บทที่ 317 – มุมมองที่กว้างขึ้น

“เฟยหยู สิ่งที่ข้ากำลังจะไปทำนั้นอันตรายเป็นอย่างยิ่ง มันจะเป็นการดีกว่า ถ้าไม่มีเจ้าติดตามไปด้วย”

“ข้าไม่กลัวอันตรายอะไรหรอก ท่านอาจารย์ ได้โปรดให้ข้าอยู่ต่อเถิดนะ ท่านเก่งจะตาย ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรอก ขนาดทหารม้าตั้งเยอะ ท่านยังสามารถจัดการได้เลยนี่ อ้า! จริงสิ ท่านอาจารย์ ตอนนี้ท่านอายุเท่าไรแล้ว?”

ผมได้แต่เกาหัวแกรก ๆ “เกือบจะ 20 ปีแล้ว เจ้าจะถามทำไม?”

เฟยหยูหัวเราะอย่างร่าเริงทันที “ท่านอาจารย์ ท่านเพิ่งจะอายุ 20 ปี ก็ประสบความสำเร็จได้มากขนาดนี้แล้ว ต้องมีเคล็ดลับอะไรบางอย่างในการเพิ่มพลังเวทย์ใช่หรือไม่? สอนให้ข้าบ้างสิ! ข้าเป็นลูกศิษย์ของท่าน แต่ตอนนี้ท่านกำลังทำเหมือนว่าข้าเป็นคนนอก หรือว่าจะต้องให้ข้าเป็นภรรยาของท่าน  ถึงจะสามารถสอนให้ได้?”

คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที รีบโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ไม่ ไม่ต้องเลย ไม่ต้องคิดเรื่องแบบนั้นเลย ข้าแต่งงานมีภรรยาแล้ว”

เสียงเธอคำรามออกมา “ท่านไม่ต้องมาโกหกเลย ท่านต้องเกลียดข้าแน่ ๆ ท่านอยากจะไปก็ไปได้เลย ไม่ต้องมาสนใจข้าก็ได้ หึ!” ระหว่างที่พูด ก็เริ่มทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น แสดงออกถึงความฉุนเฉียวเป็นอย่างมาก

ผมได้แต่ถอนหายใจ “เฟยหยู อย่าได้เข้าใจผิดไป ข้าไม่ได้เกลียดเจ้าหรอก เอาอย่างนี้ ข้าจะให้เจ้าเห็นหน้าตาของข้า ตกลงมั้ย?”

ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างรวดเร็ว “ตกลง ท่านรีบถอดหน้ากากออกให้ข้าดูเลย”

ผมได้แต่แอบถอนหายใจ ก่อนจะถอดหน้ากากออกในที่สุด

“อา!!!!” เฟยหยูส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ พร้อมทั้งก้าวถอยหลังออกไปทันที 2-3 ก้าว ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น กล่าวเสียงสั่นออกมา “ท่าน...ท่าน..หน้าตาของท่านทำไมเป็นอย่างนี้?”

ผมเหมือนถูกมีดแทงเข้าที่หัวใจอย่างแรง ถอนหายใจออกมา “ตอนนี้ เจ้าน่าจะรู้แล้วว่าทำไมข้าถึงต้องใส่หน้ากาก ก็เพื่อปิดบังความอัปลักษณ์ของตัวเองอย่างไรล่ะ” ผมไม่โทษเธอหรอก นี่เป็นปฏิกิริยาปกติของคนธรรมดาทั่วไป ที่จะมีต่อหน้าตาอันน่าเกลียดน่ากลัวอย่างนี้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้าได้เห็นหน้าตาผมในครั้งแรก ก็จะมีอาการตกใจและหวาดกลัวกันทุกคนนั่นแหละ

เฟยหยูนิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน ผมดึงหมวกของชุดคลุม และสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าอีกครั้ง ถึงแม้ว่าผมจะทำใจเกี่ยวกับรูปโฉมของตัวเองได้บ้างแล้ว แต่การได้เจอกับเหตุการณ์แบบนี้ มันก็ทำให้เกิดความหดหู่ขึ้นมาอยู่ดี

“อาจารย์...ท่านอาจารย์ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเป็นแบบนี้ ข้าขอโทษ” เฟยหยูก้มหน้ามองฟื้น กล่าวขอโทษออกมาเสียงอ่อย

ผมส่ายหน้า “เป็นเพราะหน้าตาของข้านั้นน่ากลัวจริง ๆ ไม่มีอะไรที่จะต้องขอโทษหรอก เจ้าก็แค่เหมือนกับคนปกติทั่วไปเท่านั้น เฟยหยู อันที่จริงแล้ว.......หืม! เหมือนจะมีคนกำลังมุ่งมาทางนี้” ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าไปทางด้านหลัง และก็เห็นว่ามีร่างของคน 9 คน กำลังเหาะเข้ามาอย่างรวดเร็ว ถ้าตัดสินจากความเร็วในการเคลื่อนที่ของพวกเขา อย่างน้อยแต่ละคนก็ต้องเป็นอัศวินสวรรค์ ที่ก้าวเท้าแตะระดับของอัศวินศักดิ์สิทธิ์แล้ว ทำไมถึงได้มียอดฝีมือจำนวนมาก เดินทางมาจากทิศที่ตั้งของป้อมปราการ? ผมหันกลับมามองที่เฟยหยูอีกครั้ง เธอกำลังตื่นตระหนกเป็นอย่างมากเช่นกัน บางที คนพวกนี้อาจจะกำลังตามหาเธออยู่ก็ได้!

ร่างทั้ง 9 นั้นร่อนลงมาอยู่บนพื้นเบื้องหน้าของพวกเราจริง ๆ และผมประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ที่พบว่าคนหนึ่งในหมู่พวกเขานั้น เป็นคนที่ค่อนข้างคุ้นหน้า เขาคือเคอเอ้อร์หลานตี้ที่เพิ่งแยกจากกันไปเมื่อไม่นานนี้นี่เอง เขาก็เป็นพวกของคนที่ต้องการทำร้ายเฟยหยูอย่างนั้นหรือ?

เคอเอ้อร์หลานตี้มองมาที่ผม และก้าวออกมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “ข้าคิดเอาไว้ไม่ผิด เป็นท่านจริง ๆ”

ผมขมวดคิ้ว “เคอเอ้อร์หลานตี้ ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเป็นคนอย่างนี้ จะไม่ยอมปล่อยผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งไปจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”

เฟยหยูที่อยู่ด้านข้างยืนนิ่ง ไม่กล้าเคลื่อนไหวอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว แต่สีหน้าของเธอนั่นแปลกไปอย่างมาก

เคอเอ้อร์หลานตี้เองก็ยิ้มแปลก ๆ ออกมา “ปล่อยให้นางไป? พวกเราต่างหาก ที่ต้องขอร้องไม่ให้นางลงมือ! องค์หญิง อย่าได้สร้างความลำบากให้กับพวกเราเลย ได้โปรดกลับไปกับพวกเราเถิด องค์ราชาทรงเป็นกังวลอย่างมากแล้ว”

ผมอึ้งไปไม่น้อย หันกลับไปมองเฟยหยูอีกครั้ง “หือม์? คนที่ตามหาเจ้าคือราชาของต้าลู่อย่างนั้นหรือ เกิดอะไรขึ้น? นั่นมันท่านพ่อของเจ้าไม่ใช่หรือ?”

เฟยหยูไม่ตอบคำ แต่ก้มหน้าลงมองพื้นอย่างเงียบ ๆ ผมไม่ใช่คนโง่อะไรมากนัก เมื่อเห็นท่าทางอย่างนี้ของเธอ ก็รู้ได้ในทันที ว่าที่ผ่านมาทั้งหมด ผมโดนเธอหลอกมาตลอด!

เสียงของเคอเอ้อร์หลานตี้ดังขึ้นมาอีกครั้ง “กล่าวตามตรงกับท่านทูต องค์ราชาได้ทรงเดินทางมาที่ป้อมปราการเต๋อหลุน เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ที่นั่นด้วยพระองค์เอง หลังจากที่ข้ากลับไปถึงที่ป้อมแล้ว ก็ได้รายงานทุกอย่างที่ได้ประสบมาระหว่างการเดินทาง ให้พระองค์ได้รับทราบเรียบร้อยแล้ว องค์ราชาของพวกเรา ทรงทราบถึงความหนักเบาในเรื่องนี้เป็นอย่างดี ได้มีราชโองการให้ปรับปรุงการฝึกฝนของกองทัพเป็นการเร่งด่วน ส่วนเรื่องของเจ้าหญิง! นางหลบหนีออกมาเพื่อเที่ยวเล่น น่าจะเป็นเพราะความเบื่อหน่ายส่วนตัวเท่านั้น องค์ราชาทรงกังวลต่อความปลอดภัยของนางมาก ถ้าพวกเราไม่สามารถรับตัวนางกลับไปได้ พวกเราคง...” เขาหันไปมองเฟยหยูอย่างเกรง ๆ แต่ตอนนี้เธอกำลังก้มหน้ามองพื้นอยู่อย่างเดิม เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากถามออกไปให้ชัดเจน “องค์หญิง ท่านยินดีที่จะเดินทางกลับไปพร้อมพวกเราหรือไม่?”

เฟยหยูเงยหน้าขึ้นมาจากพื้นในที่สุด หันมามองที่ผมครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปตอบคำถาม “ข้าตกลงจะกลับไปกับพวกเจ้า” หลังจากนั้น ก็หันกลับมาโค้งให้ผมอย่างเคารพ ก่อนจะเอ่ยคำออกมา “ท่านอาจารย์ ข้าต้องขอขอบคุณท่านเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้ช่วยดูแลข้าในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา คงสร้างความยุ่งยากให้กับท่ารไม่น้อย ถ้ามีเวลา ข้าขอเชิญให้ท่านไปเยี่ยมเยียนอาณาจักรต้าลู่ของพวกเราด้วย”

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเธอจะไม่ได้หยิ่งยโสอะไร แต่ผมก็รู้สึกได้ถึงความห่างเหินในน้ำเสียงนั้น น่าจะเป็นเพราะหน้าตาที่น่าเกลียดน่ากลัวของผม ทำให้เธอไม่รู้สึกสนิทใจอีกต่อไปแล้ว แต่ผมก็ไม่ได้โทษในเรื่องนี้เลย แต่อย่างไรก็ตาม เธอโกหกผมมาตลอด เรื่องราวที่ได้เล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นแต่เรื่องที่แต่งขึ้น นี่ทำให้ผมรู้สึกแปลก ๆ ในหัวใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่ผมก็กล่าวออกไปอย่างสงบ “เจ้าหญิง ข้าหวังว่าท่านคงจะไม่ทำเรื่องอะไรที่น่าขันแบบนี้อีกในอนาคต! ท่านเคอเอ้อร์ ข้าคงต้องขอตัวก่อนแล้ว”

เขาพยักหน้าให้ ก่อนจะกล่าวออกมา “ท่านจางกง หวังว่าเมื่อมีโอกาส ข้าจะได้ร่วมต่อสู้กับศัตรูเคียงข้างกันท่านอีก”

ผมยิ้ม “แน่นอน” หลังจากกล่าวจบ ก็ส่งพลังจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ออกมา ลอยตัวขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าลงไปทางทิศใต้ตามความตั้งใจดั้งเดิม ตอนนี้ในหัวของผมไม่ได้คิดอะไรไร้สาระอีกแล้ว มีแต่ความต้องการที่จะรับสืบทอดพลังแห่งเทพเจ้าให้ได้เร็วที่สุดเท่านั้น

..............

เคอเอ้อร์หลานตี้พยักหน้าไม่หยุด สายตาที่มองตามหลังจางกงไป มีแต่ความชื่นชม

เฟยหยูก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย “ท่านพี่เคอเอ้อร์ พวกเรากลับกันเถอะ” สีหน้าของเธอนั่นยังหมองหม่นอยู่ไม่น้อย รูปโฉมที่น่ากลัวของจางกงยังคงติดอยู่ในใจของเธอ มันเหมือนกับเป็นหินก้อนใหญ่ที่กดทับความรู้สึกของเธอเป็นอย่างมาก เคอเออร์หันมามองที่เธอ เมื่อเห็นสีหน้าที่น่าสงสาร ก็ถอนหายใจออกมา “องค์หญิง ทำไมท่านถึงไม่ยืนกรานที่จะติดตามเขาไปต่อล่ะ?”

เฟยหยูชะงักไปไม่น้อย “ท่านไม่ได้ต้องการให้ข้ากลับไปแต่โดยดีอย่างนั้นหรือ?”

เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้งหนึ่ง “องค์หญิง ฝ่าบาทได้ทรงรับสั่งออกมา ถ้าองค์หญิงมีประสงค์ที่จะติดตามเขาไปต่อ พวกเราก็ไม่ต้องขัดความประสงค์นั้นเลย”