บทที่ 13: งานศพลุงสิบเจ็ด

“ตัดออก”

“ตัดออก…”

เจียงหยวนคลิกเมาส์เป็นระยะ ลบลายนิ้วมือที่ตรวจสอบแล้วออกจากรายการไปเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้ซอฟต์แวร์แสดงลายนิ้วมือซ้ำในรอบถัดไป

ถึงจะเป็นแบบนั้น งานจับคู่ลายนิ้วมือก็ยังคงซับซ้อนอยู่ดี

ทุกครั้งที่เจียงหยวนต้องระบุจุดลักษณะเด่นใหม่ เขาก็ต้องไล่ดูลายนิ้วมือถึง 150 รายการใหม่อีกครั้ง ใช้เวลาประมาณ 30 วินาทีต่อลายนิ้วมือหนึ่ง ดูครบชุดก็ปาไปเป็นชั่วโมง

ความยุ่งยากนี้ก็เพราะลายนิ้วมือมันซับซ้อน ถ้าเป็นลายนิ้วมือที่ไม่เกี่ยวข้องเลย แค่กวาดตามองก็ข้ามหน้าไปได้แล้ว แต่ที่ระบบจับคู่ให้นั้นจำแนกที่มีความคล้ายคลึงในระดับหนึ่ง ถ้าจะตัดออกก็ต้องใช้สายตาเป็นอย่างมาก

แต่งานจับคู่นิ้วมือมันก็แบบนี้ โดยเฉพาะกับลายนิ้วมือที่ดูยาก มักจะต้องสลับไปมาระหว่างความคิดว่า "เราระบุจุดลักษณะเด่นถูกหรือเปล่า" กับ "ในฐานข้อมูลมันมีลายนิ้วมือนี้จริงไหม"

เจียงหยวนก็ไม่ต่างกัน ตอนที่เขาปรับลายนิ้วมือเป็นครั้งที่สี่ เขาก็เผลอหยุดมือโดยไม่รู้ตัว

“น่าจะปรับเยอะกว่านี้หน่อย” เขาพึมพำกับตัวเอง

เดิมเขาปรับแค่ในช่วง 20% ของภาพ แต่พอกรองลายนิ้วมือออกไปหลายชุด พอถึงรอบที่สาม ระบบก็เสนอชุดใหม่ที่แปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ หลายอันดูด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าไม่เกี่ยวกันเลย—หลังจากถูกบิดเบือนหลายรอบแล้ว ก็ไม่แปลกใจที่ระบบจะจัดลำดับได้ไม่แม่นยำนัก ไม่งั้นเขาคงไม่ต้องไล่ดูถึง 150 รายการ

...

ในตอนนั้นเอง เจียงหยวนก็คิดถึงเพื่อนร่วมสายงาน

แน่นอนว่าพวกนั้นก็ต้องรู้จักการปรับภาพแน่ ๆ และถ้าพูดถึงความอดทน ตำรวจที่ทำหน้าที่กับลายนิ้วมือไม่มีใครธรรมดา งานจับคู่นิ้วมือครั้งใหญ่บางครั้งต้องดูต่อเนื่อง 15 ถึง 20 วันผู้เชี่ยวชาญที่เก่งๆ สามารถดูได้หลายแสนรอย ดังนั้นการดูลายนิ้วมือสักหลายพันรอยเพื่อคดีเดียวถือเป็นเรื่องปกติ

เจียงหยวนขยับนิ้วช้า ๆ ย่อขนาดลายนิ้วมือตรงกลางของผู้ต้องสงสัยลง 30%

เปอร์เซ็นต์นี้ถือว่าเยอะเกินจริง การบิดเบือนแบบนี้โดยปกติไม่ควรเกิด แต่พอพิจารณาว่าลายนิ้วมือชุดหลัง ๆ ใน 150 รายการมีโอกาสจับคู่ตรงกันต่ำมาก เขาก็เลยตัดสินใจลองใช้วิธีที่ผู้เชี่ยวชาญทั่วไปอาจไม่เลือก

แน่นอนว่า 30% นี้เขาก็ไม่ได้สุ่มมั่ว ๆ ยังอิงจากพื้นที่ที่คงรูปได้ค่อนข้างดีเป็นหลัก

หลังจากระบุจุดลักษณะเด่นใหม่เสร็จ เขาก็คลิก "ยืนยัน" แล้วรอสักครู่ จนรายชื่อชุดใหม่ปรากฏขึ้น

เช่นเคย เขาไล่ดูจากด้านบนลงมา เป็นอย่างที่คิดจริงด้วย ลายนิ้วมือด้านบน ๆ มีความคล้ายคลึงต่ำมาก

เจียงหยวนคลิก “ตัดออก” อย่างรวดเร็ว ไล่ลงไปเรื่อย ๆ ด้วยความที่ดูหลายรอบจนจำลายนิ้วมือของผู้ต้องสงสัยได้แม่น เขาจึงดูแค่ภาพด้านขวาก็สามารถตัดสินได้แล้ว

ถ้าการจับคู่ต้องพิจารณาหลายปัจจัย การตัดออกกลับทำได้ง่ายกว่า ขอแค่เจอจุดที่ต่างกันชัดเจน ก็สามารถตัดได้เลย

คราวนี้ เขาใช้เวลาแค่ยี่สิบนาทีก็ไล่ถึงลายนิ้วมือที่ 90 แล้ว

ตอนที่เขากำลังจะคลิกขวาตามนิสัย เจียงหยวนกลับชะงัก

ลายนิ้วมือที่ 91 ส่วนบนของภาพ ให้ความรู้สึกคุ้น ๆ อย่างน่าประหลาด

เจียงหยวนขยับตัวนั่งตรงขึ้น แล้วเริ่มตรวจสอบอย่างละเอียด

ลายนิ้วมือสองภาพจะต่างกันมากหรือน้อยก็ได้ แต่ในการพิสูจน์อัตลักษณ์ ต้องมีจุดลักษณะเฉพาะที่เหมือนกันอย่างน้อย 8 จุด และต้องไม่มีจุดแตกต่างกัน หรือถ้ามีก็ต้องมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล

สำหรับลายนิ้วมือที่เขากำลังทำอยู่ ให้ใช้เกณฑ์ทั้งสองข้อสำหรับการยืนยันว่าเป็นลายนิ้วมือเดียวกันนั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แต่เมื่อบวกการปรับแต่งเข้าไปแล้ว มีจุดที่ตรงกันถึง 8 จุดได้ในที่สุด

เจียงหยวนรีบอัปโหลดภาพที่แก้ไขแล้ว พร้อมแนบคำชี้แจงว่าเป็นการจับคู่อัตลักษณ์ แล้วก็กด "ยืนยัน" จากนั้นถอนหายใจยาว

จับคู่ได้จริง ๆ ด้วย!

แถมยังเป็นลายนิ้วมือที่อยู่ในลำดับที่ 91 จากการจำแนกลายนิ้วมือทั้งหมด 150 รายการ ความสำเร็จที่มีโอกาสต่ำแบบนี้กลับให้ความรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมาก

...

เขาเอนหลังพิงพนัก ยกแก้วน้ำขึ้นซดหมดในอึกเดียว รู้สึกสดชื่นเหมือนดื่มเบียร์เย็นเจี๊ยบทั้งขวดกลางหน้าหนาว สมองยังปวดตึง ๆ แบบใช้พลังงานเยอะจัด

“สำเร็จแล้วเหรอ?”

อู๋จวินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของห้อง มองดูท่าทางเขาก็พอจะเดาออก

เจียงหยวนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แล้วพูดถ่อมตัวว่า

“เพิ่งส่งขึ้นระบบ ยังต้องรอผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบครับ”

“งั้นก็มีลุ้นไม่ใช่น้อยเลยนะ”

อู๋จวินพูดด้วยความแปลกใจ แล้วหันมามองเจียงหยวนอีกครั้ง

“จริง ๆ แล้ว คดีนี้เป็นของเขตเราเอง นายจับคู่ได้ก็รายงานตรงกับหัวหน้าหวงก็พอ ไม่ต้องรอผู้เชี่ยวชาญตรวจอีกหรอก”

“ขอให้เขาตรวจยืนยันอีกทีก็อุ่นใจกว่า ลายนิ้วมือชุดนี้ผิดรูปค่อนข้างมาก”

เจียงหยวนหยุดเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะ

“ยังไงก็ไม่รีบในวันเดียวอยู่แล้ว”

“ก็จริงแหละ”

อู๋จวินพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม

“ถ้าจับคู่ครั้งนี้สำเร็จจริง ๆ เท่ากับว่าสามารถปิดคดีทำร้ายร่างกายร้ายแรงที่ค้างคามาเป็น20ปีได้เลยนะ”

เจียงหยวนหัวเราะเบา ๆ อย่างถ่อมตน

...

ถึงคดีทำร้ายร่างกายจะเทียบกับคดีฆาตกรรมไม่ได้ แต่ก็ถือเป็นหนึ่งในคดีร้ายแรงตามกฎหมายอาญา และเมื่อเป็นคดีที่ค้างมานาน การคลี่คลายคดีก็ยิ่งมีความหมายเป็นอย่างมาก ตำรวจที่ไขคดีแบบนี้ได้ ไม่ว่าใครก็ต้องเป็นดาวเด่นของทีมอย่างแน่นอน

ตัวอู๋จวินเองเป็นแค่หมอนิติเวชธรรมดา ๆ อาศัยประสบการณ์และตำแหน่ง "หมอนิติเวชหนึ่งเดียวของทั้งเขต" จึงเคยมีช่วงเวลารุ่งโรจน์ แต่พอเห็นเจียงหยวนตอนนี้ก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้เหมือนกัน

ถ้าสมัยหนุ่มเขามีทักษะแบบนี้ แถมสูงแบบนี้อีกล่ะก็ คงหาภรรยาที่ไม่ด่าไม่ตี ไม่ยึดบัตรเงินเดือน ทำอาหารอร่อย แถมยอมกวาดบ้านให้ด้วยได้แล้วมั้ง?

“กลับบ้านกันเถอะ”

อู๋จวินดูนาฬิกาแล้วลุกขึ้นอย่างหมดไฟ

...

ตอนนี้หกโมงครึ่ง เย็นแล้วและเลยเวลาเลิกงานปกติไปแล้ว แต่ชั้นของกองนิติวิทยาศาสตร์สืบสวนยังคงเต็มไปด้วยตำรวจที่ทำงานเงียบ ๆ อยู่ในห้อง

ทั้งคู่เดินออกจากห้องนิติเวช มองหน้ากันแล้วค่อย ๆ ล็อกประตูแบบเบามือ

“ไม่มีศพก็ต้องเลิกงานแล้ว วันนี้ต้องกลับไปซักผ้า”

อู๋จวินเดินออกไปเบา ๆ พร้อมพูดเสียงเบา ๆ

เจียงหยวนพยักหน้า

“ผมต้องไปงานต่อครับ”

“ชู่ววว…”

อู๋จวินรีบลากเขาลงบันได ก่อนจะคุยด้วยน้ำเสียงสบายใจขึ้นว่า

“งานอะไร?”

“งานศพลุงสิบเจ็ดครับ”

เจียงหยวนหันไปมองเขา ชวนว่า

“อาจารย์จะไปด้วยไหม?”

“จะไปอะไรล่ะ… ลุงสิบเจ็ดของนาย…”

“ศพที่อาจารย์เป็นคนผ่าเอง”

“นั่นก็…”

อู๋จวินพูดไม่ออกไปชั่วครู่ ก่อนจะเปรยว่า

“ทำงานเป็นหมอนิติเวชมาครึ่งชีวิต เพิ่งจะมีวันนี้แหละ ที่ลูกค้าเชิญไปร่วมงานด้วย”

“จะไปไหมครับ?”

อู๋จวินส่ายหัวอย่างจนใจ พลางล้วงกระเป๋า

“ช่วยทำพิธีให้หน่อยละกัน เอาสัก…ครึ่งซองบุหรี่พอ จุดให้เขาก็พอแล้ว”

เจียงหยวนรับบุหรี่ยี่ห้อหยกซีครึ่งซองจากเขา โบกมือลาแล้วเดินไปที่จุดจอดรถ ก่อนจะขี่รถไฟฟ้ากลับบ้าน

-----

(จบบทที่ 13)