บทที่ 8: เอกสิทธิ์เฉพาะอารยธรรม! ฉันเลือกบำเพ็ญเซียนเพื่อบดขยี้ทุกสิ่ง!

【ยินดีต้อนรับกลับสู่หยวนเจี้ย】

【ภารกิจแนะนำมือใหม่เสร็จสิ้นแล้ว กรุณาออกจากหมู่บ้านมือใหม่ เพื่อรับภารกิจต่อเนื่อง...】

ข้อความแจ้งเตือนจางหายไปจากห้วงความคิดของเฉินโหยว ความมืดมิดตรงหน้าก็พลันสลายไป

ยังคงเป็นหมู่บ้านมือใหม่แห่งเดิม

กระท่อมฟางเตี้ยๆ ต้นไม้คอเอียงที่ขึ้นหรอมแหรม รวมถึงท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาวที่เหมือนถูกระบายด้วยแปรงหัวตัดแข็งๆ อยู่ไกลลิบ ทุกอย่างเหมือนกับตอนที่เขาเข้ามาครั้งแรกไม่ผิดเพี้ยน

เขาเผลอกระชับดาบเหล็กมือใหม่ในมือโดยไม่รู้ตัว

ชุดผ้าดิบมือใหม่บนตัวก็ยังอยู่ครบ

เฉินโหยววาดสายตามองไปรอบๆ

ทั้งหมู่บ้านว่างเปล่า เงียบสงัดวังเวง

พวกไก่ชนยักษ์ที่ถูกเขาสังหารไปก่อนหน้านี้ ไม่เหลือซากให้เห็นแม้แต่ขนเส้นเดียว

พื้นดินสะอาดสะอ้านจนเกินเหตุ ราวกับว่าการต่อสู้เสี่ยงตายที่เขาเพิ่งผ่านมาเป็นเพียงภาพลวงตา

เขาลองเดินไปยังทางออกของหมู่บ้านได้สองสามก้าว

ตึง

เสียงทึบๆ ดังขึ้น

ตรงหน้าเขาเหมือนชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น ทำให้ไม่สามารถก้าวต่อไปได้แม้แต่นิดเดียว

เฉินโหยวลองยื่นมือออกไปคลำดู ข้างหน้าว่างเปล่า แต่กลับมีพลังงานบางอย่างที่นุ่มนวลทว่าไม่อาจต้านทานได้คอยขวางกั้นเขาไว้

กำแพงอากาศ

เป็นอินสแตนซ์ส่วนตัวสำหรับมือใหม่จริงๆ ด้วย

เขาเปลี่ยนทิศทาง แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม

หมู่บ้านมือใหม่ทั้งแห่งถูกปิดล้อมด้วยโดมขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็น

เฉินโหยวบ่นในใจว่าเกมนี้รักษ์โลกชะมัด รู้จักทำความสะอาด "ดันเจี้ยนใช้แล้วทิ้ง" ของภารกิจมือใหม่แล้วนำกลับมาใช้ซ้ำ

ในเมื่อออกไปไม่ได้ ทางออกเดียวก็ชัดเจนแล้ว

สายตาของเขาพุ่งตรงไปยังใจกลางหมู่บ้าน

ตรงนั้นมีวงแหวนแสงทรงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสามเมตรกำลังหมุนวนอย่างช้าๆ แผ่แสงสีขาวนวลที่ดูลึกลับออกมา ในอากาศมีเสียงหึ่งๆ ต่ำๆ แว่วมาให้ได้ยิน

ประตูวาร์ป

นี่คือทางผ่านเดียวที่จะออกจากที่นี่ได้

เฉินโหยวสูดหายใจเข้าลึกๆ ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นตัวแทนของตัวเองเพียงคนเดียวอีกต่อไป

ทุกย่างก้าวของเขา อาจเป็นการบุกเบิกเส้นทางสู่อนาคตที่ไม่รู้จักให้กับฮัวเซี่ย

แม้ในใจจะกดดันหนักอึ้ง แต่สิ่งที่มากกว่ากลับเป็นความรู้สึกปลอดภัยที่แปลกประหลาด

เพราะอย่างไรเสีย เบื้องหลังเขาก็มีกองหนุนที่แข็งแกร่งที่สุดยืนอยู่

ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ยังมีคนคอยแบกรับแทนเขาไปก่อน

สิ่งที่เขาต้องทำคือเล่นเกมนี้ให้ดี และ... มีชีวิตรอดต่อไป

การรักษาชีวิตคือภารกิจที่มีความสำคัญสูงสุด

เขากระชับดาบเหล็กในมือแน่น ก้าวเท้าเดินตรงไปยังวงแหวนแสงนั้นทีละก้าว

ยิ่งเข้าใกล้ เสียงหึ่งๆ ของพลังงานนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

ภาพภายในวงแหวนแสงบิดเบี้ยวไปมา มองไม่เห็นสถานการณ์ฝั่งตรงข้าม

รู้สึกทะแม่งๆ แฮะ

เฉินโหยวบ่นพึมพำในใจ เล่นเกมมาก็ตั้งเยอะ ประตูวาร์ปที่มองไม่เห็นปลายทางแบบนี้ ไม่ไปเมืองหลักก็เข้าดันเจี้ยนเลย

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่มีทางถอย

เขาก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในวงแหวนแสง

ความรู้สึกหมุนคว้างอย่างที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังแตกสลายอย่างน่าประหลาด

เขารู้สึกว่าร่างกาย รวมไปถึงสติสัมปชัญญะ ถูกตีแตกกระจายกลายเป็นจุดแสงเล็กๆ นับไม่ถ้วนในชั่วพริบตา ล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่ามืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

ทุกสิ่งรอบตัวหายไปหมด หมู่บ้านมือใหม่ กระท่อมฟาง แม้แต่สัมผัสของร่างกายตัวเองก็ไม่เหลือหลอ

มีเพียงความเงียบสงัดอย่างแท้จริงและความมืดมิดอันบริสุทธิ์

สภาวะนี้ดำรงอยู่ได้ไม่นาน

ในความว่างเปล่าอันมืดมิด เริ่มมีกระแสข้อมูลสีทองนับไม่ถ้วนไหลตกลงมาราวกับน้ำตก

พวกมันตัดสลับไขว้กัน ถักทอและประกอบสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วตรงหน้าเขา จนในที่สุดก็ก่อตัวเป็นม่านแสงสีทองโปร่งแสงขนาดมหึมา

บนม่านแสงนั้น ปรากฏตัวเลือกสองแถวที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ตัวเลือกทางซ้าย คือแผนผังต้นไม้สายอาชีพที่ซับซ้อน

จุดเริ่มต้นของลำต้นคือ 【นักผจญภัย】 แตกกิ่งก้านสาขาออกไปนับไม่ถ้วน

ชี้ไปยัง 【นักรบ】, 【นักเวท】, 【นักธนู】, 【นักฆ่า】, 【นักบวช】 และอาชีพขั้นสูงอื่นๆ อีกนับสิบที่ละลานตา ซึ่งแต่ละอาชีพยังมีสายความเชี่ยวชาญย่อยที่ซับซ้อนยิ่งกว่าต่อท้ายไปอีก

นี่คือระบบอาชีพสุดคลาสสิกและคุ้นตาที่พบได้ในเกมแฟนตาซีทั่วไป

เฉินโหยวเพียงแค่กวาดตามองแวบเดียว ความสนใจทั้งหมดก็ถูกตัวเลือกทางขวาดึงดูดไปจนหมดสิ้น

ทางขวาไม่มีแผนผังสกิลที่ซับซ้อน มีเพียงตัวอักษรจีนโบราณตัวเดียวที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว แผ่กลิ่นอายความขลังและลึกล้ำออกมา

【เซียน】

ตัวอักษรนี้ลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น ระหว่างเส้นสายมีแสงสีทองจางๆ ไหลเวียน ราวกับไม่ได้ถูกเขียนขึ้น แต่เกิดจากการควบแน่นของกฎเกณฑ์ต้นกำเนิดบางอย่างในฟ้าดิน

เฉินโหยวตาแทบถลน

สไตล์มันผิดธีมไปหน่อยมั้ยเนี่ย!

ทางซ้ายเป็นอาชีพแฟนตาซีมาตรฐาน ไหงทางขวาจู่ๆ ถึงมีคำว่า "เซียน" ที่สไตล์ไม่เข้าพวกโผล่มาได้?

ตอนวางแผนเวอร์ชัน บริษัทเกมนี้ทีมงานตีกันเองหรือเปล่า?

ทันทีที่จิตของเขาเพ่งไปที่คำว่า "เซียน" นั้น

ข้อความแจ้งเตือนบรรทัดใหม่ที่แฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนม่านแสงเบื้องล่าง

【ตรวจพบพลังแห่งอารยธรรมใหม่】

【อัปเดตฐานข้อมูลสำเร็จ...】

【ปลดล็อกระบบการบำเพ็ญเพียรเฉพาะอารยธรรม: บำเพ็ญเซียน】

【คำเตือน: เมื่อเลือกเส้นทางสืบทอดแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้】

สมองของเฉินโหยวอื้ออึงไปชั่วขณะ

ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่ความตื่นเต้น แต่เป็นความตกตะลึงจนขนลุกซู่

เกมนี้... มันรู้อารยธรรมของเขา!

มันไม่ใช่โปรแกรมตายตัว มันกำลังตรวจสอบ จับคู่ และถึงขั้น "ปลดล็อก" เนื้อหาใหม่ให้เขา!

นี่หมายความว่ายังไง?

หมายความว่าเกม "หยวนเจี้ย" นี้ อาจไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "เวอร์ชันสมบูรณ์" มาตั้งแต่ต้น

มันเหมือนกับซูเปอร์ระบบที่มีชีวิต สามารถเรียนรู้และวิวัฒนาการตัวเองได้อย่างต่อเนื่อง

ระบบ "บำเพ็ญเซียน" นี้น่าจะไม่ได้ติดมากับเกม แต่เป็นเพราะการเข้ามาของเขา มันถึงถูก "กระตุ้น" หรือจะเรียกว่า "สร้าง" ขึ้นมาใหม่!

หลังความตกตะลึงครั้งใหญ่ผ่านพ้น ความปิติยินดีที่ยากจะระงับก็ถาโถมเข้ามาในใจ

เขานึกถึงเกมออนไลน์ที่เคยเล่น

ทุกครั้งที่อัปเดตแพตช์ อาชีพใหม่ที่ออกมาเขาเรียกว่าอะไรกันนะ?

ลูกรักประจำแพตช์!

การปรากฏตัวของอาชีพใหม่ เพื่อดึงดูดให้ผู้เล่นไปเล่น บริษัทเกมย่อมต้องทำให้อาชีพนั้นเก่งเทพ จนถึงขั้นทำลายสมดุลเกม

อาชีพเก่าเล่นเกม แต่อาชีพใหม่เล่นงานอาชีพเก่า!

และตอนนี้ สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเขา คืออาชีพใหม่แกะกล่องที่มีเพียงหนึ่งเดียว ซึ่งถูก "สั่งทำพิเศษ" เพื่อเขาและอารยธรรมเบื้องหลังเขาโดยเฉพาะ!

นี่ไม่ใช่แค่ลูกรักประจำแพตช์แล้ว นี่มันระดับ "พ่อผู้พัฒนาเกม" ชัดๆ!

ลมหายใจของเฉินโหยวเริ่มถี่กระชั้น

ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นผ่านสมองของเขาอย่างรวดเร็ว

‘เลือกอาชีพปกติทางซ้ายเหรอ? มั่นคง ปลอดภัย นักรบเล่นยังไง นักเวทอัปสเตตัสยังไง ก็มีประสบการณ์จากเกมมากมายให้อ้างอิง’

‘แต่นั่นก็หมายความว่า ฉันต้องใช้กฎเกณฑ์ที่คนอื่นคุ้นเคย ไปต่อกรกับโลกที่ไม่รู้จักโดยสิ้นเชิง’

‘แบบนั้นมันเป็นฝ่ายตั้งรับเกินไป’

‘แต่ถ้าเลือกทางขวา... บำเพ็ญเซียน’

‘ไอ้สิ่งนี้สำหรับฉันแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร มันคือสิ่งที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอ วัฒนธรรมของพวกเรา!’

‘ขี่กระบี่เหินเวหา เสกถั่วเป็นกองทัพ เรียกลมเรียกฝน... ถ้าทำเรื่องพวกนี้ได้จริง...’

เขาแทบไม่กล้าคิดต่อ

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความเก่งหรือไม่เก่งแล้ว แต่มันคือการโจมตีข้ามมิติ!

"ปลอดภัยไว้ก่อน..."

คำพูดของหลี่กั๋วอันดังก้องในหู

อะไรคือความปลอดภัย? การเดินตามแบบแผนงั้นเหรอ?

ไม่ใช่

ความคิดของเฉินโหยวในวินาทีนี้แจ่มชัดอย่างที่สุด

ความปลอดภัยที่แท้จริง คือการมีพลังที่บดขยี้ทุกสิ่งได้ต่างหาก!

คือการทำให้ภัยคุกคามที่แฝงอยู่ทั้งหมด แหลกสลายไปเป็นเถ้าธุลีตั้งแต่ก่อนจะเข้าถึงตัว!

การเติมเงิน ก็เพื่อให้อุปกรณ์และค่าสถานะเทพขึ้น

งั้นการเลือกอาชีพที่แกร่งกว่า ก็คือการก้าวสู่เส้นทางที่แข็งแกร่งที่สุดตั้งแต่ต้นตอ!

นี่แหละคือ "ความปลอดภัย" สูงสุด!

แถมเบื้องหลังทางเลือกนี้ ยังมีความหมายที่ยิ่งใหญ่เกินไป

นี่ไม่ใช่แค่อาชีพในเกม แต่มันเป็นตัวแทนของ "การสืบทอดอารยธรรม"

ถ้าเขาสามารถเดินบนเส้นทางนี้ต่อไปได้ ของที่นำกลับมาอาจไม่ใช่แค่ซากไก่ไม่กี่ตัว หรือดาบเหล็กอัลลอยพิเศษอีกแล้ว

อาจจะเป็น... เคล็ดวิชา? สูตรยา? หรือกระทั่ง ความลับแห่งความเป็นอมตะ?

พอคิดถึงตรงนี้ เฉินโหยวก็รู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป

อาชีพทั่วไป มีไว้สำหรับผู้เล่นธรรมดา

ส่วนเขา เฉินโหยว มีคนทั้งประเทศยืนอยู่ข้างหลัง

เส้นทางที่เขาจะเดิน ต้องเป็นเส้นทางที่พิเศษที่สุด และทรงพลังที่สุด!

จิตของเขาพุ่งเข้าสัมผัสตัวอักษร "เซียน" อันเก่าแก่นั้นอย่างแน่วแน่

"ฉันเลือก... บำเพ็ญเซียน!"

ทันทีที่ตัดสินใจ ม่านแสงสีทองทั้งผืนก็แตกสลาย กลายเป็นละอองแสงนับอนันต์ พุ่งทะลักเข้าไปในตัวอักษร "เซียน" นั้นอย่างบ้าคลั่ง

【ยืนยันเส้นทางสืบทอด: บำเพ็ญเซียน】

【กำลังสร้างระบบที่เกี่ยวข้อง...】

【กำลังก่อสร้างฟังก์ชันระบบ...】

【1%...】

【5%...】

【15%...】

【กำลังปรับโครงสร้างหน้าต่างสถานะผู้เล่น...】

【ปรับโครงสร้างเสร็จสิ้น】

【กำลังสร้างสกิลเริ่มต้น...】

【สร้างสกิลเริ่มต้นเสร็จสิ้น: วิชาชักนำปราณ, เนตรวิญญาณ】

【วิชาชักนำปราณ: สกิลเรียกใช้ โคจรเคล็ดวิชา ชักนำ "ปราณวิญญาณ" รอบตัวเข้าสู่ร่างกาย เปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณของตนเอง】

【เนตรวิญญาณ: สกิลติดตัว สามารถสัมผัสถึงการไหลเวียนและความเข้มข้นของ "ปราณวิญญาณ" ในฟ้าดินได้】

【อัปเดตทรัพยากรระบบทั้งหมดเสร็จสิ้น】

【การส่งตัวกำลังจะเริ่มขึ้น...】