บทที่ 2 กล้ามแน่นชะมัด...

ฉินจื่อซินรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง เธอดึงแขนกู่ตงเสวี่ยไว้พลางเอ่ยเสียงเบาว่า

"เอาละๆ ตอนนี้เรามาหาคำตอบกันก่อนดีกว่าว่าที่นี่มันที่ไหนกันแน่ เรื่องอื่นไว้กลับไปค่อยว่ากัน!"

กู่ตงเสวี่ยกัดฟันกรอด ความโกรธแค้นอัดแน่นจนแทบอกแตกตาย

"วันนี้ถือว่าพวกแกโชคดีไป กลับถึงโรงเรียนเมื่อไหร่ แม่จะคิดบัญชีให้สาสมเลยคอยดู"

"บ้าเอ๊ย ไอ้โง่ตัวไหนพาฉันมาที่นี่เนี่ย!"

"ฉันจะแจ้งตำรวจแน่! จะเอาให้พวกมันไปนอนเน่าในคุกให้หมด!"

ในหัวของเธอได้ร่างเรียงความแฉความยาวนับแสนตัวอักษรเอาไว้เรียบร้อยแล้ว กะว่าพอกลับถึงโรงเรียนปุ๊บ จะโพสต์ประจานลงทุกช่องทาง ทั้งโต่วอิน ไคว่โส่ว และเสี่ยวหงซู

โดยเฉพาะไอ้ตาถั่วเจียงหลินนั่น เธอจะทำลายชื่อเสียงให้ป่นปี้ บีบให้มันต้องลาออก และไม่มีที่ยืนในสังคมอีกเลย

ทว่า ทางด้านเจียงหลินกลับยังคงจ้องเขม็งไปข้างหน้า ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

แน่นอนว่าเขาไม่ได้กำลังมองหน้าอกของฉินจื่อซิน

แต่กำลังมองหน้าจอเสมือนจริงสีฟ้าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าต่างหาก

【เกมวันสิ้นโลกฉบับโกลบอล... กำลังเริ่มต้น】

【ตรวจพบปัจเจกบุคคลผิดปกติ...】

【ระบบเกมขัดข้อง...】

【กำลังรีเซ็ตเกม...】

【กำลังรีสตาร์ทพรสวรรค์...】

เชี่ย!

เจียงหลินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น!

หรือว่าในที่สุด ‘ระบบสูตรโกง’ ที่เขาเฝ้ารอมานานจะมาถึงแล้ว?

แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

เกมวันสิ้นโลก... ฉบับโกลบอล?

โกลบอลเนี่ยนะ?

ทันใดนั้น เจียงหลินก็นึกถึงเพื่อนร่วมชั้นที่โผล่มาที่นี่พร้อมกับเขาขึ้นมาทันที

เวรเอ๊ย คงไม่ใช่ว่า... ทุกคนทะลุมิติเข้ามาในเกมวันสิ้นโลกนี้พร้อมกับเขาหรอกนะ?

"เฮ้ยไอ้หนู มองพอหรือยังวะ?"

เสียงห้วนๆ ที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้บรรยากาศที่กำลังจจอแจเงียบลงทันควัน ทุกคนหันขวับไปมองเป็นตาเดียว

จางเจี้ยนหลงนั่นเอง!

หัวใจของทุกคนกระตุกวูบ

แม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ทุกคนก็พอจะรู้ภูมิหลังของเพื่อนร่วมชั้นแต่ละคนมาบ้างแล้ว

จางเจี้ยนหลงมีท่าทางเหมือนนักเลงหัวไม้

แผ่รังสีความกร่างออกมาตลอดเวลา

และเขาก็เป็นสมุนของ ‘ฮว่าอวี่ฮ่าว’ ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเดือนโรงเรียน ฮว่าอวี่ฮ่าวคือนายน้อยแห่ง ‘อวี่ฮ่าวกรุ๊ป’ ที่มีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน

ตอนฝึกทหาร ฮว่าอวี่ฮ่าวเคยประกาศก้องว่าฉินจื่อซินคือผู้หญิงของเขา

ใครกล้าจีบ ถือว่าประกาศตัวเป็นศัตรูกับเขา

การที่จางเจี้ยนหลงก้าวออกมาตอนนี้ ย่อมเป็นความต้องการของฮว่าอวี่ฮ่าวอย่างไม่ต้องสงสัย

กู่ตงเสวี่ยแสยะยิ้มด้วยความสะใจทันที

"ฮ่าๆๆ... คราวนี้แหละ ฉันจะได้เห็นจุดจบของไอ้โรคจิตเจียงหลินซะที!"

ฉินจื่อซินนวดขมับด้วยความปวดหัว "ทำไมเธอต้องโกรธเจียงหลินขนาดนั้นด้วย?"

ถ้าจำไม่ผิด เจียงหลินแค่มองก้นกับหน้าอกเธอไม่ใช่เหรอ... แล้วทำไมดูเหมือนว่า... เจียงหลินไปลวนลามกู่ตงเสวี่ยเข้าล่ะ? ระดับความโกรธนี่มันแทบจะระเบิดภูเขาเผากระท่อมได้เลยนะ!

ใบหน้าของกู่ตงเสวี่ยบิดเบี้ยวเล็กน้อย เธอกัดฟันพูดว่า

"จื่อซิน เธออย่าไปหลงเชื่อภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูดีของหมอนั่นนะ จริงๆ แล้วมันเป็นไอ้โรคจิตตัวพ่อเลย มัน... มันเคยแอบถ่ายรูปฉัน!"

"หือ?" ฉินจื่อซินมึนงงไปชั่วขณะ

แอบถ่ายรูป... เธอเนี่ยนะ?

พูดผิดหรือเปล่า? ถ้าจะมีใครโดนแอบถ่าย มันน่าจะเป็นฉันไม่ใช่เหรอ?

ฉินจื่อซินมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองมาก

เธอเป็นจุดสนใจมาตั้งแต่เด็ก

แต่... พอมองไปที่กู่ตงเสวี่ย ซึ่งหน้าตาจืดชืด เป็นกระ แถมโครงหน้าเหลี่ยม... ฉินจื่อซินจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเจียงหลินจะแอบถ่ายยัยนี่ไปทำบ้าอะไร... เขาตาบอดหรือเปล่า?

หรือว่าลืมใส่คอนแทคเลนส์?

"เขาแอบถ่ายเธอจริงๆ เหรอ?"

"จื่อซิน เธอไม่เชื่อฉันเหรอ?"

"เอ่อ... เปล่าหรอก แค่เรื่องแบบนี้มันต้องมีหลักฐานไม่ใช่เหรอ!"

"ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะเอาเกียรติของตัวเองมาล้อเล่นเหรอ? ฮือๆๆ... พวกเธอไม่รู้หรอกว่ามันทำตัวเกินเลยขนาดไหน ฉันอยากจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้เลย ให้มันไปนอนเน่าในคุกตลอดชีวิต!"

"...โอเคๆ ไม่ต้องร้องนะ ฉันเชื่อเธอแล้ว โอเคไหม!"

ฉินจื่อซินไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ถึงในใจลึกๆ เธอจะยังไม่ค่อยเชื่อว่าเจียงหลินจะแอบถ่ายกู่ตงเสวี่ยก็เถอะ... แต่เห็นกู่ตงเสวี่ยร้องไห้คร่ำครวญขนาดนี้ เธอจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?

ซูอี้หลานชำเลืองมองกู่ตงเสวี่ยด้วยสายตาแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เธอแค่รู้สึกทะแม่งๆ

"พวกเธอไม่สังเกตเหรอว่าสายตาของเจียงหลินดูแปลกๆ? เมื่อกี้เขาดูเหมือนไม่ได้มองจื่อซินนะ แต่เหมือนมอง... อากาศธาตุ?"

"อากาศธาตุ? มีอะไรให้มองในอากาศวะ? ฉันว่ามันแค่แกล้งทำเป็นเข้มกลบเกลื่อนมากกว่า"

"แต่ดูมันสิ เหมือนคนแกล้งทำเหรอ? ทำไมฉันรู้สึกว่า... เขาดูตื่นเต้นชอบกล?"

"เออ นั่นสิ..."

ฉินจื่อซินเองก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน

แม้แต่กู่ตงเสวี่ยที่ปากจัดและสมองทึบไปบ้าง ก็ยังสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

ทันใดนั้น ฮว่าอวี่ฮ่าวก็เดินเข้ามาพร้อมกับจางเจี้ยนหลง, เฉาเต๋อเป่า และพรรคพวก

ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม เขาเอ่ยถามฉินจื่อซินอย่างนุ่มนวลว่า

"จื่อซิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

สำหรับทายาทเศรษฐีระดับท็อปอย่างฮว่าอวี่ฮ่าว แน่นอนว่าฉินจื่อซินย่อมมีฟิลเตอร์ความหล่อบังตาอยู่เต็มร้อย

ถึงจะยังไม่ถึงขั้นชอบ แต่ความประทับใจก็มีอยู่ไม่น้อย

เธอทัดปอยผมที่ร่วงลงมาไว้หลังหูเบาๆ แล้วยิ้มตอบ

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ!"

ฮว่าอวี่ฮ่าวพยักหน้า ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

เขาประกาศไปแล้วว่าฉินจื่อซินเป็นผู้หญิงของเขา ไม่คิดเลยว่าจะมีคนกล้ามาจ้องมองเธอตาเป็นมันแบบนี้ รนหาที่ตายชัดๆ!

แค่ปรายตามอง จางเจี้ยนหลง เฉาเต๋อเป่า และคนอื่นๆ ก็เข้าใจความหมายทันที

พวกเขาย่อมไม่พลาดโอกาสดีๆ ที่จะได้แสดงผลงานแบบนี้แน่

ในขณะนั้นเอง เจียงหลินก็มั่นใจแล้วว่าเขาไม่ได้ฝันหรือตาฝาดไป หน้าต่างสถานะปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาจริงๆ

เขาปัดฝุ่นที่ก้น แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

ท่าทางนั้นกวนประสาทจางเจี้ยนหลงและพรรคพวกเข้าอย่างจัง

ไอ้หมอนี่ไม่เห็นหัวพวกเขาเลย!

แถมยังยิ้มกริ่มแบบนั้น... เมื่อกี้มันต้องได้กำไรจากการมองฉินจื่อซินไปเยอะแน่ๆ

"แม่งเอ๊ย!" จางเจี้ยนหลงถลกแขนเสื้อ เตรียมพุ่งเข้าไปสั่งสอนเจียงหลิน

ทว่า เมื่อเจียงหลินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่กำยำก็บดบังร่างของจางเจี้ยนหลงที่สูงแค่ 170 ซม. จนมิด

"ฉัน..." หัวใจของจางเจี้ยนหลงกระตุกวูบ

เชี่ย ไอ้เด็กนี่... ทำ... ทำไมมันสูงขนาดนี้วะ?

กล้าม... กล้ามแม่งอย่างแน่น...

ตอนนั้นเองจางเจี้ยนหลงถึงเพิ่งตระหนักว่า เขาจำลักษณะของเจียงหลินไม่ได้เลย

จู่ๆ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดตัวเองขึ้นมา

ตอนฝึกทหาร เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการส่องว่าสาวคนไหนสวย ก้นใครเด้ง นมใครใหญ่... และที่สำคัญที่สุดคือมัวแต่เลียแข้งเลียขาฮว่าอวี่ฮ่าว

เขาไม่คิดเลยว่าเจียงหลินจะดูน่าเกรงขามขนาดนี้

ถ้ารู้ก่อน เขาคงไม่เสนอหน้าออกมาคนแรกหรอก...

เจียงหลินบิดคอไล่ความเมื่อยขบ เสียงกระดูกลั่น กร๊อบ ดังสนั่นจนจางเจี้ยนหลงเผลอก้าวถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ

"โห่~"

เสียงโห่ฮาจากไทยมุงดังขึ้นทันที ทำเอาหน้าของจางเจี้ยนหลงแดงซ่านจนถึงใบหู

แต่ทว่า... เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจียงหลินที่สูง 188 ซม. แถมกล้ามเป็นมัดๆ เขาก็ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ ไม่กล้ารวบรวมความกล้าก้าวเท้าออกไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว

ทำได้เพียงก้มหน้าหลบสายตา เลิ่กลั่กมองพื้นราวกับกำลังหาเศษหน้าที่ทำตกไว้...