10 - ฝนดาวตกมรณะ

10 - ฝนดาวตกมรณะ

ในขณะที่ทั้งประเทศตกอยู่ในความเงียบสงัด ศูนย์ควบคุมการบินอวกาศปักกิ่ง เขตถังเจียหลิง กลับกำลังโกลาหลวุ่นวาย ที่นี่ถูกเปลี่ยนสถานะเป็นกองบัญชาการแห่งชาติเพื่อป้องกันภัยจากดาวเคราะห์น้อยเรียบร้อยแล้ว

ข้อมูลเฝ้าระวังอวกาศทั้งหมดถูกส่งตรงมาที่นี่ เพื่อคำนวณวิถีอุกกาบาตกลุ่มเสี่ยง ก่อนส่งพิกัดให้ฐานยิงขีปนาวุธของกองพลปืนใหญ่ที่สองเพื่อสกัดกั้น

“หัวหน้าวิศวกรเจียง ผลประมวลข้อมูลชุดสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์ครับ ยืนยันผลเดิม อุกกาบาตยักษ์รหัส X4231 จะเข้าสู่ชั้นบรรยากาศทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มุมตกกระทบ 32 องศา ความเร็ว 18 กิโลเมตรต่อวินาที จุดปะทะคาดการณ์คือ 437 กิโลเมตรทางเหนือของทะเลสาบไบคาล แรงระเบิดเทียบเท่าทีเอ็นที 120 ล้านตัน” นักวิจัยหนุ่มรายงาน

“เฝ้าระวังต่อไป ถ้าวิถีโคจรเปลี่ยน ให้รายงานทันที” หัวหน้าวิศวกรเจียงสั่งการ

เขานวดขมับเรียกสติ สามวันที่ผ่านมาเขาได้งีบไปแค่หกชั่วโมง แม้อายุจะยังไม่ถึงห้าสิบ แต่การอยู่ในห้องบัญชาการที่เต็มไปด้วยเด็กรุ่นใหม่ไฟแรง พลังงานของเขาดร็อปลงอย่างเห็นได้ชัด หน้าที่คุมภาพรวมและประสานงานกับเบื้องบนสูบพลังชีวิตไปไม่น้อยกว่าการคำนวณทางเทคนิคเลย

"กริ๊ง กริ๊ง..." โทรศัพท์สายตรงบนโต๊ะดังขึ้น เขารีบรับสาย “รับทราบครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้... เสี่ยวหลิว มีเหตุด่วนโทรแจ้งทันทีนะ ผมจะออกไปแป๊บนึง”

หัวหน้าเจียงรีบไปห้องประชุมลับชั้นบนที่มีการรักษาความปลอดภัยเข้มงวด ในห้องเต็มไปด้วยบิ๊กบอสระดับประเทศและนายพลระดับสูง ทุกคนตาแดงก่ำด้วยความล้า

“เสี่ยวเจียง สถานการณ์เป็นไง? ตัวเลขอุกกาบาตที่จะตกในเขตเรานิ่งหรือยัง? วิถีโคจรเป้าหมายที่จะสกัดกั้นคำนวณเสร็จไหม?” ผู้นำสูงสุดเอ่ยถาม

“สรุปยอดแล้วครับ ที่จะตกลงในเขตเรามีประมาณ 34,000 ลูก โดย 28,000 ลูกจะเผาไหม้หมดในชั้นบรรยากาศ เหลือ 6,000 กว่าลูกที่จะทะลุลงมาได้”

“ไอ้ 6,000 ลูกนี้จะแตกตัวเป็นชิ้นเล็กๆ หลายหมื่นชิ้นพุ่งชนพื้น เราคัดกรองเป้าหมายอันตรายที่ต้องสกัดกั้นได้ 62 ลูก จุดสกัดกั้นอยู่นอกชั้นบรรยากาศ คำนวณวิถีโคจรเรียบร้อยครับ”

“แต่มีเป้าหมายหนึ่งที่น่าห่วงคือ X4231 ขนาด 43 เมตร จุดตกอยู่เหนือทะเลสาบไบคาล รัสเซีย แม้จะอยู่นอกเขตเรา แต่ถ้ารัสเซียยิงสกัด อาจทำให้วิถีเบี่ยงเบนหรือแตกตัว ชิ้นส่วนใหญ่อาจพุ่งเข้ามาในเขตเรา ซึ่งตอนนี้ยังระบุจุดตกสุดท้ายไม่ได้ครับ” เขารายงานพร้อมแจกเอกสาร

ผู้นำสูงสุดอ่านจบแล้วเงยหน้าขึ้น “ผมจะประสานกับทางรัสเซีย เหลือเวลาอีกสามชั่วโมงก่อนถึงจุดสกัดกั้น ช่วงนี้เสี่ยวเจียง คุณต้องร่วมมือกับทุกฝ่าย สกัดภัยคุกคามต่อประเทศเราให้ได้ในการโจมตีระลอกเดียว พลาดนิดเดียวหมายถึงชีวิตประชาชนนับแสน ผมรู้ว่ายาก แต่ต้องทำให้ได้”

“รับทราบภารกิจครับ!” เหล่านายพลและหัวหน้าเจียงตอบรับพร้อมเพรียง

“ดี ผมอนุมัติให้เชื่อมซูเปอร์คอมพิวเตอร์เข้ากับเครือข่ายกองพลปืนใหญ่ที่สองเพื่อแชร์ข้อมูลเรียลไทม์ สั่งทุกฐานเตรียมพร้อมยิง”

เวลา 15:10 น. เสียงไซเรนดังสนั่นในหุบเขาลึกทั่วประเทศ ไม่ว่าจะเป็นไท่หัง คุนหลุน หรือต้าซิงอันหลิง ไซโลขีปนาวุธที่ซ่อนเร้นค่อยๆ เปิดออก เผยเขี้ยวเล็บที่แท้จริง

“ตั้งสติให้ดี! คำนวณวิถีซ้ำ! จำลองการสกัดกั้นอีกรอบ! ที่พวกแกกำลังจะยิงไม่ใช่พลุงานวัด แต่เป็นหัวรบนิวเคลียร์! ถ้าพลาดแล้วมันตกลงมาบนพื้น ความฉิบหายจะไม่ต่างจากโดนนิวเคลียร์ถล่มเอง อย่าคิดว่าเป็นแค่เกมยิงอุกกาบาต!”

“พวกแกชอบบ่นว่าเป็นอัจฉริยะที่ถูกลืม จบด็อกเตอร์มาดักดานอยู่ในหุบเขา คุยโวว่าสกัดขีปนาวุธแยกหัวรบของอเมริกาได้ ตอนนี้ฉันไม่ได้ให้สกัด 18 หัวรบ แค่เป้าหมายเดียวเท่านั้น ถ้าทำพลาดก็เก็บข้าวของไสหัวไปซะ!”

ในห้องบัญชาการฐานลับ นายพลผมเผ้ายุ่งเหยิงตะโกนสั่งลูกน้อง เขาเคี้ยวก้นบุหรี่ในปากจนเละด้วยความเครียด

เจ้าหน้าที่หนุ่มสาวไม่สนเสียงด่า ต่างจดจ่อกับหน้าจอ นิ้วรัวแป้นพิมพ์เสียงดังเหมือนพายุฝน แม้แอร์จะเปิดสุดแรง แต่เหงื่อกาฬก็ยังไหลอาบหน้าทุกคน

04:30 น. เติมเชื้อเพลิงเสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่ถอนตัวจากพื้นที่ยิง

05:20 น. ปลดล็อกรหัสยิงทั้งหมด เข้าสู่สถานะพร้อมรบ นับถอยหลัง 15 นาที

05:45 น. ขีปนาวุธข้ามทวีปติดหัวรบนิวเคลียร์ทะยานขึ้นสู่ฟ้า

ภาพการปล่อยอาวุธถูกถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ ที่ศูนย์ควบคุมปักกิ่ง จอยักษ์แสดงเส้นวิถีอุกกาบาตและขีปนาวุธพุ่งเข้าหากัน ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนตัวเลขกลายเป็นศูนย์

“เช็คผลการปะทะ! คำนวณชิ้นส่วนและวิถีตกด่วน!” หัวหน้าเจียงตะโกนลั่น

จุดปะทะอยู่นอกโลกที่ระยะสองหมื่นกิโลฯ พวกเขายังมีโอกาสแก้ตัว ผลคำนวณใหม่เด้งขึ้นมาในหนึ่งนาที

ข่าวดี: เป้าหมายหลักถูกทำลายสมบูรณ์

ข่าวร้าย: อุกกาบาตยักษ์ X4231 ที่รัสเซียยิงสกัด แตกเป็นสามส่วน หนึ่งในนั้นเปลี่ยนทิศพุ่งตรงมายังรอยต่อเขตมองโกเลียในและส่านซี

“ยิงสกัดซ้ำ! ต้องเบี่ยงวิถีมันออกไปให้ได้!” ผู้นำสูงสุดสั่งการ

คำสั่งถูกส่งไปฐานลับทันที

“โอกาสมาแล้ว ยิงมันให้ร่วงเดี๋ยวนี้!”

“เวลาไม่พอครับท่าน! โอกาสสกัดจากด้านหน้าต่ำมาก ถ้าสกัดในชั้นบรรยากาศ ผลกระทบจะเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม” เจ้าหน้าที่แย้ง

ห้องบัญชาการเงียบกริบ บุหรี่ร่วงจากปากนายพล

“ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอวะ”

“ทางเดียวคือใช้เทคนิคเปลี่ยนวิถีโคจร ยิงออกไปก่อนแล้วบังคับเลี้ยวเข้าชนครับ”

“...แล้วยังรออะไรอยู่!”

บนหน้าจอศูนย์ควบคุม เส้นวิถีสองเส้นดูเหมือนจะคลาดกันชัดเจน สร้างความแตกตื่นให้คนดูทั่วประเทศ แต่ทันใดนั้น ขีปนาวุธก็เริ่มบิดโค้งเข้าหาเป้าหมายราวกับมีชีวิต มันไต่ระดับวาดลวดลายเป็นรูปตัว ‘S’ ไล่ล่าอุกกาบาต

คนดูลุ้นระทึกจนแทบหยุดหายใจ อยากจะลากคอคนบังคับมากระทืบให้รู้แล้วรู้รอด

“หลิวหมิงชวน แกทำบ้าอะไรอยู่!” นายพลตะคอกใส่ชายหนุ่มที่คุมระบบ

“ผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ครับ! ไจโรสโคปมีปัญหา คุมวิถีไม่ได้...” หลิวหมิงชวนตอบเสียงสั่น

สุดท้ายขีปนาวุธระเบิดตัวเองเพราะเข้าใกล้เป้าหมายไม่พอ แต่โชคยังเข้าข้าง ผลคำนวณใหม่ชี้ว่าอุกกาบาตชิ้นนั้นเฉี่ยวผ่านน่านฟ้าจีนไปตกที่ทะเลสาบไบคาลแทน

แต่ความโล่งใจอยู่ได้ไม่นาน อุกกาบาตจำนวนมากที่ถูกแรงระเบิดนิวเคลียร์จากที่อื่นผลักดัน ได้เปลี่ยนทิศพุ่งเข้าใส่ประเทศจีน และคราวนี้หมดเวลาสำหรับการสกัดกั้นแล้ว

“เวรเอ๊ย! จบเห่! แบบนี้มันอยากให้เราตายชัดๆ!” จ้าวหมิงตะโกนลั่นหน้าทีวี

เซี่ยงเฉียนไม่สนเสียงโวยวาย เขาถือขวด ‘น้ำยาโภชนาการขั้นสูง’ เดินออกไปที่ระเบียง แหงนมองฝนดาวตกที่สวยงามและอันตราย เขารู้ดีว่ายุคสมัยแห่งการวิวัฒนาการได้เริ่มขึ้นแล้ว

………………..