บทที่ 6 - ปีศาจกลับมาแล้ว

โอว!! เจ็บ!!! ระหว่างการทำสมาธิ (นอน) ผมไม่รู้ว่าอะไรมาโจมตีผม

หลังจากค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าอันเขร่งขรึมปรากฏอยู่ตรงหน้า

“ปีศาจเฒ่า!!!!” ผมอุทานอย่างไม่รู้ตัว

“อะไรนะ! เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?” อาจารย์ซิวที่เพิ่งกลับมามองมาที่ผมด้วยสายตาที่น่ากลัว

“อา..ไม่ ไม่มีอะไร ผมแค่ไม่ได้คิดว่าอาจารย์จะกลับมาแล้วครับ”

“จริงรึ? แล้วไอ้ปีศาจเฒ่านั่นหมายถึงอะไร?”

หัวของผมชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ “โอ! ผมแค่ฝันร้ายน่ะ ในฝันมีปีศาจมากมายมารุมทำร้ายผม มันไม่เกี่ยวกับอาจารย์เลยจริง ๆ อาจารย์ใจดีจะตาย ผมจะเรียกอาจารย์ว่าปีศาจได้ยังไงกันครับ”

“เหรอ! แล้วตอนนี้ล่ะ?” อาจารย์ซิวพูดพร้อมมองมาที่ผมด้วยความข้องใจ

“อาจารย์บอกเธอให้มาทำสมาธิที่นี่ แต่กลายเป็นว่าเธอมาหาที่นอนแทน ชื่อของข้าคือซิวซีหยู ฟังคำข้า จงออกมาข้ารับใช้แห่งข้า เสือแห่งแสง! จางกง ไป วี่งรอบสนาม เดี๋ยวนี้”

“อาจารย์!! เดี๋ยวก่อน ผมทำสมาธิหนักมากจริง ๆ นะ ช่วงนี้ผมแค่เหนื่อย ผมเลยของีบนิดหนึ่ง” ผมบอกอาจารย์ไม่ได้ว่าสิ่งที่ผมทำคือนอนสมาธิ ใครจะไปเชื่อว่าผมฝึกฝนระหว่างการนอน

“จริงเหรอ!? ถ้าอย่างนั้นอาจารย์จะทดสอบเธอ มาทางนี้”

“ครับ” ผมเดินไปหาอาจารย์ซิว

อาจารย์ซิวหยิบหินเวทย์มนต์ (ประเภทผลึกเวทย์มนต์ ใช้สำหรับตรวจวัดพลังเวทย์ของนักเวทย์) สำหรับการประเมินเวทย์มนต์ออกมาจากช่องว่างมิติ (ช่องว่าที่สามารถเก็บสิ่งต่าง ๆ ได้ มีเพียงนักเวทย์ขั้นกลาง หรือสูงกว่าเท่านั้นที่จะสามารถใช้มันได้ ขนาดของมันจะขึ้นอยู่กับพลังเวทย์ของนักเวทย์) ของเขา แล้วยื่นให้ผม

“ร่ายตามอาจารย์ ด้วยชื่อของข้า ธาตุแสง ฟังคำข้า และรวมตัวกันเบื้องหน้าของข้า”

“ด้วยชื่อของข้า ธาตุแสง ฟังคำข้า และรวมตัวกันเบื้องหน้าของข้า”

หลังจากที่ร่ายเวทย์เสร็จ ธาตุแสงจากจุดสะสมพลัง และพลังเวทย์ธาตุแสงในร่างกายของผม ไหลออกไปที่หินเวทย์มนต์บนฝ่ามือของผม หินเวทย์มนต์เริ่มส่องแสง มันสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ผมปล่อยให้พลังเวทย์ในร่างกายไหลเข้าสู่หินเวทย์มนต์อย่างต่อเนื่อง รับรู้ได้ว่าพลังเวทย์เริ่มเข้าสู่จุดสมดุลกับพลังที่ไหลออกมาจากจุดสะสมพลัง แสงที่สว่างออกมาจากหินเวทย์มนต์ ทำให้เกิดแสงสว่างไปทั่วกระท่อม สามารถมองเห็นได้ทุกรายละเอียด เวทย์ส่องสว่างของผมดีขึ้นมากแล้วตอนนี้ ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ

อาจารย์ซิวตกใจ “เธอไม่ได้ทำตัวเหลวไหลจริง ๆ อาจารย์ไม่ได้หวังว่าแค่เวลา 3 เดือน เธอจะสามารถเพิ่มพลังเวทย์จนถึงระดับนักเวทย์ขั้นแรกได้ เธออย่างน้อยต้องทำสมาธิวันละ 18 ชั่วโมงทุกวันแน่ ๆ ไม่สิ ไม่ถูกต้อง ต่อให้ทำสมาธิตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน ก็ไม่มีทางได้ผลอย่างนี้แน่”

ในทวีปนี้ ต่อให้เป็นผู้ที่ฝึกอย่างบ้าคลั่ง มันต้องใช้เวลาเป็นปีที่จะพัฒนาจากผู้เริ่มต้นไปเป็นนักเวทย์ขั้นแรก

“ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นอัจฉริยะเวทย์แสง”

“แน่นอนอยู่แล้ว จริง ๆ แล้ว ผมน่ะ ฉลาดที่สุดในโลก ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!!...” ผมรู้สึกถูมิใจในตัวเองอย่างช่วยไม่ได้

“เธอจะภูมิใจอะไรนักหนา นี่มันไม่มีอะไรเลย มันยังต้องดูกันยาว ๆ มีพลังเวทย์แล้วจะมีประโยชน์อะไร ถ้าไม่ได้ใช้มันให้ถูกวิธี และเหมาะสม” เห็นผมเริ่มหลงตัวเอง อาจารย์ซิวสาดน้ำเย็นใส่ผมทั้งถัง

อาจารย์ซิวเรียกเสือแห่งแสงกลับไป ผมแอบปาดเหงื่อ วิกฤตคราวนี้ถือว่าผ่านพ้นไปได้ ดูเหมือนว่าผมไม่ต้องจัดงานศพให้ตัวเอง ฮ่า ฮ่า! (ทุกวันนี้ ผมทำให้การนอนสมาธิกลายเป็นการนอนปกติของผมไปแล้ว มันสบายกว่าเมื่อก่อนมาก)

“นี่ก็เย็นมากแล้ว รีบ ๆ กลับบ้าน พรุ่งนี้เธอจะได้เริ่มเรียนเวทย์มนต์แห่งแสง อย่าลืมหยิบหนังสือเวทย์ที่อาจารย์ให้เธอมาด้วยล่ะ”

“ครับอาจารย์! ผมกลับก่อนนะครับ” ผมรีบวิ่งออกจากห้องเรียนราวกับจรวด

อาจารย์ซิวมองตามหลังผมออกมา ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะเหมาะกับการเรียนเวทย์แสงจริง ๆ”

“สวัสดีตอนเช้าครับ อาจารย์ซิว!” เพราะผมผ่านด่านเมื่อวานนี้มาได้ด้วยดี ผมคิดไว้แล้วว่าวันนี้ผมไม่ต้องวิ่งแน่นอน ดังนั้นด้วยอารมณ์ที่ดีเป็นพิเศษ ผมมาเช้ากว่าปกติ

“มาแต่เช้าเลยนะวันนี้ เอาหนังสือมาด้วยหรือเปล่า?”

“เอามาครับ”

“ดีมาก วันนี้เราจะเริ่มเรียนเวทย์มนต์แสง เวทย์ระดับกลาง และเวทย์ระดับสูงจำนวนมากมีพื้นฐานมาจากเวทย์แสงระดับพื้นฐาน ดังนั้นการเรียนเวทย์ระดับพื้นฐานจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง วันนี้ เวทย์แรกที่เธอจะเรียนคือ ‘โล่แสง’

“โล่แสง”

“ถูกต้อง หลังจากที่เรียนทฤษฎีพื้นฐานมาแล้ว เธอน่าจะรู้ว่าเวทย์แสงระดับพื้นฐาน และระดับกลางส่วนใหญ่มีผลด้านการป้องกันและการเยียวยา”

“ชื่อของข้าคือซิวซีหยู ธาตุแสง ฟังคำข้า รวมตัวกันข้างหน้า ป้องกันสิ่งชั่วร้าย” ชั้นของแสงใสเรื่อ ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าของอาจารย์ซิว “โล่แสง สามารถป้องกันการโจมตีของเวทย์ระดับพื้นฐานได้ทั้งหมด โล่จะอยู่ได้นานแค่ไหน ขึ้นอยู่กับปริมาณของพลังเวทย์ที่ใส่ลงไป เธอลองร่ายเวทย์ดู”

“ชื่อของข้าคือเว่ยจางกง โอ! ธาตุแสงผู้ยิ่งใหญ่ รวมตัวกันข้างหน้า ป้องกันสิ่งชั่วร้าย”

“ผิดแล้ว เธอท่องผิด มันต้องเป็น ‘ฟังคำข้า’ อา...มันเป็นไปได้ยังไง.....”

โล่แสงที่หนากว่าของอาจารย์ซิวปรากฏขึ้นตรงหน้าของผม หยุดคำพูดที่กำลังจะออกจากปากของเขา

“เธอร่ายเวทย์ผิด แต่ผลที่ได้ยังดีกว่าผลจากการร่ายเวทย์อย่างถูกต้อง มันเป็นไปได้ยังไง”

“ผมไม่รู้ครับ ผมแค่รู้สึกว่าธาตุแสงเป็นผู้อาวุโส ผมไม่ควรออกคำสั่งพวกเขา แล้วก็ ผมร่ายอย่างนี้ พวกเขาก็คุยกับผมอยู่ดี”

อาจารย์ซิวพยายามใช้คำร่ายเดียวกันกับที่ผมใช้ แต่ผลที่ได้ออกมาแค่เพียงเท่ากับวิธีการร่ายแบบปกติของเขาเท่านั้น และเขาไม่มีเบาะแสอะไรเลยเกี่ยวกับความลึกลับนี้เลย

อันที่จริงแล้ว มันเป็นเพราะธาตุแสงให้การรับรองผม เนื่องจากผมให้ความเคารพพวกเขา นั่นทำให้พวกเขายินดีที่จะช่วยผม ทำให้โล่ผมหนากว่าปกติ ถึงแม้ว่าอาจารย์ซิวจะเป็นนักเวทย์สูงสุด แต่ธาตุหลักของอาจารย์ไม่ใช่ธาตุแสง อีกทั้งเขาไม่ได้รับการยอมรับจากธาตุแสง มันจึงเป็นธรรมดาที่เวทย์ของเขาจะดีเท่าของผม

“ดี ตอนนี้มาลองทดสอบประสิทธิภาพของโล่แสงของเธอกัน”

“ชื่อของข้าคือซิวซีหยู น้ำผู้อ่อนโยน ฟังคำข้า รวมตัวกันข้างหน้าเพื่อกำจัดศัตรูของข้า กระสุนน้ำ” (เมื่อนักเวทย์บรรลุถึงระดับนักเวทย์สูงสุด พวกเขาสามารถใช้เวทย์ธาตุใดก็ได้ ตราบที่เวทย์นั้นยังเป็นเวทย์ระดับพื้นฐาน) กระสุนน้ำขนาด 5 เซ็นติเมตรพุ่งเข้ามาหาผม ผมหลับตาแน่นด้วยความกลัว รู้สึกได้ว่าโล่แสงสั่น แต่ไม่รู้สึกถึงอาการเจ็บอะไรเลย เมื่อผมลืมตาขึ้นผมก็ไม่เห็นกระสุนน้ำแล้ว

ฮ่า ฮ่า! ดูเหมือนว่าโล่แสงของผมแข็งแกร่งจริง ๆ !!

อาจารย์ซิวเห็นอย่างนั้น ก็เริ่มโจมตีโล่แสงของผมต่อ ด้วยเวทย์ระดับพื้นฐานจากหลากหลายธาตุเวทย์ เมื่อเวทย์กระทบโล่ โล่แสงเพียงแค่สั่นเล็กน้อย ไม่มีอะไรมากกว่านั้น อย่างไรก็ตามพอถึงจุดหนึ่ง ปริมาณการใช้พลังเวทย์ของผมสูงเกินกว่าอัตราการฟื้นฟู เกือบจะถึงจุดวิกฤตแล้วตอนที่ผมตะโกน “อาจารย์ อาจารย์!!! ผมทนต่อไม่ได้แล้ว ไว้ชีวิตผมเถอะ..”

อาจารย์ซิวหยุดการโจมตีในที่สุด

“ประสิทธิภาพโล่แสงของเธอยอดเยี่ยมทีเดียว มันแข็งแกร่งกว่าปกติ แต่ว่าการใช้โล่แสงยังต้องการเทคนิคบางอย่าง” หลังจากนั้น อาจารย์ซิวสอนเทคนิคการใช้โล่แสงให้ผม อย่างเช่น ถ้าไม่ใช่เวทย์ที่จู่โจมเป็นวงกว้าง ผมต้องหลบการโจมตีให้ได้มากที่สุด และใช้โล่แสงป้องกันเฉพาะการโจมตีที่หลบไม่ได้เท่านั้น ด้วยวิธีนี้ปริมาณการใช้พลังเวทย์จะลดลงอย่างมาก

นี่คือวิธีการที่ผมเริ่มเรียนเวทย์แสงระดับพื้นฐานเวทย์แรกของผม ในอีก 10 วันถัดมา ทุก ๆ วันอาจารย์ซิวจะใช้เวทย์ระดับพื้นฐานทุกชนิดโจมตีผม เพื่อให้ผมฝึกใช้โล่แสง เมื่อผมในสภาพน่าอนาถ พยายามที่จะขอให้อาจารย์เปลี่ยนวิธีการฝึก อาจารย์ไม่พูดอะไรสักคำ แค่อัญเชิญเสือแห่งแสงออกมา ผมต้องรีบเยินยอวิธีการฝึกของอาจารย์อย่างเร่งด่วน ว่าวิธีการที่ฝึกอยู่นี้สุดยอดอยู่แล้ว เฮ้อ! อาจารย์เหมาะสมกับฉายาอาจารย์ปีศาจจริง ๆ อา..เหมือนว่าผมแก้ปัญหาการทำสมาธิด้วยความยากลำบาก เพื่อเผชิญกับความยากลำบากอันใหม่ ในอุ้งมือของปีศาจเฒ่าตนนี้ ผมไม่สามารถทำตัวเหลวไหลได้เลย

อย่างไรก็ตาม ยังโชคดีที่ไม่ว่าผมจะใช้พลังเวทย์ปริมาณมากแค่ไหนระหว่างวัน ผมแค่ต้องนอนสมาธิในตอนกลางคืน และตื่นมาด้วยกำลังอันเต็มเปี่ยมในวันถัดมา แถมด้วยความรู้สึกที่ว่าพลังเวทย์ของผมเพิ่มขึ้นจากเดิมในอัตราที่มากกว่าเมื่อก่อน

ในที่สุด บุตรแห่งแสงได้เริ่มต้นการเรียนรู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุดของเขา