บทที่ 10 ปี่ปี๋ตง ได้โปรดอย่าสติแตกเลย!

บทที่ 10 ปี่ปี๋ตง ได้โปรดอย่าสติแตกเลย!

ในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ท่ามกลางหัวใจสองดวงที่ร้อนรุ่ม คืนนี้ทั้ง หนิงเทียน และผู้เป็นพ่ออย่าง หนิงเฟิงจื้อ ต่างข่มตานอนไม่หลับ

หนึ่งคน หนึ่งเก้าอี้ นั่งเฝ้าอยู่อย่างนั้น

สายตาจับจ้องไปที่ จางฟางหัว บนเตียง สังเกตทุกการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ บนใบหน้าของนาง ทั้งคู่ต่างหวาดกลัวว่าหากไม่ระวัง แม้แต่ร่องรอยแห่งชีวิตเฮือกสุดท้ายนี้อาจจะเลือนหายไป

ทั้งสองต่างเงียบงัน ไร้ซึ่งคำพูด ไร้คำปลอบโยน ทำเพียงจ้องมองหญิงงามบนเตียงอย่างไม่วางตา

จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มสาง...

พรหมยุทธ์กระดูก กลับมาแล้ว!

การกลับมาของเขาทำให้บรรยากาศในห้องที่เงียบสงบเกิดความเคลื่อนไหว และที่สำคัญกว่านั้น เขาได้นำตัวการของเรื่องนี้กลับมาด้วย!

ทันทีที่พรหมยุทธ์กระดูกกลับมาถึงสำนัก เขาก็ตรงดิ่งมาที่ห้องนี้ เมื่อเห็นสภาพของจางฟางหัวบนเตียง ความโกรธเกรี้ยวก็ฉายชัดบนใบหน้า คิ้วขมวดมุ่นด้วยความเจ็บปวดใจ

หลังจากทักทายกันสั้นๆ เขาพาหนิงเทียนและหนิงเฟิงจื้อออกมาที่ลานโล่งด้านนอกห้อง ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทั้งสอง เขาโบกมือขวาเรียกแมงมุมสีม่วงตัวใหญ่ที่มีรูปร่างดุร้ายน่ากลัวออกมาวางกองอยู่บนพื้น

"เจ้าแมงมุมตัวนี้แหละที่ทำร้ายอาหัว!"

พรหมยุทธ์กระดูกกัดฟันกรอด

"ข้าตามกลิ่นอายของมันไปค่อนคืน ไอ้เดรัจฉานตัวนี้อาศัยภูมิประเทศที่ซับซ้อนของ ป่าอาทิตย์อัสดง และความมืดมิดยามค่ำคืนวิ่งวนหนีข้าไปทั่ว"

"ข้าต้องยอมรับเลยว่าเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้รวดเร็วมาก แถมยังปล่อยใยแมงมุมและหมอกพิษมาขัดขวางการไล่ล่า ข้าต้องออกแรงไม่น้อยกว่าจะจับมันได้ จากนั้นข้าก็ทรมานมันสักพักก่อนจะส่งมันไปลงนรก!"

ดูท่าจะเป็นการทรมานที่โหดเหี้ยมไม่เบา...

หนิงเทียนก้มมอง ซาก แมงมุมกลืนวิญญาณ บนพื้นมีตุ่มหนองบวมเป่งและรอยแผลลึกถึงกระดูกพาดไขว้ไปทั่วตัว เศษไม้เล็กๆ จำนวนมากปักคาอยู่ตามบาดแผล ส่วนหัวของมันยิ่งดูไม่ได้ เพราะมันยุบและบิดเบี้ยวไปหมด

น่าจะโดนทุบจนตายหลังจากถูกจับได้!

"ท่านพ่อ! มันคือแมงมุมกลืนวิญญาณจริงๆ ด้วย!"

"ดูจากขนาดตัวแล้ว น่าจะมีตบะมากกว่าสามหมื่นปี! และตามลักษณะพิเศษของสัตว์วิญญาณชนิดนี้ ความร้ายกาจของมันแทบจะเทียบเท่ากับสัตว์วิญญาณทั่วไปที่มีตบะห้าหมื่นปีเลยทีเดียว!"

แม้สภาพการตายของมันจะน่าอนาถ แต่หนิงเทียนกลับรู้สึกสะใจลึกๆ สีหน้าเคียดแค้นยังคงไม่จางหาย

ท่าทางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันนั้น ราวกับว่าเขาอยากจะชุบชีวิตเจ้า แมงมุมปิศาจ ตัวนี้ขึ้นมา แล้วใช้วิธีการทรมานที่โหดเหี้ยมที่สุดของ 'สำนักบูรพา' และ 'องครักษ์เสื้อแพร' ในความทรงจำ มาทรมานมันให้ตายตกไปอีกรอบ

"นึกไม่ถึงเลยว่าในป่าอาทิตย์อัสดงจะมีสัตว์วิญญาณที่น่ากลัวขนาดนี้อาศัยอยู่! เฮ้อ..." หนิงเฟิงจื้อมองซากแมงมุมกลืนวิญญาณที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้นด้วยแววตาซับซ้อน

ทำไมคนที่เจอมันต้องเป็นภรรยาของเขาด้วย!

"อ้อ จริงสิ เฟิงจื้อ เทียนเอ๋อร์ ดูนี่!"

พรหมยุทธ์กระดูกโบกมืออีกครั้ง พร้อมกับนำชิ้นส่วนกระดูกสีม่วงเข้มรูปร่างประหลาด ลักษณะคล้ายเขาเกลียวคู่ ออกมาจากอุปกรณ์วิญญาณ

"กระดูกวิญญาณ? แถมยังเป็นกระดูกวิญญาณส่วนหัวที่หายากยิ่ง!" หนิงเทียนไม่ได้แสดงท่าทีดีใจ แต่กลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและคับแค้นใจ

หากแลกเปลี่ยนได้ หนิงเทียนยอมใช้กระดูกวิญญาณชิ้นนี้แลกกับการให้ท่านแม่ฟื้นขึ้นมายังดีเสียกว่า

ส่วนสาเหตุที่กระดูกวิญญาณชิ้นนี้ปรากฏขึ้นมา หนิงเทียนคาดเดาว่าเป็นเพราะพรหมยุทธ์กระดูกจงใจเล็งโจมตีที่ส่วนหัวตอนทุบมัน ทำให้เจ้าแมงมุมกลืนวิญญาณต้องรวบรวมพลังวิญญาณจำนวนมหาศาลไปไว้ที่หัวเพื่อปกป้องตัวเอง

ประกอบกับสัตว์วิญญาณชนิดนี้มีความสามารถในการโจมตีทางวิญญาณโดยธรรมชาติและมีพลังจิตที่แข็งแกร่ง ปัจจัยหลายอย่างจึงส่งผลให้มันควบแน่นจนเกิดเป็นกระดูกวิญญาณส่วนหัวชิ้นนี้ขึ้นมาในวาระสุดท้าย

กลืนวิญญาณ... กลืนวิญญาณ...

น่าเศร้าที่สิ่งที่มันกลืนกินเข้าไป คือวิญญาณของท่านแม่!

ยิ่งมองกระดูกวิญญาณชิ้นนี้ หนิงเทียนก็ยิ่งหงุดหงิดและเจ็บแค้น เมื่อหันไปมองหนิงเฟิงจื้อผู้เป็นพ่อ ก็พบว่าสีหน้าของเขาก็ซับซ้อนไม่ต่างกัน

หนิงเทียนส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แม้จะรู้สึกเพลียจากการอดนอนทั้งคืน แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่อนุญาตให้เขาไปนอนพัก

"ปู่กู่ เก็บมันไปก่อนเถอะขอรับ!"

หนิงเทียนถอนหายใจเบาๆ

เมื่อเห็นสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของสองพ่อลูก พรหมยุทธ์กระดูกก็พอจะเดาอะไรได้ จึงรีบเก็บกระดูกวิญญาณและซากแมงมุมกลับเข้าไปในอุปกรณ์วิญญาณทันที

เมื่อเห็นของถูกเก็บไปแล้ว หนิงเทียนก็นึกถึง พรหมยุทธ์กระบี่ ที่กำลังเดินทางไปยัง สำนักวิญญาณยุทธ์

คำพูดบางอย่าง แม้จะไม่เหมาะสม แต่ก็ต้องพิจารณาเตรียมไว้ล่วงหน้า หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หนิงเทียนก็หันกลับไปมองบิดาที่กำลังหดหู่

"ท่านพ่อ ในเมื่อยืนยันได้แล้วว่าสัตว์วิญญาณตัวนี้คือแมงมุมกลืนวิญญาณ ตราบใดที่ ปี่ปี๋ตง องค์สังฆราชแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์มาทันเวลา โอกาสที่ท่านแม่จะรักษาหายก็ยังมีสูงมาก! สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือประคองอาการท่านแม่และยื้อเวลาไว้ให้ได้นานที่สุด!"

"เพียงแต่ว่า... หากปี่ปี๋ตงรักษาท่านแม่ได้สำเร็จ ราคาที่ สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ ต้องจ่าย..."

"ท่านพ่อ! ข้าเสนอว่าเราควรมอบกระดูกวิญญาณส่วนหัวชิ้นนี้ให้เป็นค่าตอบแทนไปเลย การเก็บมันไว้มีแต่จะทำให้เรานึกถึงเรื่องร้ายๆ สู้ยกให้ปี่ปี๋ตงไปเสียยังดีกว่า!"

"ลูกแค่กลัวว่าปี่ปี๋ตงจะเรียกร้องค่าตอบแทนที่สูงเกินไป ลำพังของแค่นี้อาจจะไม่เพียงพอที่จะทำให้ยางพึงพอใจ"

เมื่อได้ยินคำพูดของลูกชาย หนิงเฟิงจื้อก็เหมือนได้สติและเริ่มก้มหน้าครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้นี้

จริงอยู่ที่เขาเคยบอกพรหมยุทธ์กระบี่ไปว่า หากรักษาสำเร็จ เขาพร้อมจะจ่ายไม่อั้น

แต่ถ้าปี่ปี๋ตงเรียกร้องข้อเสนอที่มากเกินไป เช่น ต้องการให้สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติต้องสวามิภักดิ์ต่อสำนักวิญญาณยุทธ์ล่ะ...

ด้วยกิจการและสถานการณ์ปัจจุบันของสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ เป้าหมายนั้นใหญ่เกินไปและมีส่วนเกี่ยวข้องกว้างขวาง เปรียบเสมือนเด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว ผลกระทบที่ตามมานั้นยากจะคาดเดา นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเอาชีวิตของศิษย์ทั้งสำนักมาเดิมพัน!

ในฐานะเจ้าสำนัก หนิงเฟิงจื้อรู้สึกขัดแย้งในใจอย่างรุนแรง ฝั่งหนึ่งคือภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่ร่วมทางกันมาหลายปี อีกฝั่งคืออนาคตของสำนัก

หากจัดการเรื่องนี้ไม่ดี เขาอาจกลายเป็นคนบาปของสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติไปชั่วกัลปาวสาน

หากเป็นภรรยาของเขา นางคงบอกให้เขาเห็นแก่สำนักเป็นสำคัญแน่นอน แต่เรื่องแบบนี้...

หนิงเทียนเห็นสีหน้าหนักใจของหนิงเฟิงจื้อ ก็เข้าใจถึงความลำบากใจนั้นดี การยืนอยู่ในตำแหน่งนั้น ย่อมต้องแบกรับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ เรื่องแบบนี้ไม่ว่าใครก็ตัดสินใจยากทั้งนั้น

"เฮ้อ... ถ้าตอนนี้มี 'ระบบ' ให้กลายเป็นเทพ หรือข้าได้รับสืบทอดตำแหน่งเทพเจ๋งๆ สักองค์ก็คงดี!"

"ด้วยไทม์ไลน์ปัจจุบัน ข้าสามารถกลายเป็นเทพตัดหน้า ถังซาน และปี่ปี๋ตงได้สบายๆ ถ้ามีพลังที่แข็งแกร่งเหนือใคร ข้าก็คงไม่ต้องมานั่งกังวลแบบนี้!"

น่าเสียดาย ที่โลกนี้ไม่มีระบบ!

ยิ่งคิด หนิงเทียนก็ยิ่งปวดหัว อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับแม่ทำลายแผนการของเขาจนพังยับเยิน ผีเสื้อตัวน้อยที่ข้ามมิติมาดูเหมือนจะได้เริ่มกระพือปีกสร้างพายุที่แตกต่างไปจากเดิมบนทวีปโต้วหลัวเสียแล้ว

"หรือว่า... เราจะลองถ่วงเวลาดู?"

จู่ๆ หนิงเทียนก็เกิดความคิดบางอย่างและเริ่มวิเคราะห์

ในปัจจุบัน ปี่ปี๋ตงเพิ่งจะขึ้นรับตำแหน่งองค์สังฆราช ฐานอำนาจของนางยังไม่มั่นคง นางยังไม่มีบารมีมากพอทั้งในสำนักวิญญาณยุทธ์และทั่วทวีป นางเองก็น่าจะต้องการเวลาเพื่อสั่งสมอำนาจเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ความสามารถในการเป็นผู้นำของปี่ปี๋ตงยังไม่ได้แสดงออกมาให้เห็นเด่นชัด พรหมยุทธ์ระดับจ้าวแห่งภูตที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อนางก็น่าจะยังมีไม่มาก เรียกได้ว่าตอนนี้สภาพนางก็กึ่งๆ 'แม่ทัพไร้พล'

แถม เชียนสวินจี ก็เพิ่งตายไป พวกพรหมยุทธ์อาวุโสใน หอบูชา ก็คงไม่ค่อยลงรอยกับนางเท่าไหร่ และคงไม่ฟังคำสั่งของนางด้วย

ในต้นฉบับ ดูเหมือนว่า เชียนเต้าหลิว จะเห็นแววความเป็นผู้นำของปี่ปี๋ตงในภายหลัง และเห็นว่านางสามารถพาสำนักวิญญาณยุทธ์ไปได้ไกลกว่าเดิม หอบูชาถึงได้ยอมยื่นมือเข้ามาช่วย

นอกจากนี้ ผลพวงจากเหตุการณ์ของ ถังเฮ่า ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่าง สามสำนักบน กับสำนักวิญญาณยุทธ์ค่อนข้างตึงเครียด ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการพัฒนาของปี่ปี๋ตง หรือแม้แต่บทบาทของสำนักวิญญาณยุทธ์ในฐานะผู้พิทักษ์กฎและคนกลางของทวีป

ต่างจากความเฉียบขาดอำมหิตในอนาคต สิ่งที่ปี่ปี๋ตงต้องการในตอนนี้คือการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีต่อคนในทวีป และสร้างสถานการณ์ที่เอื้อประโยชน์ต่อตัวนางเอง

เว้นเสียแต่ว่าปี่ปี๋ตงจะสติแตกจนเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ!

นางถึงจะคิดใช้บุญคุณในการรักษาฮูหยินเจ้าสำนัก มาบีบให้ขุมกำลังระดับท็อปของทวีปยอมสยบแทบเท้า

ความเป็นไปได้ที่มากกว่าคือ นางน่าจะพยายามดึงดูดและผูกมิตร หรืออาจจะทำเพื่อแสดงให้ขุมกำลังอื่นๆ เห็น เพื่อสร้างความร้าวฉานระหว่างสามสำนักบน และซื้อเวลาให้ตัวเอง

และอาจจะฉวยโอกาสตักตวงผลประโยชน์ติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง?

เมื่อคิดได้ดังนี้ หนิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองหนิงเฟิงจื้อผู้เป็นพ่อ

"หวังว่าท่านคงไม่สติหลุดไปซะก่อนนะ ปี่ปี๋ตง ไม่อย่างนั้นด้วยความเด็ดขาดของหนิงเฟิงจื้อเวลาตัดสินใจเรื่องใหญ่..."

เขาไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นแน่นอน!

และไม่มีปัญญาจะแบกรับผลของมันไหวด้วย!