28 - การระบาดของไวรัส

28 - การระบาดของไวรัส

"...โอ๊ย ปวดหัวชะมัด... หัวหน้าหมวดครับ คุณทับผมอยู่... เดี๋ยวนะ เมื่อคืน... หัวหน้า! หัวหน้าครับ ตื่นสิครับ... หมวด! หมวดครับ... ทุกคน ตื่นเร็ว!" หนึ่งในกลุ่มคนที่ถูกเซี่ยงเฉียนฟาดสลบในคลังเสบียงตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย

พอเห็นเพื่อนๆ นอนกองรวมกัน เขาก็นึกภาพเหตุการณ์เมื่อคืนออกทันที พวกเขาถูกใครบางคนเล่นงาน เขาจำได้ว่าหลังถูกยิงภาพก็ตัดวูบไป เลยรีบเขย่าตัวหัวหน้าหมู่ข้างๆ แล้วตะโกนเรียกคนอื่น

"เสี่ยวชวน! เอะอะอะไรแต่เช้าวะ..."

"หัวหน้าครับ ตื่นเถอะ พวกเราโดนบุก!"

หัวหน้าหมู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีดตัวผึง สีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก ตะโกนลั่น "ลุก! ทุกคนลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!"

คราวนี้คนกว่าสามสิบคนลุกขึ้นมาด้วยสภาพมึนงง แต่พอมองไปรอบๆ สีหน้าพวกเขาก็ซีดเผือกไม่ต่างจากหัวหน้า เริ่มคลำหาจุดที่โดนยิงเมื่อคืน พอแตะโดนก็ร้องจ๊ากด้วยความเจ็บปวด

เมื่อแหวกเสื้อดู ก็เห็นรอยช้ำสีม่วงคล้ำจากกระสุนพิเศษ แถมยังเจอกระสุนตกอยู่ด้วย พอมองดูส่วนที่เป็นแก้วตรงกลางกระสุน ประกอบกับสถานการณ์ตอนนี้ ทุกคนก็เดาได้ทันทีว่าข้างในน่าจะเป็นยาสลบ

"หัวหน้าหมู่หนึ่ง พาคนไปตรวจคลังดูสถานการณ์เดี๋ยวนี้! หมู่สอง พาคนไปเบิกอาวุธแล้วไปเฝ้าหน้าประตู ห้ามใครแตะต้องจุดเกิดเหตุ! หมู่สาม ตามผมมาที่ศูนย์ควบคุม เร็ว!" ผู้บังคับหมวดตรวจสอบกระสุนเสร็จ ก็ลุกขึ้นยืนหน้าเครียด สั่งการเสียงดัง

"ครับผม!" หัวหน้าหมู่ทั้งสามรับคำพร้อมกัน

ทุกคนรีบแยกย้าย พอผู้หมวดนำทีมหมู่สามมาถึงหน้าประตูศูนย์ควบคุมก็ต้องยืนตะลึง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"ผู้... ผู้หมวดครับ ประตูนี้มันกันจรวดต่อต้านรถถังได้ไม่ใช่เหรอครับ ทำไม... ทำไมมันถึงเป็นรูเบ้อเริ่มแบบนี้ได้ล่ะ" หัวหน้าหมู่สามถามเสียงสั่น

ผู้หมวดไม่ได้ตอบ เขาจบโรงเรียนนายร้อยมา เขารู้ดีว่าต้องใช้อาวุธทรงพลังขนาดไหนถึงจะทำลายประตูนี้ได้ อย่าว่าแต่จรวดเลย ต่อให้เอา C4 หนักเป็นร้อยกิโลมาแปะก็ระเบิดไม่เข้า แต่นี่... เห็นชัดๆ ว่าถูกยิงทะลุ เขาจะไม่ช็อกได้ยังไง

พอเดินเข้าไปข้างใน เห็นรูพรุนบนพื้น เสื้อผ้าของผู้หมวดก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ยังดีที่เมื่อคืนไอ้คนร้ายนั่นไม่ใช้อาวุธนี้กับพวกเขา ไม่อย่างนั้นคงพรุนเป็นรังผึ้ง ไม่เหลือซากให้เก็บแน่

พอหยิบเศษหัวกระสุนที่เสียหายขึ้นมาดู ผู้หมวดก็มั่นใจว่านี่คือฝีมือของปืนแม่เหล็กไฟฟ้า เพราะอำนาจทะลุทะลวงของกระสุนดินปืนทั่วไปไม่มีทางเจาะประตูไทเทเนียมอัลลอยด์หนา 60 มิลลิเมตรนี้เข้า แต่ที่มีอาวุธโหดขนาดนี้ แล้วจะมาปล้นคลังเสบียงทำไม ที่นี่ไม่มีของมีค่าอะไรเลย อย่างดีที่สุดก็แค่ขีปนาวุธพวกนั้น

แต่แค่เพื่อขีปนาวุธ ต้องลงทุนบุกปล้นคลังทหารเลยเหรอ ถ้าโดนจับได้คือกองทัพไล่ล่าทั้งกองทัพเลยนะ ลองนึกภาพการเป็นศัตรูกับกองทัพระดับประเทศดูสิ ถ้าไม่กลัวตาย จะมาปล้นที่นี่ทำไม ในเมืองหนิงเจียงมีที่ที่มีค่ากว่านี้เยอะแยะ

"ผู้หมวดครับ! เครื่องเมนเฟรมหายไปแล้ว! โดนยกเค้าไปแล้วครับ!"

ผู้หมวดได้ยินลูกน้องตะโกนก็เลิกคิดเรื่องอื่น รีบวิ่งไปดูห้องเครื่อง และก็เป็นไปตามคาด ชิ้นส่วนซูเปอร์คอมพิวเตอร์หายเกลี้ยง เหลือแต่ห้องเปล่ากับแอร์ที่ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป

เห็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์หายไป ผู้หมวดยิ่งพูดไม่ออก มันจะบ้าหรือเปล่ามาปล้นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ในคลังเสบียง สถาบันวิจัยในเมืองมีตั้งเยอะไม่ไปปล้น มาปล้นคลังทหารนี่มันหาเรื่องตายชัดๆ

ตอนนั้นเอง หัวหน้าหมู่หนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามารายงาน "ผู้หมวดครับ! จรวดต่อต้านรถถังในคลัง 12 หายไปสิบลัง ขีปนาวุธในคลังพิเศษ 1 หายเกลี้ยงเลยครับ!"

"ไป! ไปดูเร็ว!" ผู้หมวดสั่งทันที

ทุกคนรีบไปที่คลัง 12 เห็นเศษลังไม้แตกเกลื่อนหน้าประตู จรวดหายไป แต่ลังอื่นๆ ข้างๆ กลับวางเรียงสวยงามเหมือนเดิม

ผู้หมวดเดินดูรอบๆ คิ้วขมวดแน่น ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย แกะลังเอาแต่จรวด ทิ้งกล่องไว้ นี่มันตรรกะอะไร หรือว่าโจรกลุ่มนี้พกกล่องมาเอง ไม่ชอบกล่องทหารงั้นเหรอ

คิดยังไงก็คิดไม่ออก ผู้หมวดเลยทิ้งความสงสัยไว้ก่อน รีบไปดูคลังพิเศษ 1 พอเห็นสภาพห้องโล่งเตียนสะอาดเอี่ยมเหมือนเพิ่งรีโนเวทใหม่ เขาก็ยิ่งอ้าปากค้าง

ไอ้เรื่องแกะกล่องเอาแต่จรวดยังพอแถได้ว่ากลัวรกที่ แต่เล่นยกแท่นยิงขีปนาวุธไปด้วยนี่มันชักทะแม่งๆ ขโมยขีปนาวุธเข้าใจได้ แต่เอาแท่นยิงไปทำไม เอาไปกินแทนข้าวเหรอ

"รายงานครับผู้หมวด! รถบรรทุกสายพานในโรงจอดรถถูกขับออกไปหนึ่งคันครับ!" ทหารอีกนายวิ่งมารายงาน

"รถบรรทุกสายพานหายไปคันเดียวเหรอ แล้วคันอื่นล่ะ รถยิงขีปนาวุธไม่ได้โดนเอาไปเหรอ" ผู้หมวดถามย้ำ

"ไม่ครับ หายไปแค่รถบรรทุกสายพานคันเดียว คันอื่นอยู่ครบครับ"

พอได้ยินคำยืนยัน ผู้หมวดก็เลิกหาเหตุผลแล้วว่าทำไมรถแพงๆ ไม่เอา ดันเอาแต่รถบรรทุกสายพาน เขารู้ซึ้งแล้วว่าไอ้กลุ่มคนที่มาปล้นเมื่อคืนนี้ มันใชตรรกะคนปกติวิเคราะห์ไม่ได้เลย

"หมู่หนึ่ง! นายรีบไปโรงจอดรถ เติมน้ำมันรถจี๊ปแล้วขับมารอที่หน้าประตู เราจะเข้ากองบัญชาการ! หมู่สองกับหมู่สาม พาทุกคนติดอาวุธเต็มอัตราศึก เฝ้าที่นี่ไว้ ห้ามเคลื่อนย้ายอะไรเด็ดขาด รวมทั้งห้องที่เรานอนกันเมื่อคืนด้วย!" ผู้หมวดสูดหายใจลึกแล้วสั่งการ

"ครับ!"

คลังเสบียงถูกปล้น ซูเปอร์คอมพิวเตอร์หาย จรวดสิบลัง ขีปนาวุธหลายร้อยลูก และรถบรรทุกสายพานอีกหนึ่งคัน ความเสียหายย่อยยับขนาดนี้ พวกเขาต้องรับผิดชอบเต็มๆ โดยเฉพาะความผิดพลาดร้ายแรงที่ไม่จัดเวรยามแต่ดันไปนอนผิงไฟรวมกันจนโดนเก็บยกทีม

ไม่อย่างนั้นต่อให้สู้ไม่ได้ ก็ยังกดสัญญาณเตือนภัยไปที่กองบัญชาการได้ทันที ไม่ใช่ปล่อยให้เวลาผ่านไปเป็นสิบชั่วโมงแบบนี้ ตอนนี้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์โดนขโมย ติดต่อใครไม่ได้ ต้องขับรถไปแจ้งข่าวอย่างเดียว

ผู้หมวดเดินไปที่ประตูใหญ่ ผ่านห้องที่พวกเขานอนเมื่อคืน สภาพข้างในเละเทะ ละเลยหน้าที่ ไม่ปฏิบัติตามกฎรักษาความปลอดภัย จนเกิดความเสียหายร้ายแรง เตรียมขึ้นศาลทหารได้เลย

"ไปกันเถอะ เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ต้องปลอดภัย ไปกองบัญชาการเขตทหาร" ผู้หมวดขึ้นรถแล้วสั่ง

"ครับ!"

หัวหน้าหมู่หนึ่งเหยียบคันเร่งมิด รถออฟโรดรุ่นพิเศษสำหรับกองทัพพุ่งทะยานฝ่าหิมะอย่างมั่นคง

พอข้ามสะพานแม่น้ำแยงซีเข้าสู่เขตเมือง รถบนถนนก็เริ่มหนาแน่นผิดปกติ

"อย่าเบียด! ข้างในไม่มีที่แล้ว รออยู่ในรถก่อน!" ที่หน้าคลินิกแห่งหนึ่ง หมอเสื้อกาวน์ยืนตะโกนแข่งกับฝูงชน

"หมอครับ! ดูลูกฉันหน่อยเถอะ แกไข้ขึ้น 41 องศาแล้ว ขืนรอต่อไปลูกฉันไม่รอดแน่!" ผู้ชายคนหนึ่งอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยเบียดเข้าไป

"หมอครับ! ให้เมียผมเข้าไปเถอะ เธอท้องอยู่ นี่สองชีวิตเลยนะหมอ!"

"หมอครับ! ดูเมียผมหน่อย..."

ไม่มีใครยอมใคร ทุกคนต้องการรอด ถ้าเสียสละ คนที่รักก็อาจจะตาย

"ไม่ใช่ผมไม่ให้เข้า แต่ข้างในมันไม่มีที่ยืนแล้ว! เข้าไปก็ทำอะไรไม่ได้! คลินิกเล็กแค่นี้ พวกคุณมีเวลาไปโรงพยาบาลใหญ่เถอะ เครื่องมือพร้อมกว่าเยอะ!" หมอเหงื่อท่วมตัวตะโกนตอบ

"หมอครับ! โรงพยาบาลใหญ่คนล้นทะลักกว่านี้อีก เขาไม่รับแล้ว! หมอเมตตาเถอะ แค่ดูอาการตรงนี้ก็ได้ ไม่ต้องเข้าไปข้างในก็ได้ครับ!"

"ใช่ครับหมอ ขอร้องล่ะ!"

หัวหน้าหมู่หนึ่งค่อยๆ ขับฝ่าฝูงชนไปอย่างยากลำบาก พอหลุดออกมาได้ก็เร่งเครื่องต่อ แต่ไปได้ไม่ไกลก็ติดอีก คราวนี้ไม่ใช่คลินิก แต่เป็นรถจอดขวางหน้าเปรานขายยาขนาดใหญ่

"ผู้หมวดครับ นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น ดูเหมือนคนจะป่วยกันเยอะมาก อย่าบอกนะว่าเป็นโรคระบาดอย่าง 'ซาร์ส' อีกแล้ว" หัวหน้าหมู่หนึ่งอดถามไม่ได้

"ไม่รู้เหมือนกัน โลกนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกก็ไม่แปลกแล้วล่ะ"

ในที่สุดรถก็มาถึงทางตันหน้าโรงพยาบาลชุมชนโฮ่วไจ่เหมิน ถนนถูกปิดตายด้วยรถยนต์ โชคดีที่ตรงนี้ห่างจากประตูทิศใต้ของกองบัญชาการเขตทหารหนิงเจียงแค่ไม่กี่ร้อยเมตร ผู้หมวดเลยตัดสินใจพาลูกน้องวิ่งเท้าต่อไปยังค่ายทหารทันที

………………..