Divine King Of All Directions - 115

Divine King Of All Directions - 115

 

ท่าทางของโม่จี่ในตอนนี้น่าเกลียดเป็นอย่างมาก เขาได้คำรามออกมาพร้อมทั้งพุ่งเข้าใส่หลินเทียนอย่างบ้าคลั่ง

"โครม ! "

หอกของเขาได้ส่งแรงกดดันและจิตสังหารออกมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนดั่งมังกรที่กำลังคำรามออกมาด้วยโทสะ

หลินเทียนได้แสยะออกมาพร้อมกับแหงนหน้ากลับไปมองแล้วยกมือขึ้นมาตบไปที่ใบหน้าของโม่จี่อย่างจัง

โม่จี่ได้กระเด็นออกไปไกลก่อนที่จะตกลงมากระแทกกับพื้นที่อยู่ห่างออกไป

"สภาพอย่างเจ้าในตอนนี้ยังกล้าที่จะพุ่งเข้ามาอีกนะ ไปอยู่นิ่งๆตรงนั้นนั่นแหละ ! "

หลินเทียนได้พูดออกมาอย่างเย็นชา

ตอนนี้ปากของโม่จี่กลบไปด้วยเลือดมากมายขณะที่จ้องมองไปทางหลินเทียนด้วยประกายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

สำหรับหลินเทียนแล้วเขาไม่ได้ให้ความสนใจแม้แต่น้อยก่อนที่จะหยิบเอาอาวุธวิญญาณระดับสูงของซูมู่หยางขึ้นมาแล้วเก็บกลับไปในแหวนมิติของเขา

อย่างน้อยๆมันก็ขายได้เป็นแสนๆ

หลังจากนั้นเขาได้หันหน้ากลับไปมองที่กองกำลังผู้ซึ่งเหลือรอด 3 คนสุดท้าย

"ถึงเวลาของพวกเจ้าแล้ว"

เขาได้เดินเข้าไปทางพวกเขาทั้งสามคนอย่างช้าๆ

ตอนนี้เหลือเพียงผู้เชี่ยวชาญเขตแดนชีพจรเทวะระดับ 2 เพียง 3 คนเท่านั้น แน่นอนว่าระดับพลังของพวกเขาแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาแต่หลังจากที่เห็นว่าหลินเทียนกำลังเดินใกล้เข้ามานั้นพวกเขาได้แต่แสดงสีหน้าที่หวาดกลัวไปตามๆกัน

"ไม่...... เมตตาพวกเราด้วย ! "

หนึ่งในพวกเขาได้ขอร้องออกมา

ขนาดซูมู่หยางยังตายเลย ! ตอนนี้ดวงตาของพวกเขาถูกเติมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"เมตตา ? ล้อข้าเล่น ? "

หลินเทียนได้พูดออกมาอย่างราบเรียบ

เขาได้พุ่งออกไปประชิดชายคนหนึ่งพร้อมทั้งเหวี่ยงหมัดซ้ายเข้าปะทะ โครม ! ชายหนุ่มคนนั้นได้กระเด็นออกไปไกลซึ่งแม้ว่าตามร่างกายจะไม่มีบาดแผลแต่กลับกระอักเลือดที่ปนเศษอวัยวะออกมา

ทักษะหมัดทลายฟ้า โจมตีเพื่อสังหาร !

ความรู้สึกกลัวบนใบหน้าของสองคนที่เหลือได้เพิ่งขึ้นก่อนที่จะถอยหลังกลับไป

"เดินผิดทางแล้ว "

หลินเทียนได้พูดออกมาอย่างราบเรียบ

คลื่นกระบี่มากมายได้พุ่งทะลุร่างของชายหนุ่มคนนั้นและส่งผลให้เขานอนกองลงกับพื้นโดยทันที

พริบตาเดียวก็เหลือผู้รอดชีวิตอยู่เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น

"ปีศาจ !! เจ้า........เจ้ามันเป็นปีศาจ ! พระเจ้าต้องไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ !! "

ชายคนนี้ได้โห่ร้องออกมา

ผู้เชี่ยวชาญเขตแดนชีพจรเทวะนับ 20 คนกลับถูกฆ่าไป 18 คนแล้ว !

หลินเทียนอดแสยะยิ้มออกมาไม่ได้พร้อมกับพูดว่า

"นี่สมองมีปัญหาหรือเปล่า ? ทำไมตอนแห่กันมารุมฆ่าข้าไม่คิดถึงเรื่องพระเจ้าบ้าง ? "

เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วชายหนุ่มคนนั้นได้แต่แสดงสีหน้าที่หวาดผวาและโกรธจัดออกมา

"ฉ่า !!! "

ณ ตอนนี้เสียงม่านพลังแตกสลายได้ดังขึ้น

ชายหนุ่มคนนั้นได้ชะงักไปพร้อมกับแสดงสีหน้าที่มีความสุขออกมาแล้วพุ่งออกไปทันที

หลินเทียนได้แต่ส่ายศีรษะพร้อมทั้งเตะหอกแหลมที่อยู่ที่พื้นออกไปอย่างรวดเร็ว

หอกแหลมได้พุ่งทะลุผ่านอากาศก่อนที่จะเทียบเข้ากลางหน้าอกของชายหนุ่มคนนั้นจนทำให้ร่างของเขาปักอยู่กับต้นไม้และตายลงทันที

หลังจากที่ลงมือสังหารชายคนนั้นแล้วเขาก็ได้หันหน้ากลับไปมองที่โม่จี่อีกครั้ง

"เหลือเจ้าคนเดียวแล้วนะ"

เขาได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมทั้งเดินเข้าไปหาโม่จี่อย่างช้าๆ

ร่างของโม่จี่ในตอนนี้ชโลมไปด้วยเลือด ตามตัวของเขาเต็มไปด้วยรูมากมายที่เกิดจากคลื่นกระบี่สายฟ้ามรกตแถมยังถูกหลินเทียนเตะจนได้รับบาดเจ็บอย่างหนักแต่ตอนนี้เขาก็ยังคงจ้องมองไปทางหลินเทียนด้วยสีหน้าที่ดุร้ายเช่นเดิม

"สายตาเจ้าทำให้ข้ารู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ "

หลินเทียนได้พูดออกมา

ขณะที่พูดจบแล้วเขาก็ได้พุ่งเข้าไปประชิดร่างของโม่จี่พร้อมทั้งเตะไปกลางหน้าอกอย่างรวดเร็ว

โครม! ร่างของโม่จี่ได้ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศก่อนที่จะกระแทกกับพื้นที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร

"อั๊กกก ! "

โม่จี่ได้พยายามลุกขึ้นมาพร้อมทั้งพุ่งเข้าใส่หลินเทียนอย่างบ้าคลั่ง

หลินเทียนได้แสยะออกมาพร้อมกับจับหอกของโม่จี่เอาไว้แล้วแย่งมาจากมือของมันทันที

โม่จี่ได้คำรามออกมาเพราะแม้ว่าจะถูกแย่งหอกไปแต่เขาก็ยังคงเหวี่ยงหมัดขวาออกไป

หลินเทียนได้หรี่ตาลงเพราะเขาต้องยอมรับเลยว่าโม่จี่นี่มันแข็งแกร่งจริงๆ แต่ความรู้สึกนี้มันทำให้เขาอึดอัดอย่างมาก

ประกายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาพร้อมทั้งยิ้มออกมาอย่างดุร้ายพลางหักมือขวาของโม่จี่โดยท นที

"กร๊อบ ! "

กระดูกมือขวาของโม่จี่ได้ถูกบดและส่งผลให้เขาได้แต่โห่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

หลินเทียนได้ยิ้มออกมาอย่างเย็นชาพร้อมทั้งเตะไปที่หัวเข่าซ้ายของโม่จี่จนส่งเสียงแตกหักออกมาอีกครั้ง

โครม ! โม่จี่ได้คุกเข่าลงกับพื้นขณะที่ใบหน้าของเขากลายเป็นบิดเบี้ยวอย่างมาก

"ยังทนได้อีกงั้นหรอ ? ดี งั้นเรามาต่อกันเลย "

หลินเทียนได้แสยะออกมา

เขาได้ยกมือขวาขึ้นพร้อมทั้งใช้กระบี่แทงไปที่มือซ้ายของโม่จี่อย่างจัง

"ผู้มีพรสวรรค์ที่สุดของสำนักจิ่วหยาง ศิษย์ภายนอกลำดับที่ 1 ศิษย์ภายในลำดับที่ 1 ผู้ที่เปลี่ยนแปลงสถิติของการทดสอบจิตใจ ผู้ที่เข้าร่วมกับกองกำลังบุกเบิก เมื่อไม่กี่ปีก่อน......."

หลินเทียนได้แสยะออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมทั้งพูดต่อว่า

"เจ้าคงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มากสินะ ? รู้ทั้งรู้ว่าข้าเป็นผู้ถือครองตราแม่ทัพและเป็นปรมาจารย์ด้านข่ายอาคมแต่ยังกล้าเอาคนมารุมฆ่าข้าเนี่ย ! "

หลังจากที่พูดจบแล้วหลินเทียนก็ได้ยกเท้าเตะอัดไปที่เข่าซ้ายของโม่จี่อีกครั้ง

เสียงกระดูกแตกหักได้ดังขึ้นก่อนที่โม่จี่จะคุกเข่าลง

"ระยำ ! "

โม่จี่ได้คำรามออกมาอย่างดัง ตอนนี้สภาพของเขาได้แต่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลินเทียน

"ปากหมานักนะ ! "

หลินเทียนได้แสยะออกมา

เขาได้ยกมือซ้ายขึ้นมาชกอัดไปที่ปากของโม่จี่อย่างจัง

โครม ! โม่จี่ได้กระอักเลือดปนเศษฟันออกมา

"มาต่อกันเลย "

หลินเทียนได้ยกเท้าขึ้นพร้อมทั้งเตะออกไป

โม่จี่ได้แต่ตะเกียกตะกายขึ้นมาแต่ตอนนี้ทั้งมือและเท้าของเขาใช้การไม่ได้แล้ว

"เจ้า.....ไอ้ .........ระยำ ! "

ฟันของเขาร่วงหมดปากดังนั้นคำพูดของเขาถึงได้ฟังดูไม่ชัดเท่าไหร่นักและได้แต่จ้องมองไปทางหลินเทียนด้วยสีหน้าที่ดุร้าย

หลินเทียนได้หรี่ตาลงพร้อมกับพูดว่า

"ดีมาก ถือว่ามีจิตใจที่เข้มแข็งมากๆ "

หลังจากที่พูดจบแล้วหลินเทียนก็ได้ยกขาขวาขึ้นและเตะอัดหน้าอกโม่จี่ไปพลางพูดต่อว่า

"น่าเสียดายที่คนจำพวกนี้ข้าเกลียดที่สุดคือคนชั่วที่มันมีจิตใจแข็งแกร่งเหมือนเจ้า ข้าว่าถ้าเจ้าร้องขอความเมตตามันก็จะดูน่ารักมากๆเลยนะ "

หลังจากที่พูดจบแล้วเขาก็ได้กระทืบซ้ำลงไป

"อั๊ก! "

โม่จี่ได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าสังเวช

หลินเทียนได้แสยะออกมาพร้อมทั้งพูดว่า

"นั่นแหละ ดูสิว่าจะยังทนได้อยู่ไหม "

โม่จี่ได้คำรามออกมาด้วยความโกรธว่า

"เจ้า.."

โครม !

หลินเทียนได้ต่อยอัดซ้ำลงไป

ด้วยแรงชกของเขานั้นทำให้โม่จี่ได้แต่กระอักเลือดออกมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"ตอนนี้เจ้าอยู่ในฐานะตัวประกันดังนั้นก็ควรจะแสดงให้เหมือนตัวประกันหน่อยสิ "

หลินเทียนได้มองไปทางเขาพร้อมกับพูดต่อว่า

"กลัวสิ ! ร้องขอชีวิตซะสิ นี่เป็นสิ่งที่เจ้าควรจะทำ "

หลัวจากที่พูดจบแล้วเขาก็ได้ยกกระบี่ขึ้นมาพร้อมทั้งแทงไปที่แขนอีกข้างของโม่จี่

โม่จี่ได้แต่โอดครวญออกมาขณะที่สำลักเลือดไม่หยุด

"งั้นมาต่อกัน "

หลินเทียนได้พูดต่ออีกครั้ง

กระทืบ แทง ต่อย ! เขาได้ใช้ทุกวิถีทางในการทรมานโม่จี่และหลังจากที่ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจนั้นใบหน้าของโม่จี่ก็แสดงให้เห็นถึงความกลัวในที่สุด

"ฆ่า.........ฆ่าข้าซะ ! "

โม่จี่ได้พูดออกมาอย่างอิดโรย

หลินเทียนได้แต่แสยะออกมาพร้อมกับแสดงสีหน้าที่พึงพอใจ

จัดการกับคน ถ้าเหี้ยมได้ก็ต้องเหี้ยม!

เขาได้ยกกระบี่ขึ้นมาเหนือศีรษะ

"ถึงเวลาตายของเจ้าแล้วแต่ไม่ต้องกลัวว่าจะลงนรกไปอย่างโดดเดี่ยวนะ "

หลินเทียนได้พูดต่อว่า

"เพราะว่าอีกไม่นานตระกูลโม่ของเจ้าจะตามไปหมดทั้งตระกูล "

โม่จี่ได้แต่มีนัยน์ตาที่เบิกกว้างพร้อมทั้งพูดออกมาด้วยร่างกายที่สั่นระริกว่า

"จะ.......เจ้า...."

"ลาขาด "

พุฟฟฟฟ กระบี่ของเขาได้กวาดออกไปก่อนที่ศีรษะของโม่จี่ตะกลิ้งลงมาด้วยสภาพดวงตาที่ยังเบิกกว้าง

หลินเทียนได้แสยะออกมาอย่างเย็นชาพร้อมทั้งพลิกฝ่ามือเพื่อเก็บกระบี่กลับไปแล้วกวาดตามองรอบๆเพื่อเก็บสมบัติทั้งหมดแล้วเดินจากไป

..............

ช่วงบ่ายวันนั้นหลินเทียนได้กลับเข้าเมืองไปอีกครั้งพร้อมทั้งตรงไปที่สมาคมโดยทันที

"ท่านกลับมาแล้ว "

พนักงานต้อนรับได้เดินมาทักทายเขาอย่างรวดเร็ว

แม้เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาแต่เขากลับแสดงท่าทางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยที่เปลี่ยนชุดใหม่มาก่อนแล้วเพราะว่าชุดก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยคราบเลือดมากมาย

หลังจากที่ส่งภารกิจแล้วพนักงานสาวก็ได้ยิ้มออกมาอย่างน่ารักพร้อมทั้งลงบันทึกอย่างรวดเร็ว

เมื่อผ่านไปไม่นานนางก็ได้พูดขึ้นว่า

"หากว่านับรวมแต้มทั้งหมดแล้วตอนนี้มี 1356แต้มจะเก็บไว้หรือว่าเอาไปแลกวัตถุดิบเลย ? "

"อื้ม เอาไปแลกหยาดจันทราให้หมดเลย "

"หยาดจันทรา ? "

พนักงานได้ถามออกมาด้วยใบหน้าที่สงสัย

หลินเทียนได้ตอบกลับไปว่า

"อื้ม "

"ได้ งั้นท่านรอสักครู่ค่ะ "

นางได้พูดออกมาก่อนที่จะหายเข้าไปหลังสมาคมแล้วไม่นานก็กลับออกมาพร้อมๆกับขวดหยกพลางพูดว่า

"เอานี่ มีทั้งหมด 13 หยด "

หลินเทียนได้รับไว้แล้วเก็บกลับเข้าไปในแหวนมิติโดยทันที

"ท่านต้องการอะไรอีกไหมคะ ? "

พนักงานสาวได้ถามต่อ

หลินเทียนได้พยักหน้าพร้อมกับหยิบเอารายการวัตถุดิบที่ใช้สำหรับสร้างข่ายอาคมลมกระโชกส่งให้นางแล้วพูดว่า

"ช่วยเตรียมของพวกนี้ให้หน่อย "

"ได้ ไม่มีปัญหาค่ะ "

นางได้ตอบกลับไป

หลังจากนั้นไม่นานนางก็กลับมาอีกครั้งพร้อมๆกับวัตถุดิบทั้งหมดในถุงย่าม

"ขอบคุณมากๆ "

หลินเทียนได้พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

พนักงานสาวก็ได้ตอบกลับไปว่า

"ท่านก็สุภาพไป ถือว่าเป็นเกียรติของข้าที่ได้บริการท่าน "

ช่วงนี้หลินเทียนก็หาเวลาไปพบกับเก้อเจิ้งบ้างและหลังจากที่สนทนากันสักพักผู้คนรอบข้างก็ได้แต่แสดงสีหน้าที่เกรงกลัวออกมา

ไม่นานเขาก็ได้กลับไปยังที่พักในสำนักของเขาเพื่ออาบน้ำแล้วเข้านอน

จนถึงช่วงเที่ยงคืนที่เขาได้ตื่นขึ้นก่อนที่จะทานอาหารของหลินซี่แล้วกลับขึ้นไปด้านบน

ขณะที่ดูดซับแสงจากหมู่ดาวนั้นเขาก็เริ่มการหมุนวนเคล็ดวิชาซือจี่เพื่อฟื้นฟูพลังให้กลับมาอยู่ในจุดสูงสุดอย่างรวดเร็ว

"เห้อออ ! "

เขาได้ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะหยิบเอาวัตถุดิบสร้างข่ายอาคมลงกระโชกออกมา

ข่ายอาคมลมกระโชกนั้นอยู่ในระดับ 3 ซึ่งมีความยากนิดหน่อยแต่หลินเทียนในตอนนี้เชี่ยวชาญแล้วดังนั้นถึงไม่ได้รู้สึกว่ามันยากอะไรนัก

แสงหมู่ดาวยังคงตกกระทบจากฟากฟ้าซึ่งให้บรรยากาศที่น่าหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก

หลินเทียนที่นั่งอยู่บนยอดเองก็ยังคงตั้งใจวาดข่ายอาคมอยู่ก่อนที่เวลาจะผ่านไปถึงช่วยเช้าในพริบตา คืนนั้นเขาก็ได้ใช้หยาดจันทราไปทั้งหมด 13 หยดและสร้างข่ายอาคมลมกระโชกขึ้นมา 13 ม้วน

"เอาล่ะ พรุ่งนี้ค่อยสร้างข่ายอาคมคุกโดดเดี่ยวต่อแล้วกัน"

เขาได้คิดอยู่ภายในใจ

เมื่อยืนขึ้นแล้วเขาก็ได้ยืดร่างกายก่อนที่จะกลับลงมาด้านล่าง

เขาได้อาบแสงแดดยามเจ้าก่อนที่จะเดินไปทางตำหนักผู้อาวุโสอย่างรวดเร็ว ซูมู่หยางนั้นเป็นศิษย์ภายในลำดับที่ 1 และเรียกได้ว่าเป็นศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักซึ่งการที่คนๆนี้หายตัวไปมันต่างจากการหายตัวไปของศิษย์ภายนอกอย่างมาก เขาคิดว่าตัวเองควรจะไปรายงานเรื่องนี้กับมู่ชิงและฉีดงให้ชัดเจน