ระบบยอดอาจารย์บ่มเพาะศิษย์ ตอนที่ 58 ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น

“ท่านอาจารย์ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง!”

เมื่อเซวียนห่าวกลับมาที่เมืองอาทิตย์สาดส่อง เขาก็เห็นชิงอี้วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นกังวลขณะที่นางมองขึ้นและลงที่ร่างของเซวียนห่าสเพื่อตรวจสอบว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ

“ข้าสบายดี ชายจากนิกายนวาระทมิฬหลบหนีไปได้… นอกจากเขาแล้วยังมีอีกคนที่หลบซ่อนอยู่แถวนี้” เซวียนห่าวถอนหายใจในขณะที่เขานึกถึงการไล่ล่าครั้งก่อนมันทำให้เขารู้สึกอับอายอย่างมากมาก

เขากลัวที่จะใช้กระบี่บินเพราะกลัวว่าจะถูกนิกายเพลิงโหมกระหน่ำจับได้ว่าเขาคือผู้ที่บุกรุกเข้าไปในอาณาเขตของพวกเขา เพราะเหตุนี้เซวียนห่าวจึงมิอาจไล่ตามชายผู้นั้นได้ทัน

แต่ถึงอย่างนั้นเซวียนห่าวยังคงรู้สึกประหลาดใจกับความเร็วของชายชุดคลุมดำ เขามีฐานการบ่มเพาะที่ต่ำกว่าเซวียนห่าวถึงสองขั้น แต่เขากลับสามารถหลบหนีไปได้...

เซวียนห่าวสาบานกับตนเองว่า เมื่อใดที่เขากลับไปยังนิกายเขาจะฝึกฝนเคล็ดวิชาย่างก้าวให้จงได้!

“แล้ว... ตระกูลของข้าจะเป็นอย่างไร!” เมื่อนางรู้ว่าชายผู้นั้นหลบหนีไปได้มิหนำซ้ำเขายังรู้ถึงที่อยู่ของตระกูลนาง ชิงอี้ก็ตัวสั่นเล็กน้อยขณะที่นางเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ของนางอย่างมีความหวัง นางหวังว่าเขาจะมีวิธีแก้ไขปัญหานั้น

“...จากที่ข้าได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน พวกเขานั้นกำยุ่งอยู่กับบางสิ่ง พวกเขามิน่าจะมีโอกาศส่งคนมาจัดการกับตระกูลชิงของเจ้า แม้ว่าตระกูลชิงของเจ้าจะอ่อนแอเพียงใด แต่พวกเจ้าและนิกายนวาระทมิฬก็ยังอยู่ในอาณาเขตของนิกายกระบี่ล่องนภา เพราะฉะนั้นมิต้องกังวลใด ๆ” เซวียนห่าวคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบศิษย์ของจน

“ข้าเข้าใจแล้ว...” ชิงอี้ก้มหัวลงเล็กน้อย นางมองพื้นอย่างเศร้าสร้อย

หากข้าแข็งแกร่งกว่านี้…

ความคิดนี้ปรากฏขึ้นในหัวของนาง นางตระหนักถึงภัยจากนิกายนวาระทมิฬที่มีต่อตระกูลของนาง

หากนางแข็งแกร่งขึ้น นิกายนวาระทมิฬคงมิอาจกล้าโจมตีตระกูลของนาง

“ท่านอาจารย์ เรารีบกลับไปยังนิกายกันเถิด ข้าต้องการที่จะแข็งแกร่งขึ้น!”

ชิงอี้กำหมัดแน่นและเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ของนาง ดวงตาของชิงอี้เป็นประกายในขณะที่นางกล่าวกับอาจารย์อย่างไร้เดียงสาเกี่ยวกับความปรารถนาของนาง

“แต่อี้เอ๋อ เจ้าเพิ่งกลับมา...” ชิงหยางพ่อของชิงอี้ทำหน้าเศร้าขณะที่เขามองไปที่ชิงอี้

“หากข้าไม่ทำเช่นนั้น ข้าจะไม่สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้หากข้ายังอยู่ที่นี่และนิกายนวาระทมิฬอาจส่งคนมาจัดการกับตระกูลชิงของเรา...”

“ข้ามิอาจปล่อยให้เสียเวลาเปล่าได้...” เซวียนห่าวมองดูใบหน้าที่เศร้าหมองของชิงหยาง ชิงอี้กัดริมฝีปากล่างขณะที่นางบอกเขา

“แต่... ข้าหวังว่าเจ้าจะกลับมาเยี่ยมเยียนพวกเราเป็นครั้งคราว!” ชิงหยางรู้ว่าสิ่งที่ชิงอี้พูดนั้นเป็นความจริง ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม อาจารย์ของนางไม่สามารถอยู่ที่นี่และปกป้องพวกเขาได้ตลอดเวลาและแม้ว่าพวกเขาจะได้รับการสนับสนุนจากนิกายกระบี่ล่องนภา ผู้ใดเล่าจะกล้ากล่าวว่านิกายนวาระทมิฬจะไม่ส่งคนมาสังหารพวกเขาในภายหลัง

แม้ว่านิกายนวาระทมิฬจะถูกจัดการในอนาคต แต่หากมีผู้ที่โจมตีตระกูลชิงอีกครั้ง พวกเขาจะสามารถป้องกันได้อย่างไร?

หากพวกเขาสามารถอยู่รอดได้ด้วยพลังของตน พวกเขาจึงจะสามารถเชิดหน้าชูตาได้อย่างแท้จริงและไม่ต้องกลัวว่าจะถูกยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดจู่โจม...

“…” เซวียนห่าวเฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่คู่พ่อลูกกำลังพูดคุยกัน

ความปรารถนาของชิงอี้ที่จะเติบโตแข็งแกร่งขึ้นเป็นเพราะนางรู้สึกสิ้นหวังอย่างแท้จริงเมื่ออยู่ต่อหน้ายอดฝีมือจากนิกายนวาระทมิฬ แม้แต่อาจารย์ของนางก็ไม่สามารถจัดการชายผู้นั้นได้!

จะเกิดอย่างไรหากอาจารย์ของนางเคลื่อนไหวช้าเพียงนิดเดียวและหากอาจารย์ของนางไม่อยู่ที่นั่น ชายชุดคลุมดำจะยังสนว่านางเป็นศิษย์ของนิกายกระบี่ล่องนภาอยู่หรือไม่?

ชิงอี้สงสัยว่าคนของนิกายนวาระทมิฬจะสนใจหรือไม่ว่านางเป็นศิษย์ของนิกายกระบี่ล่องนภา แม้ว่านิกายกระบี่ล่องนภาจะแข็งแกร่งมากเพียงใด แต่เพราะพวกเขามีความบาดหมางกับนิกายเพลิงโหมกระหน่ำผู้เป็นหนึ่งในสี่ขั่วอำนาจของอาณาจักรนภาสวรรค์ หากนิกายนวาระทมิฬใช้โอกาศนี้โจมตีก็อาจสร้างความเสียหายให้กับนิกายกระบี่ล่องนภามิใช่น้อย

“พวกเราจะไปกันทันที” เมื่อเห็นความมุ่งมั่นที่ชิงอี้กำลังแสดงออกมา เซวียนห่าวจึงตัดสินใจออกไปในทันที นางอาจเปลี่ยนใจที่จะอยู่ต่ออีกหากพวกเขารอจนถึงวันรุ่งขึ้น

หากจะตีเหล็กก็ต้องตียามที่มันร้อน เซวียนห่าวตัดสินใจว่าเขาจะสั่งสอนเกี่ยวกับการบ่มเพาะให้ชิงอี้อย่างหนักและช่วยให้นางพัฒนาไปพร้อมกัน

ชิงอี้ไม่ปฏิเสธ ทั้งคู่ออกจากเมืองพระอาทิตย์สาดส่องในไม่ช้าภายใต้เสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ ของพ่อของนาง

“ไปกันเถิด” เซวียนห่าวพูดขณะที่พวกเขามาถึงป่าแห่งหนึ่งนอกเมืองอาทิตย์สาดส่อง ป่านี้อยู่ห่างจากตัวเมืองเพียงไม่กี่กิโลเมตร แต่เซวียนห่าวรู้ว่าโอกาสที่พวกเขาจะถูกมองเห็นว่าบินอยู่นั้นมีน้อย ยิ่งพวกเขาสามารถไปได้เร็วเท่าไหร่ พวกเขาก็จะสามารถกลับไปที่นิกายกระบี่ล่องนภาได้เร็วเท่านั้น !

เซวียนห่าวยังคงไม่ลืมว่าเหยี่ยวเงาตัวนั้นได้โยนพวกมันลงกลางอากาศและบินออกไปโดยไม่สนใจใด ๆ

เมื่อเขากลับไปที่นิกาย เซวียนห่าวจะต้องแก้แค้นมันให้สาสม!

ด้วยเหตุนี้ ชิงอี้และเซวียนห่าวต่างก็กระโดดขึ้นไปบนกระบี่ของเซวียนห่าวขณะที่มันลอยขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็วและบินออกไป

ชิงอี้จับอาจารย์ของนางไว้ขณะที่นางค่อย ๆ หันกลับมามองเมืองอาทิตย์สาดส่องที่หายไปในระยะไกล

ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน! และข้าจะแข็งแกร่งพอที่จะจัดการภัยทั้งหมดที่ตระกูลของข้าได้พบเจอ!

เมื่อคิดเช่นนี้ ชิงอี้ก็ฟังอาจารย์ของนาง

นางจดจำคำสอนเกี่ยวกับขอบเขตการก่อตั้งรากฐานที่เซวียนห่าวเริ่มพูดเมื่อเริ่มเดินทาง