บทที่ 341: เหลือเชื่อ

เช้าตรู่

ถังเจียลืมตาบนเตียงขนาดกว้างสองเมตรสี่สิบเซนติเมตร มองเพดานนิ่งอยู่นานด้วยท่าทีเหม่อลอย

ห้องที่ดูเรียบง่ายแต่หรูหรา เพดานสูงกว่า 5 เมตรไม่ได้ทำเป็นแบบลอฟต์ซึ่งดูเชย แต่ใช้ดีไซน์แบ่งระดับอย่างมีสไตล์ พื้นที่กว่าร้อยตารางเมตรถูกจัดเป็นห้องนอนเพียงห้องเดียว

ถังเจียรู้สึกว่าเธอไม่เคยได้นอนบ้านที่กว้างขวางขนาดนี้มาก่อน แต่เมื่อนึกได้ว่านี่เป็นการมาทำงานต่างถิ่น ก็ดูเหมือนความฝันไปหน่อย

สภาพการมาทำงานนอกพื้นที่ของตำรวจนั้น เรียกได้ว่าแย่สุด ๆ โรงแรมเล็ก ๆ ในเมืองถึงได้เฟื่องฟู ก็เพราะมีพวกตำรวจกับพวกเซลส์มาพักนั่นแหละ

เธอลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน ห้องน้ำกลับตกแต่งด้วยหินอ่อนหรูหราเกินคาด

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย ถังเจียรวบผมเป็นมวยง่าย ๆ แล้วออกจากห้อง กดลิฟต์ขึ้นชั้นบนสุด

#

บ้านเจียงหยวนเริ่มครึกครื้นแล้ว

ตำรวจที่มาพักด้วยต่างไม่กล้านอนตื่นสาย ลุกกันเช้าตรู่ อีกทั้งยังมีชาวบ้านจากหมู่บ้านเจียงชุนอีกสิบกว่าคนมาร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วย บ้างเพราะอยากรู้ บ้างก็เพราะว่าง

พ่อของเจียงหยวนเดินเข้าออกช่วยงานอย่างกระตือรือร้น พร้อมกับป้า ๆ หลายคน สำหรับชาวบ้านเจียงชุนแล้ว วันนี้แทบจะเป็นงานเลี้ยงเลยทีเดียว

อาหารเช้าจัดเต็มราวกับงานเลี้ยงจริง ๆ มีทั้งกับข้าวเย็นห้าหกอย่าง กับข้าวร้อนเจ็ดแปดอย่าง และซุปอีกสามสี่ชนิด วางเต็มโต๊ะในห้องอาหาร

“คุณตำรวจถังมาแล้ว หยิบตะเกียบเองเลยนะ” เจียงฟู่เจินพูดด้วยท่าทีอบอุ่นเหมือนต้อนรับญาติในหมู่บ้าน

เมื่อทุกคนพอรู้ฐานะของเจียงฟู่เจิน ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาเป็นคนถ่อมตัวจริง ๆ

“ตามสบายเลยนะ” เจียงหยวนพยักหน้าให้ถังเจีย ไม่พูดจามากความจนเกินไป

ถังเจียหยิบถ้วยตะเกียบมานั่งร่วมโต๊ะ เห็นหวังจง มู่จื้อหยาง และคนอื่น ๆ กำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ขณะที่ฝั่งตรงข้ามอย่างหวังชวนซิงกับเซินเหยาเว่ยยังมีท่าทางเกร็ง ๆ แต่ก็ดูจะเริ่มสนุกกับบรรยากาศแล้ว

“กินเยอะ ๆ นะ ที่ว่านเซียงอาหารไม่ค่อยดี กลางวันคงต้องกินง่าย ๆ ไปก่อน” เจียงหยวนพูดพลางกินข้าวฝีมือพ่อกับป้าทั้งหลายอย่างสบายใจ

ออกจากบ้านไปนาน สิ่งที่ปรับตัวยากที่สุดก็คือเรื่องอาหาร เจียงหยวนถึงจะมีบ้านแสนอบอุ่นในฉางหยาง แต่เรื่องอาหาร ถ้าต้องกินติดต่อกันเป็นเดือนก็ไม่ไหว

แต่กลับบ้านมากินข้าวที่พ่อทำ ซุปที่ป้าทั้งหลายต้มให้ ก็รู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก

ตรงกันข้ามกับถังเจีย ที่กินไปไม่กี่คำก็วางตะเกียบแล้วพูดขึ้นว่า “หัวหน้าเจียง คือนี่ไม่ใช่ว่ามีปัญหานะ…แต่ว่าที่พักมันดีเกินไปหน่อย ดูจะไม่เหมาะ”

เจียงหยวนพูดเรียบ ๆ ว่า “ก็บอกแล้วว่านี่แค่พักชั่วคราว ไว้ค่อยตัดสินใจว่าจะอยู่ต่อหรือไม่”

ที่เขาพูด ไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องที่พัก แต่รวมถึงการจะอยู่ทำงานในอำเภอหนิงไท่ต่อหรือไม่ด้วย

ถ้าใครจะอยู่ต่อ ก็ต้องหาที่อยู่ถาวร ถ้าใครแค่มาชั่วคราว เขาก็ไม่ขัดอะไรอยู่แล้ว ทุกคนคือทรัพยากรบุคคล

ใครจะไป เขาก็ไม่สามารถห้ามได้ แม้จะอยากให้อยู่ ก็รั้งไม่อยู่อยู่ดี เพราะเงื่อนไขของหน่วยสืบสวนหนิงไท่นั้น ไม่สามารถรั้งยอดฝีมือของกองปราบปรามจากที่อื่นไว้ได้หรอก

พวกที่มีวุฒิการศึกษาสูงที่หน้างานทำแต่ PowerPoint  อาจจะดูเหมือนไม่มีประโยชน์ แต่จริงๆ แล้วยังคงเป็นบุคลากรที่หายาก ท้ายที่สุดแล้วในหน่วยงานตำรวจแบบนี้ คนที่ทำงานหนัก ออกแรงเยอะ อดหลับอดนอนไม่กินข้าวได้ กลับมีอยู่เยอะแยะมากมาย และเป็นคนที่ไม่ได้ถูกให้ความสำคัญมากที่สุด

คำพูดนี้ทำเอาถังเจียพูดไม่ออก เซินเหยาเว่ยที่นั่งข้าง ๆ เหลือบมองเธอแล้วพูดว่า

“ที่พักฟรีไม่อยากอยู่ ถ้าเกรงใจนักก็จ่ายค่าที่พักเอาสิ”

หลังจากคดีก่อนหน้านี้ เซินเหยาเว่ยเองก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะติดตามเจียงหยวนแล้ว

ถ้าไม่ตามเจียงหยวน เขาก็ต้องกลับไปอยู่กับพี่ชาย (ลูกพี่ลูกน้อง) แต่พี่ชายก็ยังต้องมาขอให้เจียงหยวนช่วยเลย แล้วทำไมเขาจะต้องไปเสียเวลาหาคนอื่นล่ะ?

อีกอย่าง พี่ชาย (ลูกพี่ลูกน้อง) ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องตลอดไป แต่สารวัตรเจียงไม่ได้เป็นสารวัตรเจียงตลอดไปนี่นา

เซินเหยาเว่ยตอนนี้แทบจะอยากผูกขาดกับเจียงหยวนไปตลอด เขาไม่ชอบท่าทางเสแสร้งทำเป็นสูงส่งของถังเจียเลย

ถังเจียยังคงพูดเสียงเรียบ “บ้านดีขนาดนี้ ฉันพักไม่ไหวหรอก”

“งั้นก็ย้ายไปที่อื่นเอง อย่าพาลพวกเราด้วย จริง ๆ แล้วที่อยู่ไม่ได้น่ะ... ฮ่า ๆ ๆ…” เซินเหยาเว่ยเกือบจะปล่อยมุกลามก แต่ยังไม่สนิทกับทุกคน เลยไม่กล้าพูดออกไป

ถังเจียมีความคิดนี้อยู่แล้ว จึงพูดกับเจียงหยวนว่า “งั้นฉันขอย้ายออกไปหาที่อยู่เองแล้วกันนะ”

เจียงหยวนตอบทันที “ไม่มีปัญหา”

ในฐานะลูกชายของเศรษฐีจากการเวนคืน เจียงหยวนเคยเจอผู้หญิงสวยมาก็มาก ส่วนใหญ่จะไม่คิดจะมาเกาะเขาเรื่องเงิน ผู้หญิงที่ยินดีจ่ายหรือแชร์ค่าใช้จ่ายก็มีเยอะ ยิ่งกับถังเจียที่เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน ก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องคิดมาก

เซินเหยาเว่ยเลยถาม “หัวหน้าเจียง งั้นผมอยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม?”

“ได้เลย” เจียงหยวนตอบเร็วมาก แล้วยังเสริมอีกว่า “ห้องนี้ว่างอยู่แล้ว ถ้าพวกนายไม่มา พ่อฉันยังต้องจ้างคนมาอยู่เป็นครั้งคราวเลย”

“ใช่เลย บ้านถ้าไม่มีคนอยู่ เดี๋ยวมันก็พัง ต้องมีคนอยู่ถึงจะมีชีวิตชีวา เฟอร์นิเจอร์ถึงจะอยู่ได้” เจียงฟู่เจินยกอ่างใส่เนื้อออกมาพลางพูดอย่างอารมณ์ดี

“มีตั้งหลายห้องไม่ให้เช่าล่ะ เสียดายออก” เมิ่งเฉิงเปียวที่อายุมากหน่อย คิดถึงค่าเช่าแล้วรู้สึกเสียดายแทน

“ไม่มีทาง ตอนสร้างอาคารหลังนี้ กะว่าจะให้เช่าระยะสั้น หมู่บ้านเจียงชุนสมัยก่อนอยู่ได้ด้วยเขาซือหนิงกับแม่น้ำไท่ การเวนคืนก็เพราะทางจังหวัดจะทำเป็นแหล่งท่องเที่ยว แต่เราถูกเวนคืนหลายรอบกว่าจะได้สร้างบ้านนี้ขึ้นมา พอที่นี่สร้างเสร็จ ชาวบ้านจำนวนมากเพิ่งเริ่มถูกรื้อถอน ก็ยังไม่มีที่อยู่กัน ฉันได้พื้นที่เยอะสุด ก็เลยคิดว่าจะให้ชาวบ้านมาอยู่ด้วยซะเลย พออยู่ไปเรื่อยๆ ก็ชิน ส่วนทางเขตท่องเที่ยวก็ทำตลาดอาหารและที่พักใหม่ ๆ ฝั่งโน้นเสร็จ ที่นี่ก็เลยไม่ได้ให้ช่าระยะสั้นแล้ว ปลอดภัยกว่า และก็ลดความยุ่งยากวุ่นวายด้วย

สรุปคือ เจียงฟู่เจินก็แค่ร่ำรวยขึ้นเรื่อยๆ จากการถูกเวรคืน ความตั้งใจเดิมที่อยากจะหารายได้จากการเช่าระยะสั้นนั้นก็หายไปอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงแต่การใช้เงินอย่างเดียวเท่านั้น

ตำรวจที่นั่งอยู่ บางคนเข้าใจ บางคนไม่เข้าใจ แต่สุดท้ายก็เงียบลงกันหมด

--

หลังอาหารเช้า

ทุกคนออกเดินทางไปว่านเซียง

ตอนนี้เองที่ความแข็งแกร่งของทีมสืบสวนคดีอาญาประจำอำเภอหนิงไท่ได้ปรากฏให้เห็นชัดเจน ทีมสามารถจัดหารถให้ได้เพียงสองคันเท่านั้น การจัดหารถสองคันสำหรับคดีขโมยแกะ  ก็ถือเป็นการอนุมัติพิเศษแล้ว

ตำรวจที่ขับรถมาเองเลยต้องเอารถส่วนตัวมาใช้เพื่อราชการ

คาราวานที่มุ่งหน้าไปว่านเซียง จึงประกอบด้วยรถหรู V8 รุ่นพิเศษ G-Class, Camry 2.0T และ Volkswagen Tiguan แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นรถ Great Wall Cannon รุ่นใหม่เมื่อสี่ปีก่อน, รถ Santana เกือบใหม่เมื่อสิบสี่ปีที่แล้ว, และรถ Jinbei ที่วิ่งมาแล้วห้าแสนกิโล สภาพ 85%

ทุกคนมาถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ

ผู้อำนวยการสถานีตำรวจว่านเซียง ซ่งจินโหยว ออกมาต้อนรับทีมเจียงหยวนด้วยตัวเอง

เขาเห็น G-Class, Camry และ Volkswagen Tiguan เข้ามาในลานจอดรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย เพราะรู้ว่าเจียงหยวนเป็นคนในหมู่บ้านเจียงชุน และพาคนจากฉางหยางมาด้วย เรื่องของเจียงหยวนเขาได้ยินมาจนหูชา

แต่พอเห็น Great Wall Cannon รุ่นใหม่เมื่อสี่ปีก่อน เขาก็แอบแสดงสีหน้าแปลกใจ เพราะรถคันนี้เป็นของรักของหวงของหวงเฉียงหมิน  ไม่ใช่คนทั่วไปที่จะยืมออกมาได้ และยังแสดงให้เห็นถึงตำแหน่งของเจียงหยวนในใจของหวงเฉียงหมินอย่างเต็มที่

เมื่อเห็นรถ Santana อายุ 14 ปีเข้ามา สีหน้าซ่งจินโหยวก็เริ่มแปลกใจยิ่งกว่า แค่คดีขโมยแกะ  ก็ใช้เจียงหยวนก็ดูจะเกินเลยไปหน่อยแล้ว กองสืบสวนคดีอาญายังจัดหารถมาให้ถึงสองคันอีก นี่ทำให้ซ่งจินโหยวคิดไม่ตกว่าทำไม

จนกระทั่ง Jinbei คันสุดท้ายที่เต็มไปด้วยคนก็ขับเข้ามาช้า ๆ

ซ่งจินโหยวสูดหายใจเข้าลึกๆ นี่มันไม่ถูกต้องแล้ว

#

จากประสบการณ์ 20 ปีในฐานะตำรวจ เขารู้ว่าการมาของตำรวจจำนวนขนาดนี้ ต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน

“ให้ทุกคนเตรียมพร้อม” ซ่งจินโหยวหันไปสั่งลูกน้อง แล้วเดินออกมาต้อนรับเจียงหยวนด้วยสีหน้าจริงจัง

หลิวเหวินไค่ที่มาด้วย ทำหน้าที่แนะนำตัวเจียงหยวนกับซ่งจินโหยว

แม้หลิวเหวินไค่จะอยู่แผนกคดีใหญ่ แต่พักนี้ไม่มีคดี เขาก็ว่างกว่าหัวหน้าหน่วยทั่วไป เลยถูกหวงเฉียงหมินส่งมาด้วย

ซ่งจินโหยวเห็นหลิวเหวินไค่เหมือนได้รับการยืนยันอะไรบางอย่างเลยถามว่า “มีคดีใหญ่มาใช่ไหม?”

เจียงหยวนอึ้ง “ไม่มีครับ คดียังเหมือนเดิม ขโมยแกะ”

“ต่อให้ปิดบังคนอื่น แต่คุณหลอกผมไม่ได้หรอก” ซ่งจินโหยวยิ้มแหย ๆ ทำเป็นเดา

หลิวเหวินไค่อดขำไม่ได้ พูดว่า “พี่ซ่ง ไม่มีอะไรซับซ้อนหรอก เจียงหยวนแค่พามาฝึกมือ”

“แค่มาฝึกมือ ต้องมาถึงว่านเซียงเลย?” ซ่งจินโหยวยิ้ม “ต้องพามาหลายคนขนาดนี้ด้วย?”

“เอ่อ…” หลิวเหวินไค่เริ่มจนคำพูด

“พูดมาเถอะ พวกคุณจะทำคดีไหน? ฉันพร้อมช่วยเต็มที่” ซ่งจินโหยวพูดอย่างตั้งใจ

เจียงหยวนพูดว่า “จริง ๆ ครับ แค่คดีขโมยแกะ…”

ซ่งจินโหยวเริ่มสีหน้าไม่ดี “พวกคุณปิด ๆ บัง ๆ แบบนี้ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้”

เจียงหยวนไม่รู้จะตอบยังไง หันไปมองหลิวเหวินไค่

หลิวเหวินไค่พูดขึ้นว่า “พวกเราจับค้าประเวณีบ่อย เวลาจะเข้าจับ คู่ชายหญิงในโรงแรมไม่รู้แม้แต่ชื่อกัน แต่ก็เปลือยอยู่บนเตียง ผู้ชายยังหน้าตาแย่สุด ๆ แต่ดันบอกว่าไม่ใช่ค้าประเวณี แบบนี้ใครจะเชื่อ?”

เจียงหยวนฟังแล้วนิ่งไป แล้วหันไปบอกหวังชวนซิงว่า “เปิดพาวเวอร์พอยต์ให้เขาดู”

--

สิบห้านาทีต่อมา

ซ่งจินโหยวนิ่งเงียบ

ดูจากเนื้อหาในพาวเวอร์พอยต์ เขาเชื่อว่าคดีขโมยแกะครั้งนี้ ได้รับการจัดระดับให้เป็นคดีใหญ่จริง ๆ

“คาดไม่ถึงเลย…” ซ่งจินโหยวถอนหายใจยาว

หลิวเหวินไค่พยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่เลย ผมเคยเจอชายคนหนึ่ง ตัวเตี้ย หน้าตาแย่ ผู้หญิงบนเตียงสวยใช้ได้ แต่เขาดันไม่ได้เสียเงิน มันเหลือเชื่อจริง ๆ…”

----------

(จบบทที่ 341)