บทที่ 15: ดาบนี้มีชื่อว่า ขยันประหยัดอดออม!

เฉินโหยวเองยังยืนอึ้ง

เขาจ้องมองยันต์ปราบมารในมือตาค้าง สลับกับมองฝูงวิญญาณอาฆาตที่กำลังดาหน้าเข้ามา

ดาเมจตั้งพันสองร้อยกว่า!

ตัวเลขดาเมจนี้มันเวอร์วังยิ่งกว่าตอนติดคริติคอลใส่หมาป่าวิญญาณเสียอีก!

ทีเดียวจอด! ทีเดียวจอดของจริงเลยนี่หว่า!

เฉินโหยวกลืนน้ำลายเอือก ความคิดที่ว่า “ซื้อมาเสียของเปล่าๆ” ในใจ พลันมลายหายไปสิ้นเมื่อเจอดาเมจระเบิดระเบ้อขนาดนี้

“ไม่ถอยแล้วโว้ย! จ่ายไปคุ้มค่าจริงๆ!”

เขาพึมพำกับตัวเองพลางจ้องมองพวกวิญญาณอาฆาตที่ดาหน้าเข้ามาใกล้ ความตื่นตระหนกที่มีอยู่เดิมหายไปกว่าครึ่ง มีไม้ตายเด็ดขาดขนาดนี้อยู่ในมือ จะไปกลัวห่าอะไรอีกเล่า!

ทว่า... พอตั้งสติได้ นิสัยงกแบบชาวบ้านร้านตลาดของเฉินโหยวก็เริ่มกำเริบ

เขาดีดลูกคิดรางแก้วในใจอย่างรวดเร็ว พวกวิญญาณอาฆาตที่พุ่งเข้ามามีราวๆ เจ็ดแปดตัว ต่อให้เป็นพวกกระจอกแบบนี้ทั้งหมด หากใช้ยันต์หนึ่งใบเก็บหนึ่งตัว ก็เท่ากับต้องปาเงินทิ้งไปตั้งเจ็ดแปดล้าน!

ถึงท่านหลี่จะบอกว่าเบิกงบได้ไม่อั้น แต่จะให้ถลุงเงินเล่นแบบนี้ก็คงไม่ดีมั้ง? เงินภาษีประชาชนก็เงินเหมือนกันนะเว้ย! ประหยัดเอาไว้ไปซื้อแพ็กเกจที่เทพกว่านี้รอบหน้าไม่ดีกว่าเหรอ?

เฉินโหยวเหลือบมองหน้าต่างสถานะของตัวเองอีกครั้ง เมื่อกี้โดนวิญญาณอาฆาตตบไปทีนึง เลือดลดไป 22 แต้ม แถมยังติดสถานะเลือดไหลอีกวินาทีละ 5 แต้ม ห้าวินาทีก็เท่ากับ 25 แต้ม พลังชีวิตของผมมีตั้ง 210 แต้ม ต่อให้ยืนเฉยๆ ให้ไอ้วิญญาณอาฆาตนั่นข่วนเล่น ก็ยังทนมือทนตีนได้อีกหลายที อีกอย่างผมก็ไม่ใช่เป้านิ่งสักหน่อย

“อืม... พอจะใช้สเต็ปได้อยู่”

เฉินโหยวตัดสินใจได้ในทันที ยันต์ใบละล้านมันแพงบรรลัย แต่ถ้าผมฟันสามดาบแลกกับเลือดแค่ 22 แต้ม... กำไรเห็นๆ! โจทย์เลขง่ายๆ แค่นี้ เด็กประถมยังคิดได้เลย!

พริบตาเดียว ไฟในการต่อสู้ของเฉินโหยวก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง นี่ไม่ใช่การตีมอนสเตอร์ แต่มันคือภารกิจประหยัดงบ! เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ประหยัดได้ คือการร่วมสร้างชาติฮัวเซี่ยให้กลับมายิ่งใหญ่เกรียงไกร!

เขาเก็บยันต์ปราบมารลงกระเป๋าอย่างทะนุถนอม แล้วกลับมากระชับดาบเหล็กมือใหม่ในมือให้แน่น

“ดาหน้ากันเข้ามา! เดี๋ยวป๋าจะแสดงให้ดูว่า ‘เพลงดาบขยันประหยัดอดออม’ มันเป็นยังไง!”

เฉินโหยวคำรามในลำคอ เขาไม่ถอยแต่กลับพุ่งสวนเข้าไปหาวิญญาณอาฆาตตัวที่สองที่กำลังกระโจนเข้ามา เขาเริ่มจับทางได้แล้วจึงย่อตัวลงต่ำ ขณะหลบกรงเล็บของวิญญาณอาฆาต ดาบเหล็กในมือก็เปล่งแสงวิญญาณจางๆ แทงสวนเข้าไปที่กลางอกของมันอย่างแม่นยำ

ฉึก!

【-83】

ตัวเลขดาเมจที่คุ้นเคยเด้งขึ้นมา ในจังหวะเดียวกัน กรงเล็บของวิญญาณอาฆาตก็ตะปบเข้าที่ไหล่ของเขา

【-22】

【คุณได้รับสถานะ “ไออาฆาตกัดกร่อน” สูญเสียพลังชีวิต 5 แต้มต่อวินาที ความต้านทานทางจิตใจลดลง】

สถานะเลือดไหลทับซ้อนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง แต่เฉินโหยวไม่สนใจไยดี เขาพลิกข้อมือตวัดดาบที่สองและสามออกไปอย่างต่อเนื่อง!

【-85】

【-84】

สิ้นสุดดาบที่สาม วิญญาณอาฆาตตนนั้นก็กรีดร้องอย่างไร้เสียง ร่างกายแตกสลายกลางอากาศ กลายเป็นกลุ่มควันดำจางหายไปจนไร้ร่องรอย

“เก็บไปหนึ่ง!”

เฉินโหยวลอบยินดีในใจ แต่พอเหลือบมองหลอดเลือดของตัวเอง ก็เห็นว่าลดเหลือประมาณ 130 แต้มแล้ว เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ล้วงเอา 【โอสถเผยหยวน】 ออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดเข้าปากทันที เม็ดยาละลายในปากทันที กระแสความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง หลอดเลือดที่ลดฮวบเมื่อครู่ก็เด้งกลับขึ้นมาจนเต็มเปี่ยมในพริบตา

“ฟินเว้ย!”

โอสถเผยหยวนหนึ่งเม็ด ต้นทุนหนึ่งแสน ฟันวิญญาณอาฆาตตายหนึ่งตัว ประหยัดไปหนึ่งล้าน... กำไรเน้นๆ เก้าแสน! ธุรกิจนี้... น่าลงทุน!

พอคิดได้แบบนี้ เฉินโหยวก็ใส่เต็มเหนี่ยวแบบไม่ยั้ง เขาไม่สนเรื่องการไม่เสียเลือดอีกต่อไป ถึงขั้นเริ่มใช้กลยุทธ์แลกเลือดด้วยซ้ำ ขอแค่ไม่ใช่การโจมตีถึงตายและฆ่าพวกมันได้เร็วขึ้น เขาก็ยอมเจ็บตัว ยังไงก็มีขวดยาปั๊มเลือดเหลือเฟืออยู่แล้ว! นี่แหละคือความป๋าของเทพทรู!

ชั่วขณะนั้น ณ หน้าประตูเมืองเจ้าเฉิงอันเงียบงัน ก็ได้บังเกิดฉากการต่อสู้สุดพิสดารขึ้น มนุษย์คนหนึ่งถูกรายล้อมด้วยวิญญาณอาฆาตหกเจ็ดตัวที่แผ่กลิ่นอายอัปมงคล เขาหลบหลีกบ้าง รับการโจมตีบ้าง ดาบเหล็กในมือตวัดไปมาไม่หยุด สร้างบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกึ่งโปร่งแสงของพวกมันอย่างต่อเนื่อง ส่วนการโจมตีของพวกวิญญาณที่ปะทะร่างเขา ก็เรียกตัวเลขความเสียหายให้เด้งขึ้นมาไม่ขาดสาย หลอดเลือดของเขาเดี๋ยวลดเดี๋ยวเพิ่มราวกับรถไฟเหาะ

แต่ทุกครั้งที่เลือดลดลงเหลือราวครึ่งหลอด เขาก็จะล้วงบางอย่างออกมาโยนเข้าปากอย่างใจเย็น แล้วหลอดเลือดก็จะเด้งกลับมาเต็มเปี่ยมราวกับปาฏิหาริย์ สภาพเหมือนแมลงสาบฆ่าไม่ตายไม่มีผิด

ห้านาทีต่อมา เมื่อวิญญาณอาฆาตตัวสุดท้ายสลายไปภายใต้คมดาบของเฉินโหยว หน้าประตูเมืองก็กลับคืนสู่ความสงบในที่สุด

เฉินโหยวใช้ดาบยันพื้น หอบหายใจแฮกๆ เขาเหลือบมองสถานะของตัวเอง บนร่างติดดีบัฟ 【ไออาฆาตกัดกร่อน】 อยู่ตั้งเจ็ดแปดซ้อน หลอดเลือดกำลังลดฮวบๆ วินาทีละหลายสิบแต้ม เขารีบกระดกโอสถเผยหยวนเข้าปากอีกเม็ด ดึงเลือดกลับมาจนเต็ม ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย

ได้เวลาเช็กผลประกอบการ การต่อสู้เมื่อครู่สังหารวิญญาณอาฆาตไปทั้งหมดแปดตัว ใช้โอสถเผยหยวนไปเก้าเม็ด

เฉินโหยวฉีกยิ้มกว้าง ใช้ยาไปเก้าเม็ด ยังไม่ถึงหนึ่งชุดเลย ต้นทุนยังไม่ถึงหนึ่งล้านเหรียญฮัวเซี่ยด้วยซ้ำ แต่เขาประหยัดยันต์ปราบมารไปได้ตั้งแปดใบ! มูลค่ารวมแปดล้าน! หักลบกลบหนี้แล้ว กำไรเน้นๆ เจ็ดล้านกว่า!

เฉินโหยวหัวใจพองโต แม้แต่ความเจ็บปวดจี๊ดๆ จากการถูกไออาฆาตกัดกร่อนก็ดูจะไม่ทรมานเท่าไหร่แล้ว เรื่องน่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ พอพวกวิญญาณอาฆาตถูกฆ่า มันก็กลายเป็นควันดำสลายไปเลย ไม่ดรอปอะไรออกมาสักอย่าง ไม่มีค่าประสบการณ์ ไม่มีเหรียญทอง แม้แต่ซากศพก็ไม่เหลือ

“ทีมงานเกมขี้งกชิบหาย ตีมอนสเตอร์ทั้งทีของไม่ดรอปสักชิ้น หักคะแนนรัวๆ!”

เฉินโหยวบ่นอุบอิบพลางก้าวเท้าเตรียมจะเดินเข้าเมืองต่อ ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าทวีคูณ ก็พุ่งทะลักออกมาจากส่วนลึกของถนน!

กลิ่นอายนั้นเย็นยะเยือก บ้าคลั่ง อัดแน่นไปด้วยความอาฆาตแค้นและความเกลียดชังอันไร้ที่สิ้นสุด ราวกับจะฉุดกระชากทุกสรรพชีวิตให้ร่วงหล่นลงสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวัง ขนทั่วร่างของเฉินโหยวลุกซู่ขึ้นมาทันที!

เขาเงยหน้าขวับ จ้องมองไปยังต้นตอของกลิ่นอายนั้น พลันเห็นที่ปลายสุดของถนนยาว กลุ่มไอสีดำที่เคยเลือนรางในตอนแรก บัดนี้กำลังม้วนตัว บีบอัด และก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง! แสงสว่างโดยรอบพลันมืดมิดลง โครงร่างมนุษย์ขนาดมหึมาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ใจกลางกลุ่มไอสีดำนั้น

ขนาดตัวของมันใหญ่โตกว่าวิญญาณอาฆาตทั่วไปหลายเท่า สูงเกือบสามเมตร รอบกายมีสายฟ้าสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแล่นพล่านไปมา มันไม่ได้อยู่ในสภาพกึ่งโปร่งแสงอีกต่อไป แต่กลับอัดแน่นจนดูราวกับมีกายเนื้อจริงๆ สวมชุดเกราะโบราณที่ขาดวิ่น ในมือถือดาบศึกยักษ์ที่เต็มไปด้วยสนิมเขรอะ ทว่ากลับแผ่ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

สิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดคือใบหน้าของมัน ใบหน้านั้นมีเครื่องหน้าครบถ้วน แต่กลับบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและความเกลียดชังที่ผสมปนเปกัน ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องเขม็งล็อกเป้ามาที่เฉินโหยว

【แม่ทัพวิญญาณอาฆาต (บอส) ระดับ ???】

【พลังชีวิต: ???】

【พลังโจมตี: ???】

【พลังป้องกัน: ???】

【สกิล: ???】

สิ่งที่เฉินโหยวเห็นคือเครื่องหมายคำถามเรียงเป็นตับที่ชวนให้ใจหายวาบ

“บอส...”

เฉินโหยวรู้สึกคอแห้งผาก แต่ก็ยังพอตั้งสติได้ นี่เป็นภารกิจสมรภูมิฉากเล่นคนเดียว เมื่อดูจากดาเมจของมอนสเตอร์ลูกกระจ๊อกก่อนหน้านี้ บอสตัวนี้ก็ไม่น่าจะโหดจนหลุดโลกนัก ถ้าไม่ลองปะทะดู ก็คงไม่รู้ว่าค่าสถานะของตัวเองอยู่ในระดับไหนของเกมนี้... ขืนวันหลังไปเจอตัวที่ใช้ไอเทมจัดการไม่ได้ จะได้รู้เขารู้เรา! ต้องหาเกณฑ์วัดระดับให้ได้ก่อน อีกอย่าง เล่นเกมทั้งที จะให้เอาแต่ใช้เงินแก้ปัญหาอย่างเดียวได้ไง?

พอคิดได้ดังนั้น เฉินโหยวก็พุ่งทะยานเข้าไปทันที เงื้อดาบเหล็กมือใหม่ในมือ ฟันฉับเข้าที่ต้นขาของแม่ทัพวิญญาณอาฆาตอย่างสุดแรง!

ขอลองเชิงหน่อยเถอะ!

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องจนแสบแก้วหู เฉินโหยวรู้สึกได้ถึงแรงสะท้อนมหาศาลจากตัวดาบ ง่ามมือเจ็บแปลบ ร่างทั้งร่างถูกกระแทกจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ตัวเลขความเสียหายที่ทำให้เขาตาแทบถลน ลอยขึ้นมาจากเหนือหัวของแม่ทัพวิญญาณอาฆาต

【-1】

ดาเมจขั้นต่ำ!

สมองของเฉินโหยววิ้งไปชั่วขณะ ขาวโพลนไปหมด และในจังหวะที่เขาถูกกระแทกถอยออกมานั้นเอง แม่ทัพวิญญาณอาฆาตก็เริ่มเคลื่อนไหว มันไม่ส่งเสียงใดๆ เพียงแค่ยกแขนขึ้นมาเรียบๆ ดาบศึกยักษ์ในมือวาดผ่านอากาศเป็นเส้นสีดำทมิฬ ฟันผ่าลงมาที่กลางศีรษะของเฉินโหยว!

รวดเร็วถึงขีดสุด! เฉินโหยวตอบสนองไม่ทันแม้แต่น้อย ได้แต่เบิกตามองดาบที่แผ่กลิ่นอายอัปมงคลเล่มนั้นขยายใหญ่ขึ้นเต็มสองตา

ฉัวะ!

คมดาบฟันเข้าที่หัวไหล่ของเขาอย่างจัง ตัวเลขสีแดงฉานน่าสยดสยองระเบิดขึ้นเหนือหัวของเฉินโหยว

【-96】

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง! หลอดเลือดของเฉินโหยวหายวูบไปเกือบครึ่งหลอดในพริบตา!

“เชี่ยเอ๊ย!”