บทที่ 14 แสงพุทธะปะทะเดือด หนึ่งหมัดทำลายวิถีมาร

บทที่ 14 แสงพุทธะปะทะเดือด หนึ่งหมัดทำลายวิถีมาร

"อมิตาพุทธ!"

"เจ้าพระหนุ่ม ลองมองดูรอบตัวเจ้าสิ!"

"คนพวกนี้ล้วนมีบาปติดตัวมาแต่กำเนิด หลักธรรมแห่งพุทธกล่าวไว้ว่า ความโลภ ความโกรธ ความหลง คือพิษร้ายทั้งสาม คนพวกนี้มีครบทั้งสามพิษ ย่อมสมควรได้รับความทุกข์แปดประการ"

"การเกิด แก่ เจ็บ ตาย การประสบกับสิ่งที่ไม่รัก การพลัดพรากจากสิ่งที่รัก ความปรารถนาไม่สมหวัง และความยึดมั่นในขันธ์ห้า"

"นี่คือสิ่งที่พวกมันสมควรได้รับ"

"แต่เจ้า... เพื่อคนพวกนี้ กลับละเมิดศีลข้อปาณาติบาต เข่นฆ่าสังหารตามอำเภอใจ ในเมื่อเจ้ายืนอยู่ท่ามกลางพวกมัน ย่อมต้องแบกรับผลกรรมแห่งความทุกข์ทั้งแปดที่เดิมทีเป็นของพวกมัน นี่คือลิขิตฟ้า"

"พระหนุ่ม อาตมาขอเตือนว่าอย่าดิ้นรนอีกเลย จงวางมีดเชือดสัตว์ในมือลง แล้วกลับใจเสียเถิด!"

หลวงจีนอ้วนบนชั้นห้าขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นว่าแสงพุทธะรอบกายพระถังซัมจั๋งไม่ถูกบดขยี้ในทันที เขาจึงเริ่มเปิดฉากโจมตีด้วยวาจา

นี่ไม่ใช่เพียงสงครามน้ำลาย

พุทธศาสนาเน้นการฝึกจิต หากจิตใจเกิดความลังเลสงสัยในความเชื่อของตนแม้แต่น้อย ย่อมส่งผลต่ออานุภาพของพุทธธรรมในทันที

ยิ่งไปกว่านั้น ชั้นหนึ่งถูกปกคลุมไปด้วย 'แสงแห่งกิเลสตัณหา' หากจิตใจของพระถังซัมจั๋งเผยช่องโหว่เพียงนิดเดียว เขาจะถูกควบคุมทันที

แต่น่าเสียดาย ที่จิตใจของพระถังซัมจั๋งนั้นแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้ามาแต่ไหนแต่ไร

อีกทั้งเขาเพิ่งฝึกฝนจนสำเร็จขั้น 'วิญญาณแรกกำเนิด' และกำลังคันไม้คันมืออยากทดสอบพลัง จะไปฟังเสียงเห่าหอนของเจ้านี่ทำไม?

"เพ้อเจ้อไร้สาระ"

"คอยดูข้าทำลายหลักธรรมของแก!"

พระถังซัมจั๋งลืมตาโพลง พลังธรรมที่บริสุทธิ์กว่าเดิมนับร้อยเท่าระเบิดออกมาจากภายใน

'แสงพุทธะชำระล้าง' รอบกายที่เคยถูกแสงแห่งตัณหากดข่มไว้ จู่ๆ ก็พวยพุ่งขึ้น แผ่ขยายจากชั้นหนึ่งขึ้นไปยังชั้นสอง สาม และสี่อย่างรวดเร็ว

"อ๊าก...!"

บนชั้นสอง ข้างกายซุนหงอคง หลวงจีนที่เคยต้อนรับพวกเขาเมื่อครู่ ทันทีที่สัมผัสโดนแสงพุทธะนี้ ร่างกายก็ลุกเป็นไฟ

เขาพยายามหันหลังหนี แต่ก้าวไปได้เพียงสองก้าว ร่างก็ถูกเผาจนเหลือเพียงกองกระดูก

"ช่างเป็นวิชาที่ทรงอำนาจนัก!"

ซุนหงอคงแอบแสยะยิ้ม ตอนนี้เขาก็อยู่ท่ามกลางแสงพุทธะชำระล้างเช่นกัน แต่กลับไม่รู้สึกร้อนรุ่ม ตรงกันข้ามกลับรู้สึกสบายตัวจนเกือบจะขี้เกียจ

"ข้าผู้เฒ่าซุนท่องไปทั่วสามโลกกว่าพันปี สมัยก่อนบุกตะลุยตั้งแต่สวรรค์ลงมาถึงบาดาล จากทวีปจัมพูทวีปไปจนถึงทวีปโคยานทวีป นับว่ามีความรู้กว้างขวาง แต่ไม่เคยเห็นแสงพุทธะที่ประหลาดเช่นนี้มาก่อน"

"แล้วทำไมข้ารู้สึกว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของเจ้าเด็กนี่เหมือนจะทะลวงผ่านอีกแล้ว?"

"ข้าคิดไปเองหรือเปล่านะ?"

ซุนหงอคงจ้องมองพระถังซัมจั๋งที่อยู่ด้านล่าง เอียงคอครุ่นคิด

ในขณะเดียวกัน ตั้งแต่ชั้นสี่ลงไปทั่วทั้งโถง หลวงจีนที่มีบาปหนาต่างกรีดร้องโหยหวนขึ้นพร้อมกัน เพียงชั่วพริบตา คนเหล่านี้ก็ถูกเปลวเพลิงจากแสงพุทธะชำระล้างเผาผลาญจนสิ้นใจ

ส่วนในโถงชั้นหนึ่ง เมื่อแสงพุทธะชำระล้างพัดผ่านเหล่าหญิงสาวที่ถูกครอบงำด้วยแสงแห่งตัณหาและกำลังทุบตีพระถังซัมจั๋ง พวกเธอก็ได้สติตื่นขึ้นในทันที

พวกเธอมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง และเมื่อเห็นว่าตนเองกำลังทำร้ายพระถังซัมจั๋ง ก็รีบถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว แสดงให้เห็นชัดเจนว่าการกระทำก่อนหน้านี้ไม่ใช่เจตจำนงของพวกเธอ

"พอได้แล้ว!"

ทันใดนั้น บนชั้นหก หลวงจีนชราที่แทบจะถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายบาปจนมิด ก็ตวาดเสียงดังลั่น

สิ้นเสียงของเขา อาคารทั้งหกชั้นก็สว่างวาบ แสงทองแห่งพุทธะนับไม่ถ้วนถักทอเข้าด้วยกัน ก่อนจะพุ่งลงไปรวมที่ร่างของหลวงจีนอ้วนบนชั้นห้า

เดิมทีหลวงจีนผู้นี้ก็อ้วนท้วนอยู่แล้ว แต่ไขมันบนร่างกลับเริ่มขยายตัวขึ้นอย่างฉับพลัน ความสูงก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ในพริบตา หลวงจีนอ้วนที่ดูอุ้ยอ้าย ภายใต้การเสริมพลังจากแสงพุทธะ ก็กลายร่างเป็นยักษ์ขนาดย่อมสูงสามเมตร มีแสงทองไหลเวียนรอบกาย

เจ้ายักษ์นั่นกระทืบเท้าลงพื้น แสงทองแผ่ออกเป็นระลอกคลื่น พลังเพิ่มพูนขึ้นหลายเท่าตัว เข้าต้านทานแสงพุทธะชำระล้างของพระถังซัมจั๋งไว้

"สหายธรรม อาตมาไม่รู้ว่าท่านเป็นใคร และไม่รู้ว่าทำไมถึงมาสร้างความวุ่นวายใน 'นครคนบาป' เล็กๆ ของข้า"

"แต่เมื่อห้าร้อยปีก่อน เมื่อมหาศึกไซอิ๋วสิ้นสุดลง ทวยเทพและพุทธะทั่วสวรรค์ได้ทำข้อตกลงกันว่า ทวีปจัมพูทวีปแห่งนี้เป็นดินแดนสำหรับเผยแผ่คำสอนของพุทธศาสนา การกระทำของท่านถือว่าผิดกฎแล้ว"

"อาตมาเห็นแก่ที่ท่านก็เป็นศิษย์ในพุทธศาสนาเหมือนกัน จึงไม่อยากแตกหัก หากท่านยอมถอยกลับไปตอนนี้ อาตมาจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตกลงไหม?"

"ฮ่าฮ่า!"

เมื่อได้ยินดังนั้น พระถังซัมจั๋งก็ระเบิดเสียงหัวเราะ

"ก็เพราะข้าเป็นศิษย์แห่งพุทธองค์นี่แหละ ข้าถึงทนไม่ได้ที่เห็นคนอย่างแก ผู้แบกบาปไว้เต็มบ่า มายืนสั่งสอนเรื่องกฎเกณฑ์และข้อตกลงบนหัวข้า"

"ไม่ว่าจะยังไง วันนี้ข้าจะกวาดล้างพวกสวะในคราบนักบุญอย่างพวกแก และคืนความสงบสุขให้เมืองฉางอัน!"

พระถังซัมจั๋งไม่มีเจตนาจะหยุดมือ สิ้นเสียงประกาศ เขาก็พนมมือและเริ่มสวด 'คาถาส่งวิญญาณ'

บทสวดนี้คือการส่งเสริมการหลุดพ้นที่แฝงอยู่ในแสงพุทธะชำระล้าง เมื่อใช้ควบคู่กัน อานุภาพจะทวีคูณ

และเป็นดังคาด ทันทีที่บทสวดดังขึ้น แสงพุทธะชำระล้างก็รุนแรงขึ้นทันตาเห็น เริ่มกดดันแสงทองของเจ้ายักษ์และรุกคืบเข้าสู่ชั้นห้า

"พูดดีๆ ไม่ชอบ!"

"รนหาที่ตาย!"

เจ้ายักษ์ที่แปลงร่างมาจากหลวงจีนอ้วนบนชั้นห้าเห็นท่าไม่ดี ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความดุร้าย มันคำรามลั่น กระโดดลงมาจากชั้นห้า และซัดหมัดเข้าใส่พระถังซัมจั๋ง

"เหอะ!"

"รนหาที่ตายชัดๆ!"

ซุนหงอคงที่อยู่บนชั้นสองแค่นเสียงเยาะเย้ยทันทีที่เห็นภาพนั้น

เขาเห็นมากับตาว่า 'กายาเก้าวัฏจักร' ของพระถังซัมจั๋งนั้นทนทานแค่ไหน เจ้านี่คิดจะสู้ประชิดตัวกับพระถังซัมจั๋ง นี่มันวิ่งไปหาความตายชัดๆ

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่เจ้านั่นพุ่งมาถึงตัว พระถังซัมจั๋งที่เมื่อครู่ยังทำหน้าเปี่ยมเมตตาสวดมนต์อยู่ ก็กางมือใหญ่ออก คว้าคอหลวงจีนอ้วนไว้ แล้วสวนด้วยหมัดสายฟ้าฟาด

ตูม!

เจ้านั่นถูกพระถังซัมจั๋งต่อยกระเด็นกลับขึ้นไปบนชั้นห้า

ยิ่งไปกว่านั้น หมัดของพระถังซัมจั๋งยังทำลายวิชาของมันจนสิ้นซาก แสงพุทธะที่คุ้มกายแตกละเอียด คืนร่างกลับเป็นหลวงจีนอ้วนหนักกว่าสามร้อยชั่งตามเดิม

และดูท่าว่าลมหายใจเข้าจะน้อยกว่าลมหายใจออกเสียแล้ว

"หือ?"

ตอนนั้นเอง ซุนหงอคงที่นั่งดูละครฉากใหญ่บนชั้นสอง จู่ๆ ก็เบนสายตา แสงสีทองวาบผ่านดวงตา เขาพบว่าหลวงจีนชราที่ยืนอยู่บนชั้นหกเมื่อครู่ ตอนนี้เป็นเพียงภาพลวงตา ส่วนร่างจริงกำลังรีบหนีออกไปด้านนอก

"เหอะ เพิ่งจะคิดหนีเอาตอนนี้รึ?"

"สายไปหน่อยมั้ง!"

ร่างของเขาวูบไหว หายไปจากจุดเดิม

เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มายืนดักหน้าหลวงจีนชราแล้ว

"กลับไปซะ!"

ซุนหงอคงขยิบตาให้หลวงจีนชราอย่างขี้เล่น แล้วเตะเปรี้ยงเข้าให้

"อ๊าก...!"

หลวงจีนชรากรีดร้องลั่น พุ่งกลับไปด้วยความเร็วยิ่งกว่าตอนหนีมา ถูกซุนหงอคงเตะกลับไปกองแทบเท้าพระถังซัมจั๋ง

ในพริบตา แสงพุทธะชำระล้างก็เข้าปกคลุมร่างเขา เสียงกรีดร้องที่โหยหวนยิ่งกว่าเดิมดังระงมไปทั่วทั้งโถง