บทที่ 28 สั่งสอน

"พวกเธอกลับกันไปเถอะ ที่บ้านคงเป็นห่วงแย่แล้ว" เจิ้งเซี่ยงหงบอกกับทุกคน ก่อนจะหันไปทางเฮ่อเสวียกังและเฮ่อเสวียปิง "กังจื่อ ปิงจื่อ กลับบ้านไปก่อนเถอะ พ่อแม่พวกเธอคงเป็นห่วงมากแล้ว รีบกลับไปบอกข่าวว่าปลอดภัย ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวแม่พวกเธอคงตามมาถึงในเมืองแน่"

เฮ่อเสวียกังและเฮ่อเสวียปิงพยักหน้า พวกเขารู้นิสัยแม่ตัวเองดี ถ้าไม่รีบกลับไป แม่ต้องออกมาตามหาแน่

เซี่ยเสี่ยวคิดว่าเรื่องที่เกาเจี้ยซิงได้รับบาดเจ็บน่าจะรู้กันทั่วหมู่บ้านแล้ว เผลอๆ พอเกากั๋วเฉียงและเจิ้งเซี่ยงหงออกจากบ้าน หลี่เซิ่งเหม่ยก็อาจจะออกมาตามหาลูกแล้วเหมือนกัน ดีไม่ดีระหว่างทางกลับบ้าน เฮ่อเสวียกังและเฮ่อเสวียปิงอาจจะได้เจอแม่ตัวเองก็ได้

ไม่นานทุกคนก็แยกย้ายกันไป หยางเสวี่ยหัว หวังอ้ายหัว ต่งเหม่ยหัว และคนอื่นๆ กลับไปที่กองผลิตพร้อมกับเฮ่อเสวียกังและเฮ่อเสวียปิง ส่วนเซี่ยเสี่ยวและครอบครัวตระกูลเกายังคงอยู่ที่โรงพยาบาล เกาเจี้ยซิงยังนอนหมดสติอยู่ เซี่ยเสี่ยวเห็นเจิ้งเซี่ยงหงมองลูกชายด้วยความคิดถึงแต่ไม่กล้าเข้าไปใกล้มากนัก ก็อดรู้สึกเห็นใจไม่ได้ ทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ

"พ่อ แม่ ผมผิดเองที่ปกป้องน้องไม่ได้" เกาเจี้ยจื๋อคุกเข่าลงกับพื้นยอมรับผิด

เกากั๋วเฉียงนิ่งเงียบ ส่วนเจิ้งเซี่ยงหงรีบดึงตัวเกาเจี้ยจื๋อขึ้นมา "แม่ไม่โทษลูกหรอก แค่พวกลูกปลอดภัยก็ดีแล้ว ห้ามใครเป็นอะไรไปอีกนะ"

เซี่ยเสี่ยวเหลือบมองเกากั๋วเฉียง รู้สึกว่าท่าทีของเขาที่มีต่อเกาเจี้ยจื๋อดูแปลกๆ ลูกคนเล็กบาดเจ็บ คนเป็นพ่อส่วนใหญ่ถ้าไม่ดุด่าลูกคนโต ก็มักจะบ่นสักคำสองคำ แต่เกากั๋วเฉียงกลับไม่ทำเช่นนั้น เขาเอาแต่จ้องมองเกาเจี้ยซิงด้วยความกังวลจนลืมสนใจคนทางนี้ไปเลย

เซี่ยเสี่ยวไม่รู้ว่าตัวเองคิดมากไปหรือเปล่า แต่รู้สึกเหมือนเกากั๋วเฉียงจะให้ความสำคัญกับเกาเจี้ยซิงมากกว่าเกาเจี้ยจื๋อ

อย่างตอนนี้ เกากั๋วเฉียงก็กุมมือเกาเจี้ยซิงไว้แน่น ราวกับกลัวจะสูญเสียลูกคนนี้ไป ตั้งแต่เข้ามาในห้องผู้ป่วย สายตาของเขาก็มองแต่เกาเจี้ยซิง ไม่มองใครอื่นเลย

"หัวหน้าคะ พี่รองเกากำลังให้น้ำเกลืออยู่ อย่าจับมือแน่นเกินไปนะคะ" เซี่ยเสี่ยวทักท้วง แม้มือที่เกากั๋วเฉียงจับจะไม่ใช่ข้างที่เจาะสายน้ำเกลือ แต่เขาก็จับแน่นจนเกินไป

เกากั๋วเฉียงรีบปล่อยมือเกาเจี้ยซิงทันที แล้วพยักหน้าให้เซี่ยเสี่ยว "ขอบใจนะสหายเซี่ย"

จากนั้นเกากั๋วเฉียงก็หันไปบอกเจิ้งเซี่ยงหงและเกาเจี้ยจื๋อ "พวกเธอกลับไปกันก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันเฝ้าเอง"

"ฉันเฝ้าเองดีกว่าค่ะ" เจิ้งเซี่ยงหงแย้ง

เกาเจี้ยจื๋อก็พูดขึ้นว่า "พ่อ แม่ กลับไปพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าเอง"

"พี่รองเกายังไม่ฟื้น หัวหน้า คุณป้า กับพี่ใหญ่เกานั่งพักก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูจะไปซื้อข้าวมาให้ เผื่อพี่รองเกาตื่นขึ้นมาจะได้กินโจ๊กหน่อย"

เซี่ยเสี่ยวพูดจบก็เดินออกไปโดยไม่รอให้พวกเขาทักท้วง

ยังไงซะเกาเจี้ยซิงก็เคยช่วยชีวิตเธอ ตอนนี้เขาบาดเจ็บ เธอก็อยากจะช่วยอะไรบ้าง

พอเดินออกมาหน้าโรงพยาบาล เซี่ยเสี่ยวก็เห็นลั่วหมิงเจ๋อกับหลิ่วเยว่กำลังทะเลาะกันอยู่

"คุณโทษฉันเหรอ ตัวเองก็ไปเหมือนกันนี่ ไม่อยากให้ฉันไปทำไมไม่ห้ามล่ะ คุณนั่นแหละที่พาฉันไป ฉันเกือบตายแล้วนะ คุณไม่ปลอบใจฉันสักคำ เขาก็ยังไม่ตายนี่นา" หลิ่วเยว่แผดเสียงแหลม ตะคอกใส่ลั่วหมิงเจ๋ออย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

ตอนแรกเซี่ยเสี่ยวไม่อยากยุ่ง แต่พอได้ยินประโยคสุดท้ายของหลิ่วเยว่ ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหา "สหายหลิ่ว คุณจะไม่ซาบซึ้งใจที่เกาเจี้ยซิงช่วยชีวิตพวกคุณไว้ก็ได้ แต่คุณอย่าพูดจาทำร้ายจิตใจคนอื่นแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ต้องการความช่วยเหลือในยามลำบาก ตอนนี้คุณรอดมาได้ ถือว่าโชคดีที่มีคนช่วย แต่ครั้งหน้าล่ะ คุณจะรับประกันได้เหรอว่าจะโชคดีแบบนี้อีก บางครั้งภัยก็มาจากปาก พูดจาให้ระวังหน่อย ถ้าสวรรค์ได้ยินเข้า ครั้งหน้าคุณตกที่นั่งลำบาก อาจจะไม่มีใครมาช่วยคุณอีกแล้วก็ได้"

"เธอเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย?" หลิ่วเยว่จ้องเขม็งใส่เซี่ยเสี่ยว

"ฉันเป็นคนที่รู้จักบุญคุณคน คุณก็เป็นปัญญาชน บางครั้งการพูดจาควรระวังไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นจะดูเหมือนคนไม่มีการศึกษา ไร้การอบรมสั่งสอน" เซี่ยเสี่ยวพูดต่อเมื่อเห็นสายตาไม่พอใจและดุร้ายของหลิ่วเยว่

"ฉันก็ให้เงินไปแล้วไม่ใช่หรือไง เธอก็แค่สุนัขรับใช้ของหยางเสวี่ยหัว จะมาเรียกร้องความยุติธรรมแทนเจ้านายล่ะสิ" หลิ่วเยว่ยืดอกมองเซี่ยเสี่ยวอย่างดูแคลน

"คุณเทียบพี่เสวี่ยหัวไม่ติดจริงๆ ฉันยอมรับว่าคุณสวย แต่พูดตามตรงนะ นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดีแล้ว คุณไม่มีอะไรสู้พี่เสวี่ยหัวได้เลย ทั้งนิสัยใจคอ บุคลิก มารยาท คุณห่างชั้นกับพี่เสวี่ยหัวมาก แถมพี่เสวี่ยหัวก็หน้าตาดีไม่แพ้กัน สรุปแล้ว นอกจากฐานะทางบ้านที่คุณดีกว่านิดหน่อย อย่างอื่นคุณสู้พี่เสวี่ยหัวไม่ได้เลยสักอย่าง"

เซี่ยเสี่ยวเลิกสนใจหลิ่วเยว่ ผู้หญิงแบบนี้เทียบกับหยางเสวี่ยหัวไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ เธอหันไปมองลั่วหมิงเจ๋อ "สหายลั่ว คุณก็คิดแบบนี้เหมือนกันเหรอ มีเงินแล้ววิเศษนักหรือไง ถึงได้ดูถูกชีวิตคนอื่น ดูถูกคนที่ช่วยชีวิตคุณ"

"เขาไม่ได้ช่วยเราจนบาดเจ็บสักหน่อย เขาช่วยเก๋อไล้วจื่อต่างหากถึงโดนหมีทำร้าย" หลิ่วเยว่เถียง

เพี้ยะ! ไม่รู้ว่าเก๋อไล้วจื่อโผล่มาจากไหน พอได้ยินคำพูดไร้สาระของหลิ่วเยว่ ก็พุ่งเข้ามาตบหน้าหลิ่วเยว่ฉาดใหญ่

"ฮือๆๆ แกกล้าดียังไงมาตบฉัน พวกแกรังแกฉัน ฉันจะฟ้องพ่อ" หลิ่วเยว่ร้องไห้โฮ

"ถุย แน่จริงก็ไปฟ้องพ่อเธอสิ" เก๋อไล้วจื่อถ่มน้ำลายลงพื้น "ข้าล่ะเกลียดพวกคนในเมืองที่หลงตัวเอง หน้าไม่อายแบบพวกแกจริงๆ"

เซี่ยเสี่ยวเหงื่อตก เธอก็เป็นคนในเมืองเหมือนกันนะ แต่เธอไม่ได้อยู่ในกลุ่มหลงตัวเองหน้าไม่อายแบบนั้น แต่ฝ่ามือของเก๋อไล้วจื่อเมื่อกี้สะใจจริงๆ คนอย่างหลิ่วเยว่ต้องโดนสั่งสอนเสียบ้าง ในพื้นที่ชนบทห่างไกลทางใต้นี้ ไม่ใช่ทุกคนจะเกรงกลัวบารมีพ่อของเธอหรอก

เซี่ยเสี่ยวเพิ่งสังเกตเห็นว่า เก๋อไล้วจื่อ หลิวไห่กั๋ว และคนอื่นๆ ยืนอยู่ตรงมุมกำแพงมาสักพักแล้ว คงจะได้ยินบทสนทนาของหลิ่วเยว่กับลั่วหมิงเจ๋อมาพอสมควร

"คุณทำร้ายร่างกายคนอื่นได้ยังไง รีบขอโทษเสี่ยวเยว่เดี๋ยวนี้" ลั่วหมิงเจ๋อตวาดใส่เก๋อไล้วจื่อ

"แน่จริงก็เข้ามาสิ มาต่อยกับข้า ถ้าชนะข้าจะขอโทษ" เก๋อไล้วจื่อท้าทาย

"คุณ... ป่าเถื่อน" ลั่วหมิงเจ๋อฮึดฮัด เขาไม่มีทางสู้เก๋อไล้วจื่อได้ และไม่โง่พอที่จะเข้าไปเจ็บตัว เลยขู่ว่า "ผมจะไปฟ้องหัวหน้ากองผลิต"

หลิ่วเยว่ก็โวยวาย "ใช่ ไปฟ้องหัวหน้ากองผลิต ถ้าเขาไม่จัดการ ฉันจะฟ้องพ่อฉัน" พูดจบก็หันไปทางหลิวไห่กั๋ว "ถ้าพ่อฉันรู้ว่าพวกแกรังแกฉัน พ่อแกก็เตรียมหลุดจากตำแหน่งหัวหน้ากองผลิตได้เลย"

"แม่คุณทูนหัว เกี่ยวอะไรกับผม ผมไม่ได้ตบคุณสักหน่อย" หลิวไห่กั๋วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ รู้สึกว่าตัวเองซวยเหลือเกิน

ตอนนี้เก๋อไล้วจื่อยังโกรธเขาอยู่ หลิวไห่กั๋วเองตอนนั้นก็ตกใจกลัวหมีควายสองตัว ถ้าเจอตัวเดียวยังพอไหว แต่พอเห็นสองตัว สัญชาตญาณก็สั่งให้วิ่งหนี พอเขาวิ่ง คนอื่นที่มีอาวุธก็วิ่งตามไปด้วย