บทที่ 771: กลุ่มนักพฤกษศาสตร์

กลุ่มนักพฤกษศาสตร์ตั้งกลุ่มแชตขึ้นมา และยังคงพูดคุยกันอย่างคึกคักทีเดียว

ในกลุ่ม ทุกคนร่วมกันปรึกษาหารือเรื่องงาน, พูดคุย, ลงรูป, ส่งต่อเรื่องตลก, ส่งต่อข่าว, เมาท์มอย, ส่งลิงก์, ด่าผู้นำและนโยบายที่โง่เง่า, แลกเปลี่ยนมุมมองใหม่ ๆ ต่อปัญหาระดับโลกและประวัติศาสตร์...

เห็นได้ชัดว่า ในเมื่อเป็นกลุ่มของนักชีววิทยา ก็ย่อมไม่ต่างอะไรจากสิ่งมีชีวิตทั่วไป นั่นคือทุกคนต่างพยายามที่จะไม่คุยเรื่องงานให้มากที่สุด

การหาศพโดยอาศัยการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติไม่ใช่เรื่องง่าย อย่ามองว่าเจียงหยวนขุดหลุมศพออกมาได้หลายแห่งอย่างง่ายดาย นั่นเขาก็ใช้เวลาไปหลายวัน และยังเป็นการค้นหาภายใต้เงื่อนไขที่มี “ทิศทาง” ที่ชัดเจน โดยใช้พื้นฐานทักษะนิติพฤกษศาสตร์ระดับ 4

ในวันนั้น ตำแหน่งที่ “สายข่าวพิเศษ” หายตัวไป ฉีชางเย่อที่ยืนยันพื้นที่การหายตัวไป แม้จะเป็นแค่ทิศทางกว้าง ๆ และเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ แต่ก็ยังมีขอบเขตจำกัดให้ค้นหา เจียงหยวนเลยไล่ขุดจุดที่ “คัดกรองได้ง่ายสุด” ในขอบเขตนั้นไปจนหมด ส่วนพื้นที่ที่เหลือถูกทิ้งไว้ให้นักวิชาการกลุ่มหนึ่งที่แม้แต่ทักษะระดับ 1 ของนิติพฤกษศาสตร์ยังไม่ถึง มาช่วยศึกษาต่อ ผลลัพธ์จึงไม่ราบรื่นนักเป็นธรรมดา

เปรียบได้กับผู้ชายหน้าตาดีระดับผู้เชี่ยวชาญใช้เวลาหลายวัน ‘จีบ’ ผู้หญิงในหอพักไปทีละคน แล้วสุดท้ายก็ทิ้งผู้หญิงที่ ‘จีบไม่ติด’ ไว้ให้ผู้ชายในห้องเรียนเดียวกันที่เกิดมาโสด, หน้าตาธรรมดา, ฐานะปานกลาง, ส่วนสูงมาตรฐาน, พูดจาไม่เก่ง, ไม่รักสวยรักงาม, ไม่มีเซนส์แฟชั่น, ไม่ใส่ใจเรื่องกินอยู่, กีฬาอ่อนปวกเปียก, ขาดความมั่นใจ, แต่ก็ไม่ยอมเสียหน้า

ความกระตือรือร้นของเด็กผู้ชายยี่สิบกว่าคนในห้อง—เอ๊ย! ของ “นักพฤกษศาสตร์” ก็เลยหมดไฟภายในไม่กี่วัน

--

เจียงหยวนกลับมาถึงห้องทำงาน ขยายหน้าจอแชตกลุ่มดูคร่าว ๆ เขาก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

ไม่นานนัก เจียงหยวนก็แก้ประกาศในกลุ่มโดยตรง:

ประกาศ: 【ทุกคนครับ สองวันถัดไปพวกเราจะ “ลองขุด” จุดที่พวกคุณปักหมุดไว้ ใครยังอยากทำปักหมุดเพิ่มเติม รบกวนอินบ็อกซ์มาหาผมได้เลย การทดลองขุดคาดว่าจะใช้เวลาสองถึงสามวันครับ】

เจียงหยวนกะว่า ยังไงทุกคนก็น่าจะปักหมุดกันไว้บ้างแล้ว

ช่วงวันที่ผ่านมามันก็น่าเบื่อจริง แต่ไหน ๆ ก็เลือกมาเป็นนักพฤกษศาสตร์กันแล้ว จะกลัวความน่าเบื่อไปทำไมกัน?

Rrrr~~~~

ว่าแล้ว ไม่นานโทรศัพท์มือถือของเจียงหยวนก็ดังขึ้น

การทำปักหมุดสถานที่หนึ่งแห่ง แล้วให้ตำรวจไปตรวจสอบว่ามีซากศพหรือไม่ เรื่องนี้มันน่าตื่นเต้นในตัวมันเองจริงๆ

เจียงหยวนเปิดข้อความ WeChat ดู ก็เห็นทั้งสถานที่ การปักหมุด ภาพถ่าย พร้อมทั้งคำบรรยายเป็นข้อความจำนวนมาก เพื่ออธิบายเหตุผลที่เลือกที่แห่งนี้

เป็นภาพลักษณ์ของนักเรียนดีเด่นที่เชื่อฟังคุณครูอย่างแท้จริง

เจียงหยวนตอบกลับทันทีด้วยอิโมจิยกนิ้วโป้งให้

#

พอถึงตอนเย็น เจียงหยวนกลับไปดูอีกครั้ง กลุ่มนักพฤกษศาสตร์เกือบ 20 คนนี้ ได้ให้ตำแหน่งที่ปักหมุดไว้ถึง 78 แห่ง

เห็นได้ชัดว่าทุกคนมีความสนใจที่แตกต่างกัน นักพฤกษศาสตร์คนหนึ่งปักหมุดไว้มากถึง 9 ตำแหน่ง มากกว่าที่เจียงหยวนปักหมุดไว้เสียอีก ทั้งที่ความชำนาญในวิชานิติพฤกษศาสตร์ของเขานั้นห่างไกลจากเจียงหยวนมาก

เป็นที่คาดเดาได้ว่า ศาสตราจารย์จ้าวเถียน ท่านนี้มีความสนใจในด้านนี้อย่างแท้จริง

เจียงหยวนได้ทำการตรวจสอบตำแหน่งที่ปักหมุดไว้ทั้ง 78 แห่งอย่างคร่าว ๆ อีกครั้ง

เขาดูเป็นหลักว่ามีจุดไหนที่ “เด่นชัด” ว่ามีการฝังศพบ้าง ถ้ามีต้องเร่งจัดการไว้ก่อน เพื่อป้องกันเรื่องยืดเยื้อ และยังเป็นเช็คตัวเองอีกรอบด้วยว่าตกหล่นอะไรไปบ้าง

แต่ว่า... ไม่มีเลย

อย่างไรก็ตาม การมีส่วนร่วมของนักพฤกษศาสตร์ยังคงมีความหมายอย่างยิ่ง การตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของนักพฤกษศาสตร์เป็นเพียงก้าวแรก ส่วนการ “ขุดศพ” คือเหยื่อที่เจียงหยวนโยนลงบ่อ ล่อปลาให้ขึ้นมารอเหยื่อเท่านั้น

หลังจากนี้ หากนักพฤกษศาสตร์เต็มใจที่จะมีส่วนร่วมต่อไปเรื่อย ๆ งานที่สามารถทำได้ก็ย่อมมีมากขึ้นเป็นธรรมดา

--

“หัวหน้าชุยครับ ผมจะส่งตำแหน่งที่ปักหมุดไว้ให้คุณ คุณช่วยส่งคนไปดูหน่อยว่าพอจะหาศพได้ไหม” เจียงหยวนโทรไปหาชุยฉีซาน นี่ก็เป็นงานที่เถาลู่จัดแจงไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว

ชุยฉีซานรับคำทันที แต่พอเห็นเขาดูที่หน้าจอโทรศัพท์ก็ตกใจเล็กน้อย แล้วถามอย่างระวังว่า “ถึงจะเป็นเมืองหลวง แต่ 78 ศพก็มากเกินไปหน่อยนะครับ พวกเรา...”

“เป็นแค่ 78 ตำแหน่งที่ต้องสงสัยครับ ไม่ใช่ 78 ศพ” เจียงหยวนหัวเราะ

ชุยฉีซานไม่ได้หัวเราะ “คราวก่อนคุณก็แค่ให้มาไม่กี่แห่ง แต่ขุดเจอไป 6 ศพ”

“สถานที่เหล่านั้นถูกคัดเลือกมาแล้วครับ เลือกจากที่ดีที่สุด...” เจียงหยวนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “แต่ 78 ตำแหน่งนี้ไม่ใช่ผมที่เลือกนะครับ เป็นนักพฤกษศาสตร์กลุ่มนั้นเลือกมา”

“คราวก่อนก็เหมือนกัน... แล้วครั้งนี้คุณเลือกเองกี่จุดครับ?” ชุยฉีซานถาม

“ไม่มีครับ ทั้งหมดนักพฤกษศาสตร์เป็นคนเลือก”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ชุยฉีซานถอนหายใจโล่ง รู้สึกเบาลงทันที “ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยยังชั่ว ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้เวลาพบศพนะ แต่คดีใหญ่แบบนี้ มันกินแรงจริง ๆ”

--

ถึงเจียงหยวนและคนอื่น ๆ ที่อยู่แนวหน้าจะอันตราย แต่ตำรวจที่อยู่แนวหลังก็ไม่ได้ว่างงานเลย

ต่อให้ไม่ใช่ทีมเฉพาะกิจ ก็ยังแบกรับความกดดันที่เพิ่มขึ้น เอาแค่ในระดับอำเภอ คดีฆาตกรรมเดียวก็สามารถระดมกำลังทั้งกรมได้ทั้งหมด สำนักงานตำรวจฯเจิ้งกวงที่ต้องรับมือกับศพเป็นสิบแบบนี้ ก็คงไม่ดีไปกว่ากันเท่าไหร่

“ว่าแต่” ก่อนจะวางสาย ชุยฉีซานถามอีกครั้งว่า “เราจ้างคนมาขุดได้ไหมครับ ถ้า 78 หลุม พวกเราคงต้องขุดไปจนถึงปีหน้าแน่ ๆ”

“น่าจะได้ครับ คุณช่วยตั้งกลุ่มแชตขึ้นมาอีกกลุ่มนะครับ ขุดเสร็จแต่ละหลุมก็ส่งรูปภาพและวิดีโอเข้าไปในกลุ่ม ให้นักพฤกษศาสตร์ทุกคนได้ดู จะได้เป็นเคสเรียน” เจียงหยวนยังเน้นประสบการณ์ตรงเสมอ

ชุยฉีซานรับคำ แล้วไม่นานนัก...เซียวซือก็สร้างกลุ่มแชตขึ้นมา

พอเป็นตำรวจมานาน ก็มีความรู้สึกต่อต้านกลุ่มแชตโดยสัญชาตญาณเพราะมันเยอะเกินไป เกือบทุกคดีต้องมีกลุ่มแชตเฉพาะคดีเข้าไปอีก บางคดีมีหลายกลุ่มด้วยซ้ำ และที่ตำรวจต้องดูแลหลายคดีพร้อมกันก็เป็นเรื่องปกติ

สำหรับหัวหน้าทีมอย่างชุยฉีซาน การสับเปลี่ยนไปมาในหลายทีมเฉพาะกิจถือเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน ต่อให้มีทีมเฉพาะกิจคดีฆาตกรรมตั้งขึ้นที่กองบังคับการฯ อยู่แล้ว แต่ทีมเฉพาะกิจเดิมจากคดีทำร้ายร่างกายหรือคดีบุกรุกปล้นทรัพย์ก็ไม่สามารถยุบเลิกได้

และสำหรับคดีส่วนใหญ่ ขั้นตอนการสืบสวนเป็นเพียงช่วงต้นเท่านั้น ขั้นตอนการทำคดีในช่วงกลางซึ่งรวมถึงการรวบรวมพยานหลักฐาน การสอบปากคำ ไปจนถึงการส่งตรวจพิสูจน์ อาจต้องใช้เวลามากกว่า

ดังนั้น นอกจากกลุ่มแชตระหว่างตำรวจด้วยกันแล้ว ยังต้องมีกลุ่มแชตระหว่างตำรวจกับครอบครัวเหยื่อ และกับพยานอีกด้วย

เซียวซือสร้างกลุ่มแชต และดึงเจียงหยวนเข้าร่วมทันทีอย่างไม่ลังเล จากนั้นจึงดึงชุยฉีซานตามมา

ชุยฉีซาน: 【ไม่ต้องดึงผมเข้าก็ได้...】

แต่พอเห็นว่าเจียงหยวนอยู่ในกลุ่มด้วย ชุยฉีซานก็ไม่กล้ากดออกในที่สุด

เซียวซือก็ดึงหลี่เจียง หวังเฉา และคนอื่น ๆ เข้าร่วมกลุ่ม จากนั้นก็เป็นกลุ่มนักพฤกษศาสตร์

เซียวซือ: 【ที่นี่คือกลุ่ม “ไลฟ์ขุดศพ” ที่สำนักงานเจิ้งกวงตั้งขึ้นนะครับ ทุกท่านช่วยใส่ชื่อสถาบันไว้หน้าชื่อด้วยครับ】

ม.เกษตรฯ หวังปิน: 【?】

ม.วิทย์ฯ จ้าวเถียน: 【คือการขุดศพที่เจียงหยวนว่าใช่ไหม? ดูน่าตื่นเต้นดีนะ】

ม.เทคโนฯ ผังซื่อเฉียง: 【ลำดับการขุดเป็นยังไงบ้าง】

สถาบันวิจัยเกษตรฯ ซูเหล่ย: 【แล้วผลของศพที่ขุดพบก่อนหน้านี้เป็นยังไงคะ? คลี่คลายคดีได้หรือยัง?】

เมื่อเห็นดังนั้น เซียวซือรีบตอบกลับไปว่า:

【คดีก่อนหน้ายังอยู่ในสถานะปิดเป็นความลับ ทุกคนช่วยงดพูดถึงด้วยครับ ส่วนคดีนี้ก็เข้าข่ายปกปิดเช่นกัน เนื้อหาในกลุ่มห้ามเผยแพร่–ห้ามแคปหน้าจอ ทุกคนต้องรับผิดชอบต่อตัวเองด้วยนะครับ】

พอเขาพูดเช่นนั้น กลุ่มแชตก็เงียบลงไปมากทันที

ก่อนหน้านี้ที่ทุกคนเต็มใจจะพูดคุยในกลุ่ม ก็เพราะนักพฤกษศาสตร์จากหลายสถาบันต่างมีความสนใจร่วมกัน จึงพร้อมที่จะสนทนาเกี่ยวกับเรื่องการเมือง ประวัติศาสตร์ หรือหัวข้ออื่น ๆ

แต่ตอนนี้เปลี่ยนมาอยู่ในกลุ่มที่มีตำรวจอยู่มากกว่า ทุกคนจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบไปโดยปริยาย

ไม่นานนัก จุดที่ปักหมุดไว้ที่แรกเริ่มการขุดค้น กลุ่มแชตก็เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง

ม.วิทย์ฯ จ้าวเถียน: 【นี่คือตำแหน่งที่ผมเลือกใช่ไหมครับ ดีเลยๆ รอดูว่าจะขุดเจออะไรบ้าง】

ม.เทคโนฯ ผังซื่อเฉียง: 【ศาสตราจารย์จ้าวเลือกได้ดีทีเดียวครับ】

ม.วิทย์ฯ จ้าวเถียน: 【@หมอนิติเวชเจียง คุณคิดว่าอย่างไร จะเจอไหม?】

เจียงหยวนไม่ได้ตอบกลับในทันที บรรดาผู้เชี่ยวชาญและศาสตราจารย์ในกลุ่มต่างก็เริ่มแสดงความคิดเห็น

บ้างก็ว่าเจอ บ้างก็ว่าไม่เจอ มีทั้งคนที่ให้เหตุผลและคนที่แค่ทายเล่น ๆ

กว่าเจียงหยวนจะจัดการงานที่ทำอยู่เสร็จวน กลับมาดูกลุ่มแชตอีกที ทีมขุดค้นก็เพิ่งจะขุดเปิดชั้นพืชคลุมดินออก ในกลุ่มกลับมีการสนทนาไปแล้วกว่าร้อยข้อความ

ชุยฉีซานเดินเข้ามาพอดี และจงใจเข้ามาในห้องทำงานของเจียงหยวน แล้วหัวเราะว่า “ในกลุ่มนักพฤกษศาสตร์ของคุณกำลังทายกันอยู่ว่าจะเจอศพไหม”

“ถ้าแค่ทายกันน่ะ... ก็แน่นอนว่าไม่เจออยู่แล้ว” เจียงหยวนค่อย ๆ ปิดหน้านิยายในคอมพิวเตอร์ลง แล้วเปิด WeChat ในคอมพิวเตอร์ขึ้นมาดู จากนั้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า “พอดีเลย ผมจะอธิบายให้พวกเขาฟังหน่อย”

“อธิบายเรื่องอะไร?”

“หัวข้อ ‘ทำไมจุดนี้ถึงไม่พบศพ’” เจียงหยวนตอบพลางพิมพ์ไปด้วย

ชุยฉีซานมองสีหน้าของเจียงหยวนอย่างตั้งใจ ดูเขาพูดเป็นเรื่องจริงจัง ไม่ล้อเล่นแม้แต่น้อย

--------------

(จบบทที่ 771)