บทที่ 29: ตำนานสีทอง!

เฉินโหยวรู้สึกเสียดายขึ้นมาตงิดๆ

เขานึกเจ็บใจตัวเองที่เมื่อวานระวังตัวแจเกินไป จนไม่ยอมเข้าเมืองมาสำรวจหอจื้อจุนแห่งนี้!

หากเขามาตั้งแต่เมื่อวานและเปิดใช้งานสมาชิกจื้อจุน ป่านนี้เขาคงมีของวิเศษขั้นสวรรค์ติดตัวไปแล้วไม่ใช่หรือ?

ความระมัดระวังที่มากเกินไป บางทีก็ทำให้เสียเรื่องจริงๆ แฮะ!

เฉินโหยวเก็บความเจ็บใจไว้ลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย

เขาจ้องมองวงล้อเสี่ยงโชคขนาดมหึมาที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า พลางถูมือไปมาด้วยความคาดหวัง

ก่อนจะเอ่ยกับฮิลล์อย่างอดรนทนไม่ไหว “สุ่มรางวัล! เอาตอนนี้เลย!”

อุตส่าห์ทุ่มเงินไปตั้งพันล้าน ก็เพื่อวินาทีนี้นี่แหละ!

ก่อนจะเริ่มสุ่ม เฉินโหยวพลันนึกถึงพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่ต้องทำก่อนเปิดกาชาในชาติที่แล้วขึ้นมาได้

เขากระแอมไอเล็กน้อย แล้วยื่นคำขอด้วยสีหน้าจริงจังกับฮิลล์

“เอ่อ... ช่วยเปิดเพลง ‘โชคดีมีชัย’ เป็นเพลงประกอบให้หน่อยได้ไหมครับ?”

“...?”

รอยยิ้มการค้าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติของฮิลล์ ปรากฏความชะงักค้างเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกตเห็น

ในดวงตาสีฟ้าครามของเธอฉายแววฉงนที่แม้แต่กระแสข้อมูลก็ไม่อาจปกปิดได้

“แขกผู้มีเกียรติคะ ที่ท่านพูดถึง... คือคาถาหรือบทเพลงที่ช่วยเพิ่มค่าโชคลาภหรือคะ?”

เธอยังคงรักษากิริยาท่าทางสง่างาม ขณะเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม

เฉินโหยวเห็นท่าทางจริงจังของเธอ ก็หมดอารมณ์เล่นมุกทันที

นั่นสินะ จะไปหวังให้เอ็นพีซีต่างโลกมารู้จักเพลงฮิตจากโลกมนุษย์ มันก็ออกจะฝืนใจกันเกินไปหน่อย

“ช่างเถอะ ถือว่าผมไม่ได้พูดก็แล้วกัน” เฉินโหยวโบกมือ ไม่คิดจะเซ้าซี้ต่อ

เขากลับมาจดจ่อกับวงล้อแสงขนาดมหึมาตรงหน้าอีกครั้ง

วงล้อถูกแบ่งออกเป็นสิบช่องเท่าๆ กัน ไม่ได้ระบุชื่อสิ่งของชัดเจน แต่ใช้สีในการแบ่งระดับ

สีเขียวระดับ [เหลือง] สามช่อง, สีฟ้าระดับ [เสวียน] สามช่อง, สีม่วงระดับ [ปฐพี] สองช่อง... และสีทองระดับ [สวรรค์] สองช่อง!

โอกาสหนึ่งในห้าที่จะได้รางวัลสูงสุด!

เฉินโหยวสูดหายใจเข้าลึกๆ

เรตออกของขนาดนี้ ถ้าเป็นเกมในโลกก่อน ก็คงเป็นช่วงที่ทีมงานเมาแล้วแจกโปรโมชั่นคืนกำไรให้ผู้เล่นแน่ๆ

“ระบบ อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะเว้ย!”

ในใจเขากราบไหว้ทั้งสามปรมาจารย์เต๋า เง็กเซียนฮ่องเต้ และทวยเทพทั่วสากลโลกจนครบถ้วน

จากนั้นก็ยื่นนิ้วออกไป จิ้มปุ่ม “เริ่ม” ตรงกลางวงล้ออย่างแรง!

วึ้ง—

วงล้อส่งเสียงครางต่ำๆ ก่อนจะหมุนติ้วด้วยความเร็วสูงในพริบตา แสงสีต่างๆ ถักทอจนกลายเป็นรัศมีเจิดจ้าชวนให้ตาลาย

สายตาของเฉินโหยวจ้องเขม็งไปที่วงล้อ หัวใจเริ่มเต้นรัวอย่างไม่รักดี

ถึงจะรู้ว่าเงินทั้งหมดนี้รัฐเป็นคนจ่าย แต่เขาก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี

กลไกการสุ่มรางวัลแบบนี้ ไม่ว่าจะอยู่ในเกมไหน ก็กระตุ้นอะดรีนาลีนของผู้เล่นได้เสมอ

ยิ่งนี่เป็นโอกาสสุ่มที่แลกมาด้วยเงินตั้งหนึ่งพันล้านเชียวนะ!

เข็มชี้กวาดผ่านรัศมีแสงที่หมุนวนอย่างรวดเร็ว ราวกับสายฟ้าที่ไล่ตามแสงดาว

ค่อยๆ... ความเร็วของวงล้อเริ่มช้าลง

เข็มชี้กวาดผ่านสีเขียว... สีฟ้า... สีเขียว...

เฉินโหยวกลั้นหายใจ

แล้วก็เลยสีม่วงไป...

หัวใจเขาแทบจะกระดอนออกมานอกอก

ความเร็วของเข็มชี้ช้าลงเรื่อยๆ ราวกับภาพสโลว์โมชั่น มันแกว่งไปมาระหว่างรอยต่อของสีทองกับสีม่วง ยั่วยวนกวนประสาทสุดๆ

“ทอง! ทอง! ทอง!” เฉินโหยวตะโกนก้องในใจ

ในที่สุด ในจังหวะที่เฉินโหยวแทบจะหลุดปากตะโกนออกมา เข็มชี้ก็ข้ามเส้นแบ่งนั้นไป

ท่ามกลางเสียงระฆังที่ดังกังวานใสเสนาะหู มันหยุดนิ่งสนิทอยู่ในช่องสีทองช่องหนึ่ง!

ฉับพลันนั้น แสงสีทองก็สาดส่องออกมาทั่วทั้งวงล้อ!

เสาแสงสีทองขนาดมหึมาพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ครอบคลุมร่างของเฉินโหยวเอาไว้ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามดังขึ้นข้างหู!

【ติ๊ง! ยินดีด้วย ท่านได้รับรางวัลใหญ่ระดับสวรรค์!】

ตำนานสีทอง!

รอยยิ้มการค้าพันปีของฮิลล์ เมื่อได้เห็นแสงสีทองนี้ ในที่สุดก็มีความรู้สึกจริงๆ ปรากฏขึ้นมาบ้างแล้ว

เธอก้มโค้งเล็กน้อย น้ำเสียงเจือแววทึ่งและร่วมยินดี

“ยินดีด้วยค่ะ สมาชิกจื้อจุนผู้ทรงเกียรติ ท่านได้รับรางวัลระดับ [สวรรค์] ค่ะ”

ในขณะเดียวกัน หน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเฉินโหยว

【แจ้งเตือนจากระบบ: ยินดีด้วย! ท่านได้รับเคล็ดวิชาขั้นสวรรค์จากการสุ่มรางวัลจื้อจุน——《เพลงดาบผ่าสวรรค์》!】

【เพลงดาบผ่าสวรรค์ (ตำราทักษะเคล็ดวิชา)】

【คุณภาพ: ขั้นสวรรค์】

【คำอธิบาย: ในตำนานเล่าขาน นี่คือวิชาไม้ตายของเจ้าเมืองผ่าสวรรค์ในยุคบรรพกาล มีทั้งหมดเก้ากระบวนท่า เมื่อชักดาบสามารถผ่าท้องนภาได้ ผู้ฝึกฝนวิชานี้ จำเป็นต้องมีพรสวรรค์แห่งวิถีดาบอันสูงส่งและเจตจำนงที่มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ】

【เงื่อนไขการเรียนรู้: อาชีพ - ผู้บำเพ็ญเซียน】

เคล็ดวิชาขั้นสวรรค์!

แถมยังเป็นเพลงดาบสายโจมตีด้วย!

รวยเละ!

งานนี้กำไรเห็นๆ!

เฉินโหยวจ้องมองตำราเพลงดาบปกเก่าคร่ำคร่าที่เปล่งแสงสีทองจางๆ เล่มนั้น ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย

《เคล็ดวิชาเก้าวัฏจักรหุนหยวน》 คือรากฐาน คือเคล็ดวิชาเดินลมปราณภายใน ซึ่งกำหนดความหนาแน่นของพลังวิญญาณและความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเขา

แต่ก่อนหน้านี้ วิธีโจมตีเดียวของเขาก็คือถือดาบเหล็กมือใหม่แล้วฟันมั่วๆ เหมือนมวยวัด หรือไม่ก็ปายันต์ใส่

สิ่งที่เขาขาดมาตลอด ก็คือวิชาสังหารที่แท้จริงนี่แหละ!

และตอนนี้ เพลงดาบขั้นสวรรค์วิชาหนึ่ง ก็ได้เข้ามาอุดจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขาได้พอดีเป๊ะ!

“ฟู่ว...” เฉินโหยวพ่นลมหายใจยาว พยายามข่มความปิติยินดีในอกลงไป

เลือกเรียนรู้ทันที

【แจ้งเตือนจากระบบ: ต้องการเรียนรู้《เพลงดาบผ่าสวรรค์》กระบวนท่าที่หนึ่งหรือไม่?】

“ตกลง!”

แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งออกมาจากตำรา พุ่งหายเข้าไปในหว่างคิ้วของเฉินโหยวในพริบตา

ความเข้าใจเกี่ยวกับกระบวนท่าดาบ เทคนิคการใช้ และเส้นทางโคจรพลังวิญญาณนับไม่ถ้วน หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขาราวกับน้ำป่า

【แจ้งเตือนจากระบบ: ท่านได้เรียนรู้《เพลงดาบผ่าสวรรค์》กระบวนท่าที่หนึ่ง——‘หงส์เหิน’ แล้ว】

【หงส์เหิน: กระบวนท่าดาบโจมตีที่พลิ้วไหวรวดเร็ว ใช้พลังวิญญาณ 5 หน่วย สร้างความเสียหาย 200% ของพลังโจมตี และมีโอกาสที่จะเกิดผล ‘เจาะเกราะ’】

พลังโจมตี 200%!

แถมหลังจากเรียนรู้แล้ว เฉินโหยวก็พบว่า ท่านี้ไม่เพียงใช้โจมตีระยะประชิดตอนถืออาวุธประเภทดาบได้เท่านั้น

แต่ในตอนที่ไม่ได้ถืออาวุธประเภทดาบ ก็ยังสามารถปล่อยปราณดาบออกไปโจมตีระยะไกลได้ด้วย!

เจ๋ง!

เจ๋งโคตรๆ!

จังหวะนั้นเอง ฮิลล์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยิ้มและเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านใบหน้า

“ยินดีด้วยค่ะ แขกผู้มีเกียรติ เนื่องในโอกาสที่ท่านเปิดใช้งานสมาชิกจื้อจุนเป็นครั้งแรก ระบบขอมอบสิทธิ์การสุ่มรางวัลระดับ [เสวียน] ให้ท่านฟรีอีกหนึ่งครั้งเป็นของขวัญพิเศษค่ะ”

พูดจบ เธอก็สะบัดมือเรียวสวย ไพ่สีเขียวครามที่มีลวดลายด้านหลังเหมือนกันเปี๊ยบสามใบก็ลอยขึ้นมาตรงหน้าเฉินโหยว

“กรุณาเลือกของขวัญของท่านค่ะ”

มีของแถมด้วย?

เฉินโหยวอึ้งไปนิด ก่อนจะดีใจยกใหญ่

ถึงจะเป็นแค่ระดับเสวียนที่ต่ำสุด แต่ของฟรีใครบ้างจะไม่ชอบ?

เขาไม่คิดมาก ปล่อยไปตามสัญชาตญาณ เลือกใบตรงกลางทันที

ไพ่พลิกกลับ กลายเป็นแสงสีเขียวครามพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของเขา

【ติ๊ง! ท่านได้รับทักษะระดับเสวียน——เนตรหยั่งรู้】

【ทักษะ: เนตรหยั่งรู้】

【คุณภาพ: ระดับเสวียน】

【ผลลัพธ์: ดวงตาของท่านได้รับการเสริมพลังเล็กน้อย ทำให้ท่านสามารถมองทะลุเปลือกนอก และรับรู้ถึงความผิดปกติที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าได้ลางๆ】

“เนตรหยั่งรู้?”

เฉินโหยวเดาะลิ้น ไม่ค่อยเข้าใจว่าสกิลนี้มีประโยชน์ตรงไหน

รู้สึกเหมือนเป็นของที่มีก็ดีไม่มีก็ได้

ช่างมันเถอะ!

ยังไงก็ได้มาฟรี มีดีกว่าไม่มี

เฉินโหยวโยนเรื่องทักษะระดับเสวียนนี้ทิ้งไปจากหัวอย่างรวดเร็ว ความสนใจของเขาถูกคำพูดต่อมาของฮิลล์ดึงดูดไป

“แขกผู้มีเกียรติคะ เครือข่ายบริการของหอจื้อจุนครอบคลุมทุกซอกทุกมุมของ ‘หยวนเจี้ย’ ไม่ว่าท่านจะอยู่ในเมืองหลักที่เจริญรุ่งเรือง หรือหมู่บ้านห่างไกลความเจริญ”

“ขอเพียงหาหอจื้อจุนเจอ ก็สามารถรับบริการที่เท่าเทียมกันได้ค่ะ”

ฮิลล์ก้มโค้งเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองเฉินโหยว น้ำเสียงแฝงนัยลึกซึ้งที่ยากจะสังเกต

“ในขณะเดียวกัน ในฐานะสมาชิกจื้อจุน ท่านมีสิทธิ์สอบถามคำถามใดๆ ก็ได้กับหอจื้อจุน”

“ตราบใดที่เป็นเรื่องที่หอจื้อจุนรับรู้ เรายินดีไขข้อข้องใจให้ท่านค่ะ”

คำถามอะไรก็ได้?

ใจของเฉินโหยวไหววูบ

เขาคิดถึงตัวเลขนับถอยหลังที่แขวนอยู่บนหัวตัวเองทันที

【เวลาที่เหลือของโหมดคุ้มครอง PVP: 29 วัน 10 ชั่วโมง 07 นาที...】

ก่อนหน้านี้ที่ฐานลับใต้ดิน จางอวิ๋นไห่จากทีมยุทธวิธีก็เคยพูดถึงเรื่องนี้

ช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่สามสิบวันนี้ เป็นหน้าต่างแห่งโอกาสสุดท้ายและโอกาสเดียวที่เขาจะเติบโตได้อย่างปลอดภัย

แต่หลังจากหมดช่วงคุ้มครองล่ะ?

จะเกิดอะไรขึ้น?

พวกเลเวลเก้าสิบกว่าบนบอร์ดจัดอันดับ พวกที่มีชื่อเผ่าพันธุ์ฟังดูเทพๆ พวกนั้น จะพุ่งเข้ามาเหมือนฉลามได้กลิ่นคาวเลือดไหม?

กลไก PVP ของ “หยวนเจี้ย” มันเป็นยังไงกันแน่?

การฆ่าคนอื่นโดยเจตนาจะมีบทลงโทษไหม?

คำถามพวกนี้ หลี่กั๋วอันและทีมผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดต่างก็ตอบเขาไม่ได้

แต่ตอนนี้ คำตอบดูเหมือนจะวางอยู่ตรงหน้าแล้ว

แววตาของเฉินโหยวเปลี่ยนเป็นคมกริบ เขาถามเสียงขรึมว่า

“ผมอยากรู้ว่า หลังจากหมดช่วงคุ้มครองมือใหม่แล้ว จะมีความเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นบ้าง?”