกับซอมบี้อยู่ที่หน้าประตู

แต่ไม่นาน สีหน้าของเจียงหลินก็เริ่มดำทะมึนด้วยความหงุดหงิด

เพราะยัยอวี่ตานตานเอาแต่ทำตัวไร้ประโยชน์ กรี๊ด "อ๊ายๆ" ไม่หยุดปาก

ปัดโธ่เอ๊ย หน้าซอมบี้มันก็คาอยู่ที่ช่องประตูขนาดนั้น แค่เอามีดแทงสวนออกไปมันก็ตายแล้วไหม!

"บ้าเอ๊ย!"

เจียงหลินสบถออกมาอย่างหัวเสีย ขืนยัยอวี่ตานตานยังแหกปากอยู่แบบนี้ เดี๋ยวก็ได้เรียกซอมบี้ทั้งตึกมารวมตัวกันพอดี

ถึงเขาจะมั่นใจว่าสู้ซอมบี้เลเวล 1 ตัวต่อตัวไหว แต่การที่มีเลเวล 1 ก็พิสูจน์ได้ว่ามันต้องมีเลเวล 2, 3, 4, 5, 6... ขืนเขาโดนล้อมกรอบอยู่ในห้องนี้ มีหวังได้ซี้แหงแก๋

แล้วก็ประจวบเหมาะพอดีที่แขนของเจ้าซอมบี้ตัวนั้นติดอยู่!

เจียงหลินส่องดูอีกครั้งจนแน่ใจว่ายังไม่มีซอมบี้ตัวที่สองโผล่มา

เขาจึงรีบดันโซฟาและตู้เย็นที่ขวางประตูออก

กระชากประตูเปิดผัวะ

เงื้อกระบองเขี้ยวหมาป่าขึ้นสุดแขน

แล้วฟาดเปรี้ยงลงไปที่หัวโตๆ ของซอมบี้อย่างแรง

เสียงดัง ผัวะ สนั่นหวั่นไหว

กะโหลกซอมบี้ยุบลงไปเป็นรูโบ๋ทันที ร่างของมันร่วงลงไปกองกับพื้น ตายคาที่

แสงสว่างวาบขึ้น ของดรอปมาสามสี่ชิ้น เจียงหลินไม่เสียเวลามอง กดเก็บอัตโนมัติทันที

จากนั้นเขาก็ถอยฉากกลับเข้าห้องตัวเองอย่างคล่องแคล่ว

"กรี๊ดดด!"

ภายในห้องฝั่งตรงข้าม อวี่ตานตานยังคงหลับหูหลับตากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

แต่เฉินซือซวนนั้นยืนตะลึงงันไปแล้ว

เธอแตะเลือดสีดำคล้ำที่กระเซ็นมาโดนหน้า เปลือกตากระตุกถี่ยิบ ก่อนจะทนไม่ไหว โก่งคออาเจียนออกมา

ตุ้บ~

เมื่อไม่มีแรงดึงจากเฉินซือซวน มือของซอมบี้ก็หลุดจากการเกาะกุม ร่างไร้วิญญาณของมันไหลลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

"กรี๊ด... เอ๊ะ?"

เสียงกรีดร้องของอวี่ตานตานหยุดชะงักกึก เธอจ้องมองศพซอมบี้ด้วยความหวาดผวา ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

จากนั้น เธอก็เจริญรอยตามเฉินซือซวน

ทั้งคู่พากันอาเจียนออกมาอย่างหมดสภาพ

กลิ่นเปรี้ยวของอ้วก กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเหม็นเน่าของศพ ตลบอบอวลไปทั่วห้องทันที

การผสมผสานของกลิ่นทั้งสามชนิดช่างรุนแรงเกินบรรยาย

เฉินซือซวนและอวี่ตานตานรู้สึกทรมานเจียนตาย

ทั้งสองคนรีบตะเกียกตะกายเตะมือซอมบี้ออกไปให้พ้นธรณีประตู และเมื่อประตูปิดสนิทลง หัวใจที่เต้นรัวเร็วของพวกเธอถึงค่อยสงบลงได้บ้าง

ทางด้านเจียงหลิน เขาจัดการบีบยาเพิ่มค่าประสบการณ์ระดับ 1 อีกเม็ดอย่างสบายใจเฉิบ ค่าประสบการณ์พุ่งขึ้นอีก 20% ทันที

รอบนี้ไม่มีอาวุธดรอป แต่ได้น้ำอัดลมหนึ่งขวดกับช็อกโกแลตหนึ่งแท่ง

เจียงหลินส่ายหัวเบาๆ นั่งลงบนโซฟา เอาหลังพิงประตูไว้ แล้วเริ่มลงมือจัดการอาหารเช้า

เมื่อเช้ารีบไปเรียนยังไม่ได้กินอะไรเลย แถมยังทะลุมิติมาอีก ตอนนี้เขาหิวไส้กิ่วแล้ว

ในขณะที่เจียงหลินกำลังเติมพลังงานอย่างมีความสุข

ฮว่าอวี่ฮ่าวก็ได้พาฉินจื่อซินและพรรคพวกไปหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องห้องหนึ่งเช่นกัน

เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงคำรามที่ดังระงมมาจากข้างนอก สีหน้าของทุกคนซีดเผือดราวกับคนตาย

"พี่ฮว่า... นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"เชี่ยเอ๊ย ฉันจะไปตรัสรู้ได้ไงวะ! ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้น แม่งเอ๊ย!"

ฮว่าอวี่ฮ่าวเตะโซฟาข้างตัวระบายอารมณ์อย่างแรง

ใครดูก็รู้ว่าตอนนี้เขากำลังเดือดดาลถึงขีดสุด

แต่ก็เข้าใจได้

คนอื่นๆ เป็นแค่คนธรรมดาเดินดิน ต่างจากฮว่าอวี่ฮ่าวที่เป็นนายน้อยคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด

สำหรับฮว่าอวี่ฮ่าว การทะลุมิติมาเจอเรื่องเสี่ยงตายแบบนี้ มันคือฝันร้ายชัดๆ

แต่สำหรับคนธรรมดา การทะลุมิติไม่ต่างอะไรกับโอกาสทองจากสวรรค์

โอกาสที่จะพลิกชะตาชีวิตแบบก้าวกระโดด

อย่างเช่น ‘จางเจี้ยนหลง’ ที่ตอนนี้กำลังตื่นเต้นสุดขีด

เขาไม่เคยฝันเลยว่าพล็อตนิยายยอดฮิตจะเกิดขึ้นกับตัวเองจริงๆ

เมื่อมองดูหน้าต่างสถานะตรงหน้า แววตาของเขาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยาน

เสียดายอยู่อย่างเดียว... เขาไม่ได้พรสวรรค์เทพๆ

เรื่องนี้ทำเอาจางเจี้ยนหลงหงุดหงิดใจอยู่บ้าง!

จากนั้น สายตาของเขาก็กลิ้งกลอกไปมา ก่อนจะเอ่ยถามฮว่าอวี่ฮ่าวว่า

"พี่ฮว่า ในเมื่อมันบอกว่าเป็นเกม งั้นถ้าเราฆ่ามอนสเตอร์ เราก็จะอัปเลเวลได้ใช่ไหมครับ?"