บทที่ 10: ตารางจัดอันดับพลังรบ

ไม่ใช่แค่ หวงเฉียงหมิน เท่านั้นที่ได้กลิ่นอะไรบางอย่าง เหยียนเก๋อ กับ หวังจง ที่เริ่มจับสังเกตได้ก็เดินตามเข้ามาในห้องนิติเวชด้วย

โต๊ะของ เจียงหยวน หันข้างให้กับประตู พอทั้งสามคนเลี้ยวเข้ามาก็สามารถมองเห็นภาพลายนิ้วมือบนหน้าจอของเขาได้ชัดเจน สองกลุ่มเส้นสีดำขาวถี่แน่น กลุ่มหนึ่งอยู่ทางซ้าย อีกกลุ่มอยู่ทางขวา ดูเหมือนก้อนด้ายพันยุ่งตีกันยุ่งเหยิงจนคนมองเวียนหัว

ทั้งสามคนเข้าใจกันดี จึงพร้อมใจขยับเท้าเบา ๆ ไปยืนด้านหลังเจียงหยวนอย่างพร้อมเพรียง ท่าทางเงียบกริบราวแมวป่า ไม่มีเสียงสักแอะ

…

อู๋จวิน ที่นั่งตรงข้ามพอเงยหน้าก็สังเกตเห็นพฤติกรรมของทั้งสามคน เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ

เมื่อเทียบกับเจียงหยวนที่เป็นตำรวจใหม่เพิ่งเข้าวงการ เจ้าหน้าที่ตำรวจรุ่นเก๋าที่อยู่ในห้องล้วนแต่เป็น “จิ้งจอกขั้นเทพ” กันทั้งนั้น ไวต่อสัญญาณและรู้ใจกันดี แค่ขยับก้นก็รู้สถานการณ์ในท้องของอีกฝ่าย

เจียงหยวนกำลังใส่หูฟัง เปิดเพลงฟังไปพลาง เปรียบเทียบลายนิ้วมือไปพลาง ไม่รับรู้อะไรนอกหน้าต่าง การทำงานกับลายนิ้วมือต้องใช้สมาธิสูงมาก โดยเฉพาะการทำลายนิ้วมือที่มาจากแฟ้มเก่า ไม่ใช่สิ่งที่จะทำสำเร็จได้ในครั้งเดียว

.

ถ้าเดินตามกระบวนการปกติ ใช้วิธีพื้นฐานในการระบุลายนิ้วมือเก่าเหล่านี้ มักจะไม่ประสบความสำเร็จ เพราะเจ้าหน้าที่ที่อัปโหลดลายนิ้วมือมาก่อน ล้วนก็ต้องเคยลองวิธีเหล่านี้มาหมดแล้ว

มันเหมือนโจทย์ยากที่ใช้สูตรในหนังสือเรียนทำไปก็ไม่มีทางได้คำตอบ ต้องมีการพลิกแพลงเท่านั้น ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ถูกจัดให้เป็นโจทย์ยาก แต่การจะพลิกแพลงอย่างไร พลิกแล้วจะถูกหรือเปล่า เทียบเท่าหรือไม่ ล้วนเป็นการทดสอบฝีมืออย่างแท้จริง

แม้ว่าเจียงหยวนจะได้ทักษะการจำแนกลายนิ้วมือแบบ “ลายนิ้วมือทรงโค้ง” (ระดับสาม) มา แต่ก็ยังไม่ได้เก่งกาจถึงขั้นไร้เทียมทาน เขายังต้องฝึกฝนและทดลองไปเรื่อย ๆ

…

ตอนนี้คดีฆาตกรรมเพิ่งจบ งานของฝ่ายนิติเวชจึงเบาลง ทำให้เขามีเวลาทำงานกับลายนิ้วมือได้อย่างสบายใจ

ในสายตาของหวงเฉียงหมิน การที่เจียงหยวนนั่งทำอยู่แบบนี้ทำให้เขานึกถึงตอนลูกสาวแต่งรูปในแอปแต่งภาพ เส้นสีดำขาวบนหน้าจอถูกขยายบ้าง ย่อบ้าง เลื่อนตำแหน่งบ้าง ซับซ้อนใช้ได้

หวงเฉียงหมินอยากหาคำตอบ จึงหันไปมอง เหยียนเก๋อ กับ หวังจง

สองเจ้าหน้าที่ตรวจร่องรอยทำหน้าท่าทางเซ่อซ่ากว่าปกติ คล้ายแมวสองตัวที่กำลังจ้องมองหน้าจอของเจียงหยวนด้วยสายตาไม่กะพริบ

หวงเฉียงหมินแค่ปรายตามองก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เหมือนสัตว์นักล่ามาอยู่ใกล้เหยื่อ เหยื่อตัวสั่นเกร็งด้วยความกลัว เหมือนหัวหน้ามายืนหลังเลขา เลขาก็เกร็งไปทั้งตัว ภรรยาอยู่ข้างสามี สามีก็กลัวเกร็ง นักเรียนที่ครูก้าวเข้ามาหา ก็เกร็งกลัวไปหมด —— เหยียนเก๋อกับหวังจง ก็คงจินตนาการภาพน่ากลัวแบบนั้นออกมา

…

คลิ๊ก... คลิ๊ก...

เจียงหยวนคลิ๊กหน้าจอสองครั้ง เพิ่มจุดลักษณะใหม่เข้าไปอีกจุด

เหยียนเก๋อกับหวังจงเผลอยื่นหน้ามาดู สีหน้าเหมือนเด็กประถมเพิ่งหัดทำโจทย์ อยากรู้อยากเห็น แต่ก็รู้สึกว่ายากเกินจะเข้าใจ

หวงเฉียงหมินมองพวกเขาอยู่เงียบ ๆ อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกสงสารขึ้นมาเล็กน้อย

.

ระดับเศรษฐกิจของมณฑลซานหนานไม่สูง เขตหนิงไท่ก็เป็นแค่เมืองเล็ก ๆ เหมือนเจ้าหน้าที่วิทยาศาสตร์การสืบสวนในเมืองเล็กอีกหลาย ๆ แห่งที่แม้จะเรียนสายตรงมา แต่ก็เรียนแบบกระจัดกระจาย พอเข้ามาทำงานก็ถูกจัดไปทำงานตรวจร่องรอย ไม่มีการฝึกอย่างเป็นระบบ ได้แค่เข้าอบรมสั้น ๆ บ้าง แล้วก็เรียนรู้จากพี่ ๆ ไปแบบขลุกขลัก งู ๆ ปลา ๆ

ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ บางคนก็อาศัยการเรียนรู้ด้วยตัวเอง เติบโตไวกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านลายนิ้วมือของจังหวัด ซึ่งก็ล้วนมีเส้นทางไม่ต่างกัน

แต่คนส่วนใหญ่ก็เหมือนกับเหยียนเก๋อกับหวังจง ที่ขาดโอกาส ไม่มีสิ่งแวดล้อมให้เรียนรู้อย่างแท้จริง สุดท้ายก็แค่กลายเป็น “น็อตตัวหนึ่งในเครื่องจักรของกองตำรวจ”

เมื่อเทียบกันแล้ว เจียงหยวนจึงดูตั้งใจและมั่นใจยิ่งกว่า

...

หัวหน้าหวงกระแอมเบา ๆ สองที ดึงเจียงหยวนออกจากภวังค์

“นายช่วย เขตหลงลี่ ทำลายนิ้วมือคดีปล้นเหรอ?”

หัวหน้าหวงถามทันทีที่เจียงหยวนถอดหูฟัง

เจียงหยวนคิดสักพัก แล้วพยักหน้ารับ

“ใช่ครับ”

หัวหน้าหวงพยักหน้าชื่นชม

“เด็กมหา’ลัยเดี๋ยวนี้สุดยอดจริง ๆ ทั้งมีความสามารถ ทั้งมีความรู้ แต่...ทำไมนิ้วมือที่นายจับคู่ได้ถึงเป็นของเขตหลงลี่หมดเลยล่ะ?”

น้ำเสียงของหวงเฉียงหมินเน้นลากยาวตอนท้าย เห็นชัดว่ากำลังสื่อความบางอย่าง

“พวกเขาน่าจะอัปโหลดเยอะครับ ผมก็เลยโหลดมาลอง”

เจียงหยวนไม่อาจพูดความจริงได้ว่าตนเองเลือกเอาที่ดูอ่อนที่สุดและใกล้ที่สุดมาทดลอง

…

หวงเฉียงหมินพยักหน้า

“ช่วยงานหน่วยอื่นก็ดีเหมือนกัน แล้วนี่ก็กำลังทำลายนิ้วมืออยู่เหรอ?”

“ครับ หยิบคดีเก่ามาลอง...”

“ของที่ไหนล่ะ?”

“ก็...ของเขตหลงลี่อีกนั่นแหละครับ”

เจียงหยวนรู้จักดูสีหน้า ดูทั้งหน้าคนตายและคนเป็น

.

หวงเฉียงหมินไม่ปิดบังเลย เขาสงสัยว่าเจียงหยวนมีความเกี่ยวข้องกับเขตหลงลี่หรือไม่ จึงถามตรง ๆ ว่า

“บ้านอยู่หลงลี่เหรอ?”

“เปล่าครับ”

“งั้น...ช่างเถอะ นายลองทำลายนิ้วมือของเขตหนิงไท่เราดูหน่อย”

หวงเฉียงหมินเป็นคนพูดตรง ขออะไรก็ขอเลย

“ครับ”

เจียงหยวนรับคำอย่างว่าง่าย เห็นอีกฝ่ายดูอยากชมการทำงาน จึงเสริมว่า

“การเทียบนิ้วมือใช้เวลาค่อนข้างนาน อาจจะยังไม่เสร็จในทันทีเลย มีข้อจำกัดเรื่องประเภทคดีไหมครับ?”

.

"เน้นคดีค้างเก่าก่อน ทำให้ดีนะ ถ้าได้ผลแล้ว ให้แจ้งฉันโดยตรงเลย!"

หวงเฉียงหมินยังไม่ค่อยแน่ใจในความสามารถของเจียงหยวน

แต่ในที่อย่างเขตหนิงไท่ ผู้ชายที่มีซิกแพคแปดมัดหาง่าย

แต่แพทย์นิติเวชที่มีความรู้ด้านเทคนิคนั้นหายากมาก

เขาให้เบอร์โทรศัพท์ไว้กับเจียงหยวน แล้วหันไปบอกอู๋จวินว่า

“ช่วยอธิบายเรื่อง ‘ตารางจัดอันดับพลังรบ’* ให้เขาฟังหน่อย”

…

พูดจบ หวงเฉียงหมินก็เดินออกจากห้อง ปล่อยเหยียนเก๋อกับหวังจงไว้เบื้องหลัง

เจียงหยวนมองหน้าอู๋จวินด้วยความสงสัย

“ตารางจัดอันดับพลังรบ?”

ชื่อฟังดูน่าสนใจชะมัด

.

อู๋จวินหัวเราะเบา ๆ

“มันคือระบบประเมินผลของสำนักงานตำรวจมณฑลซานหนานไง มีการจัดอันดับโดยใช้เขตเมืองเป็นหน่วยย่อย แล้วแบ่งต่อไปเป็นเขตอำเภอ ตำบล ทุกระดับใช้เกณฑ์เดียวกัน ละเอียดมากนะ นายเปิดแอพตำรวจดูสิ ใช้คำเก๋ ๆ ก็ต้องเรียกว่าเป้าหมายการทำงานของตำรวจเรานั่นแหละ”

เจียงหยวนฟังแล้วอึ้ง ๆ

“เป้าหมายการทำงาน ยังไม่เท่พอ”

“เลยเป็น ตารางจัดอันดับพลังรบ เหรอครับ เรียกแบบนั้นจริงสิ?”

“จริงสิ”

อู๋จวินพยักหน้าแรง ก่อนจะอธิบายต่อ

“ตอนนี้ ตารางจัดอันดับพลังรบ คือตัวชี้วัดของพวกเราเลย”

“ถ้าทำผลงานได้ดี หัวหน้าก็ได้เลื่อนตำแหน่ง หน่วยนั้นก็ได้รับรางวัล”

“ถ้าทำแย่ หัวหน้าต้องขึ้นประชุมใหญ่เพื่อสารภาพผิด ให้คำมั่นสัญญา ถ้ายังไม่ดีอีก ก็โดนย้าย โดนถอด มีเกณฑ์เพิ่มระดับเรื่อย ๆ ทุกระดับมีเงื่อนไขของตัวเอง”

…

ต่างจากหน่วยงานราชการอื่น ระบบประเมินของตำรวจมีความซับซ้อนมาก มณฑลอื่นก็มีระบบแบบนี้เหมือนกัน เช่น เมืองจูไห่มี “ตารางจัดอันดับทรัพยากรบุคลากรตำรวจ” เป็นต้น

จังหวัดชิงเหอมีตารางที่ละเอียดมาก ครอบคลุม 30 กว่าประเภทหน่วยงานย่อย และกว่า 600 หัวข้อย่อย แต่ละหัวข้อมีค่าน้ำหนักต่างกัน อัปเดตแบบเรียลไทม์ แข่งกันแบบตัวต่อตัว เช่น แค่คดีอาญาก็มีตั้งแต่ฆาตกรรมจนถึงลักทรัพย์

อู๋จวินอธิบายคร่าว ๆ ต่อว่า

“ในระดับกองสืบสวนอำเภอ หนึ่งปีเต็มได้ประมาณพันคะแนน ถ้าแก้คดีปล้นที่ค้างได้ หรือคดีในกลุ่มคดีร้ายแรง จะได้ราว 30 คะแนน ถ้าเป็นคดีต่อเนื่องจะได้เพิ่มอีก ฆาตกรรมได้คะแนนสูงสุด ถ้าจับคนร้ายได้ในคดีฆาตกรรมค้าง จะได้ 70 ถึง 100 คะแนน”

…

“แล้วคดีปัจจุบันล่ะครับ?”

เจียงหยวนถามต่อทันที

“คดีปัจจุบันกลุ่มคดีร้ายแรงทั้งแปด เป็นระบบหักคะแนน”

อู๋จวินพูดเสียงจริงจัง

“น่ากลัวมาก เช่น คดีฆาตกรรมปัจจุบัน เริ่มที่ 100 คะแนน ถ้าเกิดขึ้น 1 คดี จับคนร้ายได้ ก็ได้ครบ 100”

“แต่ถ้ามี 2-3 คดี ถึงจับได้หมด ก็ยังได้แค่ 100”

“แต่ถ้ามีสักคดีจับไม่ได้ จะโดนหักทันที 70 ถ้าสองคดีไม่ได้อีก ก็หัก 140 ไปเรื่อย ๆ…”

เจียงหยวนถามต่อ

“งั้นถ้ามี 10 คดีฆาตกรรมที่แก้ไม่ได้ ก็โดนหัก 700 คะแนน?”

“ตามทฤษฎีก็ใช่นั่นแหล่ะ”

“แล้วในทางปฏิบัติล่ะ?”

“ในทางปฏิบัติ เขตเมืองจะยอมให้ 5 คดี ถ้าอำเภอยอมให้แค่ 3 ถ้าเกินนั้น หัวหน้ากองก็โดนเปลี่ยน”

“งั้นถ้าแก้คดีฆาตกรรมค้างได้ ก็เท่ากับได้คะแนน 1 ใน 10 ของทั้งกองเลย?” เจียงหยวนตกใจ

.

อู๋จวินหัวเราะ

“ไม่ต้องถ่อมตัวเลย นายได้ตั้ง 1 ใน 5 แถมยังได้รางวัลพิเศษอีก กองเราปีก่อนได้แค่ราว 700 กว่าเอง ในจำนวนนั้นยังมีคะแนนพื้นฐานด้วย”

“นายรู้ไหมว่ากองเราครั้งล่าสุดที่แก้คดีฆาตกรรมค้างได้คือเมื่อไหร่? สองปีก่อน! แล้วลายนิ้วมือสำคัญก็ใช่ว่าจะมีทุกคดี ถึงมีก็ใช่ว่าจะเทียบได้ ถ้าแก้คดีร้ายแรงอื่น ๆ ได้สักคดี นายก็เป็น ‘ลาตัวใหญ่ของหน่วย’ แล้ว เลือกแม่ลาได้ก่อนด้วยนะ”

“ว่าแล้วเชียว...”

เจียงหยวนเริ่มเข้าใจความรู้สึกของหัวหน้าหวงแล้ว เขาเหมือนช่วย เขตหลงลี่ ได้ตั้งสามสี่สิบคะแนนเลย

อู๋จวินปลอบว่า

“ช่วยหน่วยอื่นก็ได้คะแนน ถือว่าเป็นความร่วมมือ ถ้าเป็นจุดสำคัญ จะได้สัก 1 ใน 4 หรือ 1 ใน 5... สรุปคือ แก้คดีได้ก็ดีทั้งนั้น แต่ถ้าเป็นคดีของหน่วยตัวเอง มันก็จะฟินกว่าหน่อย”

.

1 ใน 4 ก็ยังน้อยกว่าคดีของตัวเอง แต่ก็ใช้แข่งกับเขตอื่นได้

เจียงหยวนเข้าใจขึ้นมาทันที ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหัวหน้าต้องให้เหล่าอู๋แนะนำเรื่อง “ตารางจัดอันดับพลังรบ” ให้เขา รู้แบบนี้แล้ว... จะเลือกคดีไหนดีล่ะ?

ตอนนั้นเอง หวังจง กระแอมแล้วว่า

“ฉันรู้จักคดีหนึ่งนะ...”

-----

(จบบทที่ 10)

-----

*มีมณฑลที่จัดทำ "ตารางจัดอันดับพลังรบ" จริงๆ มีหน้าที่ความรับผิดชอบ เหมือนที่อธิบายในเรื่อง แต่ในเรื่องมีการดัดแปลงเล็กน้อย