บทที่ 40 - มังกรทอง 5 กงเล็บ

หลังจากได้รับชัยชนะในท้ายที่สุด ผมนั่งลงกับพื้น หมดแรง

เพื่อนร่วมห้องของผม 2 คน และเจ้าหัวเขียว รีบขึ้นมาบนเวทีแล้วกอดผมอย่างตื่นเต้น “พี่ใหญ่ พี่ชนะ พี่ชนะ!”

ผมมองพวกเขาอย่างหมดแรง “อย่าเขย่า! ไปให้พ้น ฉันอยากนอน...” ผมหมดสติทั้งที่ยังพูดไม่จบประโยค ผมใช้พลังเวทย์ไปอย่างเกินตัว บวกกับนี่เป็นครั้งแรกที่ผมใช้พลังของคนอื่น ร่างกายของผมรับไม่ไหวแล้ว

“หือ!! ทำไมผมถึงมาอยู่ในห้องของอาจารย์ตี้?” ตื่นขึ้นมา ผมปวดไปหมดทั้งตัว ร่างกายไม่มีแรงแม้แต่นิดเดียว ผมพยายามรวบรวมพลังเวทย์ แต่ผมเพิ่งฟื้นฟูพลังเวทย์กลับมาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดวงเวทย์สีทองที่น่าสงสารกำลังหมุนไปรอบ ๆ ตัวผม ค่อย ๆ ฟื้นฟูพลังเวทย์ของผมอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนต้องใช้เวลาอีกสักวันหรือสองวัน

ผมนอนอยู่ในห้องเพียง ดวงอาทิตย์ตกไปแล้ว แต่ผมไม่รู้ว่าเป็นเวลาอะไรตอนนี้

ประตูเปิดออก อาจารย์ตี้เดินเข้ามา “เธอตื่นแล้ว ร่างกายเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็ดีครับ แค่รู้สึกไม่มีเรี่ยวแรง อาจารย์ ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ได้ครับ?”

“อาจารย์อยากถามคำถามบางอย่างกับเธอตอนที่เธอฟื้น อาจารย์เลยพาเธอมาที่นี่ ตอนสุดท้ายของการประลอง เธอใช้เวทย์ ‘ผลาญผนึกเวทย์’ ได้ยังไง?”  อาจารย์ตี้ถามผมอย่างรีบเร่ง

“อา!! ผมไม่ทราบเลยครับ ‘ผลาญผนึกเวทย์’ คืออะไรครับ?” ผมไม่รู้จริง ๆ ตอนนี้ความทรงจำของผมเกี่ยวกับวันแห่งชัยชนะนั่น ค่อนข้างยุ่งเหยิง แม้แต่ว่าผมชนะได้ยังไง

“เธอไม่รู้ได้ยังไง? เธอใช้มันชัด ๆ เธอจะไม่รู้ได้ยังไง?” อาจารย์ตี้เดินวนไปวนมาอย่างวิตก

“อาจารย์ ใจเย็น ๆ ครับ ค่อย ๆ อธิบายให้ผมฟังหน่อยครับ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?” มันมีอะไรต้องกังวล? มองจากท่าทางของอาจารย์ตี้แล้ว เวทย์ผลาญผนึกเวทย์ น่าจะเป็นอะไรที่ไม่ธรรมดา

หลังจากได้ยินคำพูดผม อาจารย์ตี้รู้ตัวว่าการกระวนกระวาย ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไร หลังจากที่สงบสติอารมณ์ลง “เป็นอย่างนี้ วันนั้น ตอนที่พวกอาจารย์คิดว่าเธอน่าจะแพ้แล้ว ตอนที่เธอถูกผนึกด้วยเวทย์โลกต้องห้าม ปรากฏว่าเธอทำลายผนึกได้ ด้วยรัศมีสีทองที่ปรากฏขึ้นรอบตัวเธอ ลักษณะของมันเหมือนกับรัศมีมังกร มันมาจากเวทย์มนต์พิเศษที่เฉพาะเผ่ามังกรเท่านั้นที่ใช้มันได้ ‘ผลาญผนึกเวทย์’

“รัศมีสีทอง? ให้ผมนึกก่อน” ผมใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะเรียกความจำกลับมา ว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น “ผมคิดว่ามันมีรัศมีสีทองจริง ๆ ดูเหมือนว่ามันจะทำลายโลกต้องห้ามของไหสุ่ยทันทีที่มันสัมผัสกัน แต่ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงเหมือนกัน มันสำคัญมากเหรอครับ?”

“แน่นอน! มันสำคัญมาก! สำคัญมาก ๆ เลยล่ะ เธอรู้มั้ย รัศมีสีทองที่เธอใช้คือเวทย์มนต์พิเศษของเผ่ามังกร? มีแต่เผ่ามังกรผู้สูงส่งเท่านั้นที่ใช้ได้ มันไม่เคยมีปรากฏขึ้นมาก่อนเลยว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์จะสามารถใช้เวทย์มังกรอย่างผลาญผนึกเวทย์ได้ นึกดูให้ดี ๆ เธอเคยทำอะไรที่เกี่ยวข้อง เคยติดต่อ หรือทำสัญญากับมังกรมั้ย?”

“ผมไม่เคยเลยครับ นอกจากเสี่ยวจินแล้วผมไม่เคยทำสัญญากับสัตว์เวทย์ตัวไหนอีก อา!! ถูกแล้ว เสี่ยวจิน” ตาของผมเป็นประกาย เสี่ยวจินแกว่งตัวไม่หยุดวันนั้นจนทำให้หัวของผมรู้สึกเจ็บ หลังจากนั้น รัศมีสีทองก็ปรากฏขึ้น มันต้องเกี่ยวข้องกับเสี่ยวจินแน่ ๆ

“เกี่ยวอะไรกับเสี่ยวจิน?” อาจารย์ตี้รีบถาม

ผมบอกเหตุการณที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เขาฟัง

อาจารย์ตี้พึมพำ “ถ้าเรามองมันในมุมนี้ เสี่ยวจินอาจจะไม่ใช่สัตว์เวทย์ประเภทงู แต่ว่าเป็น...”

อาจารย์ตี้กับผมมองหน้ากัน แล้วพูดออกมาพร้อม ๆ กัน “…มังกร” เสี่ยวจินเป็นมังกร? มันเป็นไปได้ยังไง?

“เร็วเข้า รีบอัญเชิญเสี่ยวจิน” ผมก็อยากรู้ว่าเสี่ยวจินเป็นมังกรจริง ๆ หรือเปล่า อีกอย่าง มันตั้งนานแล้วที่ผมไม่ได้ปล่อยให้มันออกมา ผมไม่รู้ว่าตอนนี้มันเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้างแล้ว

หลังจากที่อาจารย์ตี้สร้างกำแพงเวทย์มนต์ขึ้นรอบห้อง ผมเริ่มร่าย “เพื่อนของข้า เสี่ยวจิน ปรากฏตัว!” หลังจากจบคำร่ายง่าย ๆ ของผม แสงสีขาวสว่างวาบขึ้น แล้วเสี่ยวจินปรากฎตัวขึ้นตรงหน้าของผม

เสี่ยวจินตัวโตขึ้นอีกเล็กน้อยเทียบกับครั้งล่าสุดที่ผมเห็นมัน แต่ครั้งนี้มันดูขี้เกียจมาก (ติดนิสัยผมไป?) ผ่านโทรจิต ผมได้รู้ว่าเป็นเพราะระหว่างการประลองนั้น มันใช้พลังเวทย์ส่วนใหญ่ของมันไป แล้วยังฟื้นฟูกลับมาไม่หมด ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาของมันทั้งคู่จะยาวขึ้น แถบสีทองคลุมไปทั่วร่าง จากหัวจรดหาง สิ่งที่เหมือนครีบบนหลังของมันเห็นได้ชัดขึ้น และยาวขึ้น เหมือนว่ามันจะยาวไปตลอดครึ่งตัวส่วนบนเลย แท่งทั้ง 5 ที่ยื่นออกมาจากใต้ตัวของมันไม่เพียงแต่ใหญ่ขึ้นเท่านั้น แต่ยังมีแผ่นกลม ๆ เล็กอยู่ด้านปลายอีกด้วย

“มันโตขนาดนี้แล้ว?” อาจารย์ตี้ยังไม่เคยเห็นเสี่ยวจินตอนโตเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ครับ มันโตขึ้นมากหลังจากที่เราแบ่งพลังชีวิตกัน แต่ตอนนั้นมันก็ไม่ได้โตถึงขนาดนี้ อาจารย์ครับ มันเป็นมังกรหรือเปล่าครับ?”

“อาจารย์ไม่แน่ใจนัก อาจารย์ไม่เคยเห็นมังกรมาก่อนเหมือนกัน แต่จากความรู้ของอาจารย์ มังกรควรจะมีแค่ 2 กงเล็บ ถ้าตุ่มที่อยู่ใต้ตัวของมันพวกนี้เป็น     กงเล็บ มันดูเหมือนว่าจะมากเกินไป รอเดี๋ยว รออาจารย์ค้นดูในหนังสือก่อน มันก็หลายปีแล้วที่อาจารย์อ่านหนังสือพวกนี้

ระหว่างที่พูด อาจารย์ตี้หยิบหนังสือโบราณออกมาจากชั้นหนังสือขนาดมหึมาของเขา ผมขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ บนหน้าปกหนังสือเขียนไว้ว่า ‘ผู้ครองแผ่นดินที่แท้จริง-มังกร’ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นหนังสือที่กล่าวถึงมังกร

“มาดูกัน มาดูกัน!” อาจารย์ตี้พึมพำในขณะที่พลิกหน้าหนังสือไปด้วย เขาเปิดผ่านไปอย่างรวดเร็ว แค่กวาดสายตาดูคร่าว ๆ ในแต่ละหน้า ก่อนที่จะพลิกหน้าถัดไปเรื่อย ๆ เขาหยุดลงในที่สุด มองไปที่เสี่ยวจิน แล้วมองกลับไปที่หนังสือ เหมือนกับว่าเขากำลังเปรียบเทียบอะไรบางอย่าง

“อาจารย์หาเจอมั้ยครับ? เสี่ยวจินเป็นมังกรจริง ๆ หรือเปล่า?” ผมยืนเขย่งเพื่อพยายามอ่านหนังสือในมือของอาจารย์ตี้

“จางกง ถ้าข้อมูลในหนังสือถูกต้อง แสดงว่าเธอเจอเข้ากับขุมทรัพย์เลยล่ะ”

“มันเขียนไว้ว่าอะไรครับ?”

“ดูเอาเอง ตรงย่อหน้านี้” อาจารย์ตี้ส่งหนังสือมาให้ผม แล้วหันไปจ้องเสี่ยวจินอีกครั้ง เหมือนกำลังชื่นชมสมบัติโบราณที่สูญหายไปนานมาก

ผมรับหนังสือมา ในหนังสือเขียนเอาไว้

หัวข้อ- ผู้ปกครองเหล่ามังกร มังกรทอง 5 กงเล็บ

มังกรทอง 5 กงเล็บเป็นผู้ปกครองเผ่ามังกร หรือเป็นที่รู้จักกันในนามราชามังกร ราชามังกรของแต่ละรุ่นจะแข็งแกร่งที่สุดในเผ่าพันธุ์ของมัน และครอบครองพละกำลังอันน่าเหลือเชื่อ อายุไขของมังกรทอง 5 กงเล็บจะอยู่ที่ประมาณ 20,000 ปี ต้องรอจนกว่ามันจะมีอายุครบ 15,000 ปี หรือมันรู้สึกว่าอายุไขของมันกำลังจะสิ้นสุด มันถึงจะเลือกมังกรสาวที่สวยที่สุดมาเป็นคู่ หลังจากการตั้งครรภ์ยาวนานเกิน 1,000 ปี รุ่นต่อไปถึงจะถือกำเนิดขึ้นมา เมื่อมังกรทอง 5 เล็บรุ่นใหม่เติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์ และมีอายุครบ 3,000 ปี มันจะกลายเป็นราชามังกรที่แท้จริง แทนที่พ่อของมันในการปกครองเผ่าพันธุ์มังกร เมื่อถึงเวลานี้ ร่างกายของราชามังกรรุ่นก่อนก็จะชราแล้ว และเกษียณตัวเองไปอยู่ในเขตแดนของเผ่าพันธุ์มังกร นั่นคือในแต่ละช่วงเวลาจะมีเพียงมังกรทอง 5 กงเล็บเพียงตัวเดียวเท่านั้นเป็นผู้ปกครอง มังกรทอง 5 กงเล็บไม่เพียงแต่ครอบครองความแข็งแกร่งทางกายภาพอย่างมากมายมหาศาล มันยังเชี่ยวชาญในเวทย์มนต์ภาษามังกร ซึ่งแสดงถึงว่ามันมีสติปัญญาถึงขีดสุด

“อาจารย์ครับ นี่มันไม่จริงใช่ไหมครับ? เสี่ยวจินเป็นมังกรทอง 5 กงเล็บ? ถ้ามันเป็น มันต้องใช้เวลา 3,000 ปีกว่าจะโตเต็มที่ ถึงเวลานั้น ผมคงกลายเป็นฝุ่นไปแล้ว ตอนนี้มันยังอายุไม่ครบ 1 ขวบเลย” ผมถามคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจ