บทที่ 5: ราชครูเลือกข้าง

ตอนที่ 5: ราชครูเลือกข้าง

ขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันงุนงงสงสัย

ก็ไหนองค์ชายรองยืนยันหนักแน่นว่ารัชทายาทตายไปแล้ว? แต่ทำไมตอนนี้คนตายถึงมายืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าได้? ความจริงมันคืออะไรกันแน่?

"หึหึ..."

"น้องรอง... เจ้าคงอยากให้ข้าตายจนตัวสั่นเลยสินะ"

ตงฟางหยวนมองตงฟางซินด้วยสายตาเย็นชา พลางแค่นหัวเราะ

เมื่อได้ยินดังนั้น ตงฟางซินก็หน้าเปลี่ยนสี ตวาดกลับเสียงกร้าวทันที

"บังอาจ! ไอ้โจรชั่ว กล้าดีรีบังอาจมาปลอมตัวเป็นเสด็จพี่ของข้า! หอโลหิตทมิฬพวกเจ้าช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียแล้ว!"

"ทหาร! สังหารมันเดี๋ยวนี้ อย่าให้มันมาสามหาวในท้องพระโรงอันศักดิ์สิทธิ์!"

ตงฟางซินตัดสินใจเด็ดขาด ในเมื่อเรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้ ก็ต้อง "แถ" ให้สุดทาง! ฆ่าปิดปากให้จบๆ ไปซะ!

"รับทราบ!"

"เถียหาน" นายพลคู่ใจขานรับทันควัน ล็อกเป้าหมายไปที่ตงฟางหยวน เตรียมจะพุ่งเข้าไปปลิดชีพ

"ช้าก่อน!"

"องค์ชายรอง พระองค์ทรงมั่นพระทัยได้อย่างไรว่าคนผู้นี้คือตัวปลอม?"

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขัดจังหวะขึ้น ชายร่างกำยำวัยกลางคนก้าวออกมาขวาง

เขาคือ "สือเป่ยเทียน" หรือ "อ๋องเทียนอวี่" พี่น้องร่วมสาบานของอดีตจักรพรรดิ และเป็นอ๋องต่างแซ่เพียงหนึ่งเดียวของราชวงศ์

การปรากฏตัวของอ๋องเทียนอวี่ ทำให้เถียหานจำต้องชะงักมือ

ตงฟางซินโกรธจนตัวสั่น ไอ้แก่นี่กล้าหักหน้าเขาต่อหน้าธารกำนัล! ฝากไว้ก่อนเถอะ!

"ท่านอ๋องเทียนอวี่! เมื่อครู่เปิ่นกงแจ้งไปแล้วว่าเสด็จพี่ถูกนักฆ่าสังหาร ท่านราชครูและผู้บัญชาการหวงก็เห็นมากับตา!"

"จู่ๆ ไอ้โจรนี่ก็โผล่มาด้วยใบหน้าของเสด็จพี่ มันจะเป็นใครไปได้นอกจากตัวปลอม! เรื่องชัดเจนขนาดนี้ ยังต้องให้อธิบายอะไรอีก!"

ตงฟางซินแถลงด้วยถ้อยคำที่ดูเที่ยงธรรมน่าเชื่อถือ

"ถูกต้อง! ข้าเห็นศพรัชทายาทมากับตา คนผู้นี้ต้องเป็นนักฆ่าจากหอโลหิตทมิฬปลอมตัวมาแน่นอน!" ราชครูจางหลินรีบออกมาผสมโรงช่วยเจ้านาย

"ช่างเป็นสุนัขที่ภักดีเสียจริงนะ กัดไม่ปล่อยเลยทีเดียวเชียว" ตงฟางหยวนด่าสวนกลับไปนิ่มๆ

"สามหาว!" ราชครูจางหลินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

ทว่าตงฟางหยวนคร้านจะเสวนากับสุนัขรับใช้ เขาหันกลับไปมองตงฟางซิน... หรือพูดให้ถูกคือ มอง "ตราประทับหยกจักรพรรดิ" ในมือน้องชายต่างหาก

เพียงแค่เขาขยับความคิด...

วูบ!

ตราประทับหยกในมือตงฟางซินอันตรธานหายไปในพริบตา!

และวินาทีต่อมา มันก็ไปปรากฏอยู่บนฝ่ามือของตงฟางหยวนอย่างน่าอัศจรรย์!

"เฮ้ย!!"

"เป็น... เป็นไปได้ยังไง?!"

"ไอ้โจรชั่ว! คืนตราหยกมาเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าแกทำมันเป็นรอย ข้าจะสับแกเป็นหมื่นชิ้น!"

ตงฟางซินหน้าถอดสี ตะโกนขู่ด้วยความตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราด

เสนาบดีซ้าย, ราชครูหวัง, อ๋องเทียนอวี่ และยอดฝีมือคนอื่นๆ ในท้องพระโรงต่างรูม่านตาหดเกร็งด้วยความตกตะลึง

เร็วเกินไป!

เขาทำได้ยังไง? รัชทายาทที่เป็นขยะในการบำเพ็ญเพียร แย่งชิงตราหยกไปต่อหน้าต่อตาโดยที่แม้แต่ระดับนิมิตธรรมสูงสุดอย่างเสนาบดีซ้ายยังมองไม่ทัน?

เสนาบดีซ้าย "จั่วเสวียนฉี" จ้องมองตงฟางหยวนเขม็ง เขาเลือกที่จะเงียบและสังเกตการณ์ต่อไป

ตระกูลจักรพรรดินั้นไร้ความปรานี พี่น้องฆ่ากันเองเป็นเรื่องปกติ แต่ขุนนางอย่างเขา หากเลือกข้างผิด... นั่นหมายถึงความพินาศของทั้งตระกูล

ตงฟางหยวนไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขายิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะใช้นิ้วกรีดเลือดหนึ่งหยด หยดลงบนตราประทับหยกต่อหน้าทุกคน

ติ๋ง...

ทันทีที่หยดเลือดซึมลงไป ตราประทับหยกก็เปล่งแสงสีทองเจิดจรัส สาดส่องไปทั่วทั้งท้องพระโรงราวกับดวงตะวัน!

"ตราหยกเทียนเหยียน นอกจากจะเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจแล้ว... มันยังเป็นเครื่องพิสูจน์สายเลือด!"

"ขอเพียงมีสายเลือดราชวงศ์ไหลเวียน ตราหยกจะเปล่งแสงตอบรับ และยิ่งสายเลือดบริสุทธิ์เข้มข้น แสงก็จะยิ่งสว่างไสว!"

"เป็นยังไงล่ะน้องรัก? หลักฐานคาตาขนาดนี้... ยังจะกล้าหาว่าข้าเป็นตัวปลอมอยู่อีกไหม?"

ตงฟางหยวนยิ้มเยาะ มองหน้าน้องชายที่ตอนนี้หน้าดำคล้ำเป็นก้นหม้อ

ใบหน้าของตงฟางซินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความอับอาย

ทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ

ขุนนางต่อให้โง่แค่ไหน ตอนนี้ก็ตาสว่างกันหมดแล้ว

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ "องค์รัชทายาทตัวจริงเสียงจริง"!

นั่นหมายความว่า เรื่องที่ราชครูจางหลินและผู้บัญชาการหวงบอกว่าเห็นศพ... ล้วนเป็นเรื่องโกหกพกลมทั้งเพ!

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนสงสัยยิ่งกว่าคือ...

รัชทายาทในวันนี้ ทำไมถึงดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน?

ไม่ใช่แค่น้ำเสียงหรือท่าทาง แต่รวมถึงแววตาที่เปี่ยมอำนาจ และแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมารอบตัว

แม้แต่เสนาบดีซ้าย จั่วเสวียนฉี ยังรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาดเมื่ออยู่ต่อหน้าตงฟางหยวน

"คิดไปเองรึเปล่านะ?"

เขาพยายามสลัดความคิดนั้นทิ้ง เขาเป็นถึงระดับนิมิตธรรมขั้นสูงสุด ผู้แกร่งกล้าที่สุดในแผ่นดิน ส่วนตงฟางหยวนเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนที่ไร้พรสวรรค์ จะเอาอะไรมากดดันเขาได้? คงเป็นแค่ภาพลวงตา

ตงฟางซินอึกอัก พูดไม่ออกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอ

"รัชทายาท..."

"ถึงแม้ท่านจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ท่านก็ไม่คู่ควรกับบัลลังก์นี้!"

จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมา

ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว... "ราชครูหวังเยว่สิง"!

ชายชราผู้มีอำนาจบารมี กลับเลือกที่จะทิ้งไพ่ใบสุดท้ายในจังหวะนี้!

"เป็นที่ประจักษ์ชัดแจ้งว่า องค์ชายรองคืออัจฉริยะแห่งยุคสมัย เป็นศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสระดับเทียนซุนแห่งพรรคเฟิงอวิ๋น อีกทั้งยังมีกระดูกจอมราชันย์ อนาคตจะต้องกลายเป็นยอดยุทธ์ระบือนาม!"

"เทียนเหยียนในยามวิกฤต ต้องการผู้นำที่เข้มแข็งและเปี่ยมพรสวรรค์อย่างองค์ชายรอง เพื่อนำพาเราไปล้างแค้นให้ฝ่าบาท!"

"ดังนั้น... ข้าขอทูลเชิญรัชทายาท เห็นแก่ความอยู่รอดของบ้านเมือง... โปรดสละสิทธิ์ในราชบัลลังก์เสียเถิด!"