ระบบยอดอาจารย์บ่มเพาะศิษย์ ตอนที่ 60 ศิษย์ของข้าโลภเช่นนี้เลยรึ

ชิงอี้ปล่อยให้เซวียนห่าวอยู่ที่แม่น้ำสายที่ทอดยาวผ่านหุบเขาวิญญาณ ขณะที่นางเดินทางลึกเข้าไปในป่าแถวนั้น

ป่านี้มีแสงส่องผ่านต้นไม้ได้อย่างง่ายดาย ทำให้ชิงอี้มองเห็นทางข้างหน้าได้โดยไม่มีปัญหามากนัก

เมื่อชิงอี้มองไปที่พื้นดิน นางก็สังเกตเห็นความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับป่าทั่วไปอย่างป่าที่รอบนอกเมืองอาทิตย์สาดส่อง นี่คือสมุนไพรและไม่ใช่สมุนไพรธรรมดา มันคือสมุนไพรมนุษย์!

ทั่วทั้งพื้นป่าถูกปกคลุมไปด้วยสมุนไพรต่าง ๆ อย่างสมบูรณ์ ตั้งแต่เห็ดหอมที่หยั่งรากลึกไปจนถึงดอกแสงอาทิตย์ ชิงอี้สามารถเห็นสมุนไพรมนุษย์ทุกชนิดทั่วทั้งพื้นป่า

มันน่าทึ่งอย่างมาก สำหรับตระกูลชิงแล้ว นี่คือสถานที่ที่เปรียบได้กับขุมสมบัติ มีสมุนไพรนับไม่ถ้วนเติบโตอย่างอิสระโดยปราศจากการรุกรานจากผู้คน!

“สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากเมืองอาทิตย์สาดส่องไม่มากนัก เมื่อข้ากลับไปยังเมืองอาทิตย์สาดส่องอีกครั้งข้าจะต้องบอกเรื่องนี้กับพวกเขา!” ชิงอี้เดินลึกเข้าไปในหุบเขาวิญญาณ

เมื่อเข้าไปลึกขึ้น สมุนไพรปฐพีก็ปรากฏขึ้นตามทาง

ชิงอี้ไม่ได้รีรอแม้แต่น้อย นางรวบรวมพวกมันทั้งหมดและยัดใส่กระเป๋าที่เต็มไปด้วยสมุนไพร สมุนไพรที่ล้นออกมาจากตัวของนางทำให้นางช่างดูน่าขันเล็กน้อย

สมุนไพรปฐพีมีประโยชน์อย่างมากกับผู้ที่อยู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐาน ดังนั้นชิงอี้จึงรวบรวมทุกอย่างที่นางพบโดยไม่สนว่ามันจะเป็นสมุนไพรปฐพีที่มีคุณภาพต่ำเพียงใด

“…”

เซวียนห่าวที่กำลังทานปลาย่างอย่างเงียบ ๆ เขาส่งสัมผัสเทวะออกไปเพื่อตรวจสอบว่าชิงอี้กำลังทำสิ่งใดอยู่

สิ่งที่พบเขาคือจุดขนาดใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยสมุนไพรต่าง ๆ หากมิใช่เพราะจุดนั้นมีใบหน้าของชิงอี้ เซวียนห่าวคงมิอาจเชื่อว่านั่นคือศิษย์ของตน แต่ถึงอย่างนั้น เซวียนห่าวก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่านั่นคือชิงอี้จริง ๆ หรือ

ศิษย์ผู้นี้ดูเหมือนจะโลภเล็กน้อย... หรือบางทีนางอาจจะไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เขาคิด?

“ไม่มีทาง...” เซวียนห่าวส่ายหัวเล็กน้อยขณะที่เขาถอนสัมผัสเทวะออก ศิษย์ของเขาไม่ใช่คนโลภอย่างแน่นอน! นางก็แค่... ช่วยทำความสะอาดป่าโดยนำสมุนไพรที่มีอายุมากออกไปเพื่อให้สมุนไพรที่เพิ่งเกิดได้รับแสงแดดมากขึ้นและเติบโตได้ดีขึ้น...

ต้องเพราะเหตุนี้เป็นแน่!

เซวียนห่าวไม่ได้นึกถึงชิงอี้อีกต่อไปแล้วกลับไปพักผ่อนที่ริมแม่น้ำ เขาทานปลาที่เขาจับอย่างสงบ

“ข้าหวังว่าชีวิตของข้าจะสามารถผ่อนคลายเช่นนี้ได้เสมอ!”

ขณะที่ชิงอี้ค่อย ๆ เดินเข้าไปในหุบเขาวิญญาณลึกขึ้นเรื่อย ๆ นางก็มาถึงหุบเหวลึกกลางป่า

หุบเหวนี้ไม่ใหญ่เกินไป มันยาวเพียงหนึ่งกิโลเมตรเพียงและกว้างไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น

นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับหุบเขา แต่มันคือสิ่งที่ชิงอี้เห็นที่ด้านล่างของหุบเหว

สมุนไพรวิญญาณ!

ชิงอี้หรี่ตาลงทันทีเพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมของนาง นางตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดมองอยู่ จากนั้นนางก็เริ่มเดินลงไปหาสมุนไพรวิญญาณที่ด้านล่างของหุบเหวอย่างช้า ๆ

เซวียนห่าวตระหนักได้จากสัมผัสเทวะของเขาว่าชิงอี้ค่อย ๆ ลงไปในหุบเหว

หลังจากนั้นสิบนาที นางก็สามารถเก็บสมุนไพรวิญญาณและกลับไปที่ด้านบนสุดของหุบเขาอีกครั้ง

โดยปกติแล้วผู้ที่อยู่ขอบเขตบ่มเพาะเช่นเดียวกับนางสามารถขึ้นมาได้โดยใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีหรือน้อยกว่านั้น แต่ชิงอี้ต่างออกไปเพราะสมุนไพรในตัวของนางนั้นหนักเป็นอย่างมาก ทำให้นางเคลื่อนที่ไปมาได้ค่อนข้างลำบาก

“เฮ้อ...” เมื่อเห็นว่าในที่สุดชิงอี้ก็เดินกลับมา เซวียนห่าวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หากนางไม่หยุดรวบรวมสมุนไพร เซวียนห่าวก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะสามารถนำพวกมันทั้งหมดกลับไปที่นิกายได้อย่างไร แม้ว่ากระเป๋าของเขาจะยังมีพื้นที่เหลือเฟือแต่มันก็เป็นกระเป๋าใบเล็ก ๆ ธรรมดา ๆ เพียงเท่านั้น...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและในไม่ช้าชิงอี้ก็เดินทางกลับไปหาเซวียนห่าว เขาเฝ้าดูด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะที่นางวางสมุนไพรทั้งหมดและแบ่งเป็นระดับต่าง ๆ

มีตั้งแต่สมุนไพรธาตุไฟที่นางสามารถใช้ได้, สมุนไพรที่ทานได้ไปจนถึงสมุนไพรที่สามารถขายได้

“เราจะค้างที่นี่สักคืน เรายังไม่ได้ข้ามทะเลทรายฝุ่นแดงเลยมันก็มืดค่ำไปเสียแล้ว” เซวียนห่าวมองขึ้นไปที่ดวงอาทิตย์ที่หายลับขอบฟ้า เขากล่าวกับชิงอี้ขณะที่สะบัดมือทำให้ต้นไม้สองสามต้นที่อยู่ใกล้เคียงหักโค่นและก่อตัวเป็นบ้านไม้หลังเล็ก ๆ

“เจ้าค่ะ… ในอนาคตข้าจะสามารถทำเช่นนี้ได้หรือไม่?” ชิงอี้มองไปยังบ้านไม้และถามเซวียนห่าวด้วยท่าทางตื่นเต้น นางยัดสมุนไพรที่หลงเหลือเก็บเข้าไปในกระเป๋าของเซวียนห่าว

“หากเจ้าแข็งแกร่งพอ แม้แต่การแปลงภูเขาให้เป็นพระราชวังก็มิใช่เรื่องยาก!” เซวียนห่าวกล่าวกับชิงอี้ด้วยรอยยิ้มทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น

“ตอนนี้เข้านอนหรือทำสมาธิเสียก่อนเถิด เจ้าต้องพักผ่อน พรุ่งนี้ค่อยไปเลือกสมุนไพรที่เจ้าเก็บมา!” เซวียนห่าวแสดงออกด้วยท่าทางเคร่งขรึมเล็กน้อยและบอกนางในขณะที่เขาเดินเข้าไปในบ้านและนั่งลงในท่านั่งสมาธิเพื่อบ่มเพาะต่อ

“เจ้าค่ะ...” ชิงอี้ค่อย ๆ เข้าไปในบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ที่มีสมุนไพรของนางวางเกลื่อนกลาด นางหยิบหมอนใบเล็ก ๆ ที่นำมาด้วย นางนั่งบนนั้นและเริ่มทำสมาธิเหมือนกับอาจารย์ของนาง