บทที่ 5 อัปโหลดเกม

บทที่ 5 อัปโหลดเกม

"คีย์บอร์ดความเร็วสูง: ความเร็วในการพิมพ์เพิ่มขึ้น 500% อัตราการใช้พละกำลังเพิ่มขึ้น 500%"

หลินจือหยิบคีย์บอร์ดออกมาจากช่องเก็บของ แล้วนำไปเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์อีกเครื่องในสตูดิโอ

เขาเพียงแค่ต้องปรับแก้ซอร์สโค้ดจากแฟลชไดรฟ์ให้เข้ากับระบบปัจจุบันใหม่ เมื่อมีคีย์บอร์ดความเร็วสูงนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้ชุดพัฒนาเกมเลยแม้แต่น้อย

ส่วนเรื่องการสูบพละกำลัง ตั๊กแตนฟื้นฟูพละกำลังที่เขาสุ่มได้ก็ช่วยแก้ปัญหานี้ได้อย่างหมดจด... ช่างสมบูรณ์แบบเสียนี่กระไร...

วันเวลาล่วงเลยผ่านไป ทั้งสองใช้เวลาหนึ่งเดือนเต็มวนเวียนอยู่กับวงจร กิน ทำงาน และนอน

อาหารทั้งสามมื้อล้วนพึ่งพาพนักงานส่งอาหารของเอ้อเลอเมอะ พอผ่านไปได้สักสองสามวัน พวกเขาก็จะต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปโรยด้วยผงตั๊กแตน

หลินจือไม่เคยกลับไปที่หอพักเลย เขาอาศัยหลับนอนอยู่ในห้องนั่งเล่นของอพาร์ตเมนต์ตลอด

ด้วยเหตุนี้ บรรดาลูกชายตัวแสบในหอพักจึงโทรมาหาเขาทุกๆ สองสามวันเพื่อเช็กความปลอดภัยของคุณพ่อ พลางสงสัยว่าเขาถูกหลอกไปปาดไตที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรือเปล่า

ทางด้านอาจารย์ในมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมากนัก เนื่องจากทั้งสองได้แจ้งให้ทราบล่วงหน้าตั้งแต่แรกแล้ว แถมยังส่งหน้าจอลงทะเบียนการแข่งขันไปให้อาจารย์ที่ปรึกษาดูด้วย

ข้อดีของสาขาการพัฒนาเกมคือมีวิชาเรียนไม่มากนัก และทางคณะก็ค่อนข้างผ่อนปรนให้กับการหมกมุ่นพัฒนาเกมแบบนี้ ถึงแม้พวกเขาจะประหลาดใจที่นักศึกษาปีสามสองคนกล้าลงสมัครการแข่งขันรายการใหญ่ขนาดนี้ ทว่าก็ไม่ได้ว่าอะไร

คนหนุ่มสาวมีพลังล้นเหลือย่อมเป็นเรื่องดี กล้าคิดกล้าทำสิดีตกว่าเอาแต่อยู่เฉย!

สรุปสั้นๆ ว่า นั่นคือสิ่งที่คณบดีคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ได้กล่าวเอาไว้

หลังจากตรากตรำทำงานอย่างหนักวันละสิบสี่ชั่วโมงตลอดสามสิบวัน ในที่สุดทั้งสองก็สร้างเกมทั้งหมดจนเสร็จสมบูรณ์

ภายใต้สายตาอันเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของซูซินเยว่ หลินจือจับแพ็กเกจข้อมูลที่บีบอัดเรียบร้อยแล้วโยนเข้าไปในชุดพัฒนาเพื่อทดสอบการทำงาน เมื่อไฟสีเขียวที่ขึ้นคำว่าเสร็จสมบูรณ์สว่างขึ้นบนชุดพัฒนา นั่นก็เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าโปรเจกต์หลักของ 'เอาเทอร์ไวลดส์' ได้เสร็จสิ้นลงอย่างเป็นทางการ!

หลินจือและซูซินเยว่กระโดดลุกจากเก้าอี้แล้วแท็กมือกันอย่างดีใจ

เมื่อนั่งลงอีกครั้ง พวกเขาก็เปิดเว็บไซต์ทางการของ 'หลงโหยว' ขึ้นมา พวกเขาได้ลงทะเบียนเปิดบัญชีบนแพลตฟอร์มนี้ในชื่อ 'สตูดิโอเกมจือเยว่' ไว้ตั้งแต่ก่อนสมัครเข้าแข่งขันแล้ว

ถึงแม้ว่าหลินจือกับซูซินเยว่จะเรียนเอกการพัฒนาเกม แต่ในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ยังไม่เรียนจบ พวกเขาจึงยังไม่มีตำแหน่งทางวิชาชีพใดๆ มารับรอง

ในฐานะแพลตฟอร์มจัดจำหน่ายเกมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเซี่ย หลงโหยวได้กำหนดไว้ว่าสตูดิโอที่จะอัปโหลดเกมลงแพลตฟอร์มได้นั้น จะต้องมีนักออกแบบเกมระดับต้นสังกัดอยู่อย่างน้อยหนึ่งคน ถึงแม้จะมีบัญชีผู้ใช้งานแล้วก็ตาม

ทว่าโชคดีที่ครั้งนี้พวกเขาส่งผลงานเข้าร่วมในนามของการแข่งขัน

เพื่อเป็นการตอบสนองต่อนโยบายของรัฐบาลโลกที่เรียกร้องให้มีการสร้างสรรค์นวัตกรรมและลดกำแพงการเข้าถึง แพลตฟอร์มจัดจำหน่ายทุกแห่งจึงงดเว้นการจำกัดคุณสมบัติเมื่อมีการจัดแข่งขันที่เกี่ยวข้อง

เช่นเดียวกับในครั้งนี้ บัญชีของพวกเขาในหลงโหยวจึงมีช่องสำหรับอัปโหลดเกมลงแข่งขันชั่วคราว

เมื่อถึงวินาทีสุดท้าย ซูซินเยว่เกิดปอดแหกขึ้นมาและยืนกรานว่าจะไม่อัปโหลดแพ็กเกจโปรแกรมด้วยตัวเองเด็ดขาด มือที่จับเมาส์ของเธอสั่นเทา ไม่ยอมคลิกสักที หลินจือมองดูด้วยความร้อนใจ พลางคิดว่าถ้าขืนเธอเอาแต่สั่นอยู่อย่างนี้ มีหวังเลยกำหนดเวลาส่งผลงานแน่

เขายังรอที่จะรวยข้ามคืน เพื่อจะได้ใช้ชีวิตอย่างเศรษฐีที่สงบสุขด้วยการกินดอกเบี้ยธนาคารอยู่นะ!

"หลบไปๆ ฉันจัดการเอง!" เขาผลักซูซินเยว่ให้พ้นจากเก้าอี้ เลือกช่องอัปโหลดเกมสำหรับแข่ง คลิกอัปโหลดแพ็กเกจโปรแกรม ตั้งชื่อมันว่าเอาเทอร์ไวลดส์ จัดให้อยู่ในหมวดไซไฟ และสุดท้ายก็กดปุ่มเอนเทอร์

จากนั้นตัวเกมทั้งหมดก็ถูกแพ็กส่งเข้าสู่ขั้นตอนการพิจารณา

การแจ้งเตือนจากระบบเด้งขึ้นมา ระบุว่าเกมกำลังรอการตรวจสอบ ซึ่งคาดว่าจะเสร็จสิ้นภายใน 1 ชั่วโมง และผลงานของพวกเขาจะไปปรากฏอยู่บนหน้าแรกของการแข่งขันหลังจากผ่านการตรวจสอบแล้ว

"งานเสร็จแล้ว! ปะ ไปกินมื้อใหญ่ฉลองกันเถอะ!"

หลินจือตบมือ หันขวับไปมอง ก็เห็นสีหน้ากระวนกระวายของซูซินเยว่ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้ามือเธอแล้วจูงออกจากอพาร์ตเมนต์ไป...

วันที่ 26 กันยายน เวลาเที่ยงตรงเป๊ะ ป้ายประกาศการแข่งขันออกแบบเกมธีมอวกาศบนหน้าหลักของหลงโหยวได้เปลี่ยนเป็นไอคอนรูปน้ำวน

"โอ๊ะ? ในที่สุดก็เปิดให้เข้าแล้วแฮะ ขอเข้าไปดูหน่อยสิว่ามีอะไรเจ๋งๆ บ้าง!"

'โอลด์แคต' เป็นครีเอเตอร์ทำคลิปวิดีโอเกมที่นานๆ ทีจะโผล่มาไลฟ์สตรีมสักหน

โดยทั่วไปแล้ว เกมที่เขาหยิบมาทำวิดีโอมักจะค่อนข้างเฉพาะกลุ่มและไม่ได้ดึงดูดยอดผู้เข้าชมมากนัก ซึ่งนั่นก็หมายความว่ายอดผู้ติดตามของเขาก็ไม่ได้สูงปรี๊ดตามไปด้วย

แต่พูดกันตามตรง ถึงแม้ยอดผู้ติดตามจะน้อย ทว่าความเหนียวแน่นของแฟนคลับเขากลับแข็งแกร่งมาก

วันนี้คือวันแรกของการแข่งขันหลงโหยว โอลด์แคตที่ตั้งตารอคอยมาเนิ่นนานเปิดหน้าเว็บขึ้นมา ถูมือไปมา เตรียมพร้อมที่จะดำดิ่งลงไปลุย!

แถมเขายังเปิดไลฟ์สตรีมซึ่งหาดูได้ยากอีกด้วย

"เมนต์แรก!"

"โห โอลด์แคตไลฟ์สตรีมด้วยแฮะ หาดูยากนะเนี่ย"

"นึกจะเปิดก็เปิด ไม่ยอมแจ้งล่วงหน้าเลย ใครเขาสอนให้ไลฟ์กันแบบนี้! ดีนะที่ฉันกำลังอู้งานอยู่ ไม่งั้นคงพลาดแน่!"

โอลด์แคตกระแอมเบาๆ สองที "พี่น้องทั้งหลาย การแข่งขันออกแบบเกมธีมอวกาศของหลงโหยวที่ประกาศไปเมื่อหลายเดือนก่อน เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในวันนี้แล้วนะ"

"วันนี้โอลด์แคตคนนี้จะพาทุกคนไปสำรวจเบื้องลึกเบื้องหลังของวงการเกมประเทศเซี่ยกัน"

"ขอให้เป็นเรื่องเกมจริงๆ เถอะ"

"โอลด์แคต เลิกหาแล้วไปเล่น Dragon City Story ของคราวที่แล้วต่อเถอะ"

"จริงด้วยพี่โอลด์แคต งานแข่งครั้งนี้มันดันไปชนกับงาน TN Game Expo พอดี พวกค่ายเกมยักษ์ใหญ่ก็เลยไม่ได้มาร่วม มีแต่พวกปลายแถวที่เอาเกมมาลง ไม่มีอะไรน่าสนุกหรอก"

"ไม่เอาน่า ไม่เอาน่า นี่มีคนคิดว่าเกมของพวกค่ายใหญ่ๆ มันสนุกจริงๆ เหรอ? ฉันล่ะอยากจะอ้วก ⁽⁽ƪ(•̩̩̩̩＿•̩̩̩̩)ʃ⁾⁾ᵒᵐᵍᵎᵎ"

ถึงแม้โอลด์แคตจะไม่ค่อยได้ไลฟ์สตรีมบ่อยนัก แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เถียงกันต่อไป สถานการณ์คงจะควบคุมได้ยากแน่

เขาโบกมือให้กล้อง "พี่น้อง ใจเย็นๆ ก่อน ถึงค่ายใหญ่จะไม่มา ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีเกมดีๆ หลุดมานะ"

"อ้อ ใช่แล้ว ลูกชายของนักออกแบบเกมระดับสูง 'เกาฝาน' ที่ชื่อ 'เกาเจี้ยน' อะไรสักอย่างนั่นก็ลงแข่งรายการนี้ด้วยนะ"

"อย่างที่โบราณว่าไว้ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ฉันว่าลูกชายของนักออกแบบเกมระดับสูงต้องมีฝีมือไม่เบาแน่!"

"เอาล่ะพี่น้อง ขอฉันดูลาดเลาก่อนก็แล้วกัน ถ้ามันห่วยแตกหมดจริงๆ เราค่อยไปเล่นอย่างอื่นแทน เดี๋ยวคืนนี้ฉันค่อยปิดสตรีมก็แล้วกัน!"

ระหว่างที่กำลังไกล่เกลี่ย โอลด์แคตก็คลิกเข้าไปในหน้าหลักของการแข่งขัน

หน้าหลักของการแข่งขันนี้ใช้วอลเปเปอร์รูปแสงดาว โดยมีดาวเคราะห์สีครามหมุนวนอย่างช้าๆ อยู่ตรงกลาง เข้ากับธีมของงานสุดๆ

จำนวนโปรเจกต์ที่เข้าร่วมจัดแสดงอยู่ด้านบนสุด รวมทั้งสิ้นหนึ่งร้อยยี่สิบสามผลงาน

"โอ๊ะ เกมแรกเป็นของเกาเจี้ยนแฮะ เสี่ยวเกา ฉันจำไอดีเขาได้"

โอลด์แคตรีบคลิกเมาส์ด้วยความกระตือรือร้น

อินเทอร์เน็ตเร็วปรู๊ดปร๊าด ผ่านไปสิบวินาที ตัวเกมก็ดาวน์โหลดเสร็จสิ้น

"มาดูกันหน่อยซิว่ามีดีอะไรบ้าง"

โอลด์แคตยืดเหยียดนิ้วมือด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะคลิกเพื่อเปิดโปรแกรม

หลังจากเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นมาระลอกหนึ่ง หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ดับมืดลง ก่อนที่ชื่อเกมจะปรากฏขึ้น

"สเปซครูซ"

"ฉันรู้แล้วพี่น้อง เกมนี้ต้องเกี่ยวกับการขับยานอวกาศท่องไปในจักรวาลแน่ๆ!" โอลด์แคตพูด พลางคลิกเลือกตัวเลือก "เริ่มเกมใหม่"

จากนั้น ทางช้างเผือกอันพร่างพรายก็สว่างวาบขึ้นเต็มหน้าจอ

คัตซีนนั้นงดงามตระการตาจนโอลด์แคตถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาแทบจะคิดว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในห้วงอวกาศจริงๆ

เมื่อคัตซีนจบลง ตัวเกมก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ตัวเอกได้รับภารกิจจากเอ็นพีซี จากนั้นก็ขึ้นยานอวกาศของตนแล้วบินทะยานออกจากท่าจอดยานของดวงดาว

หลังจากตัดสลับด้วยหน้าจอดำ ยานอวกาศของผู้เล่นก็เดินทางมาถึงชั้นบรรยากาศด้านนอกของดาวเคราะห์ ซึ่งก็คืออวกาศนั่นเอง

"พี่น้องทั้งหลาย ชื่อเสียงที่เลื่องลือไม่ใช่เรื่องล้อเล่นจริงๆ! ดูกราฟิกนี่สิ! ดูเอฟเฟกต์พวกนี้สิ!"

"ภารกิจแรกคือการลาดตระเวนรอบวงแหวนชั้นนอกของดาวสีน้ำเงิน! ทุกคน ตามฉันมา ลุยกันเลย!"

"เพราะงั้นทุกคนก็ควรจะให้ความสนใจกับนักพัฒนาเกมอิสระในประเทศของเราบ้างนะ อาจจะมีเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ซ่อนอยู่ก็ได้!"

...