บทที่ 26 บาดเจ็บ

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" เซี่ยเสี่ยวตกใจเมื่อเห็นเกาก้าซิงนอนหมดสติและมีเลือดเปรอะเปื้อนตัว เธอทิ้งตะกร้าแล้ววิ่งเข้าไปหาทันที

"เซี่ยเสี่ยว ระวังล้มนะ" หยางเสวี่ยฮวาคว้าตะกร้าที่เซี่ยเสี่ยวทิ้งไว้แล้วรีบตามไป

เกาก้าจื๋อ เหอเสวียกัง และเหอเสวียปิง ผลัดกันอุ้มเกาก้าซิงวิ่งลงจากเขา แสดงให้เห็นว่าเกาก้าซิงบาดเจ็บสาหัสขนาดไหน

ในเวลานี้ลั่วหมิงเจ๋อหน้าซีดเผือด ส่วนหลิวยวี่ก็ร้องไห้ฟูมฟาย ทั้งสองคนสภาพดูไม่ได้ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับเพิ่งหนีตายจากปากเสือ ทำให้ทุกคนที่เห็นต่างตกตะลึง

เก่อไหลจื่อตะคอกใส่ลั่วหมิงเจ๋อและหลิวยวี่อย่างเกรี้ยวกราด "พวกแกแม่งรู้บ้างไหมว่าเข้าป่าล่าสัตว์มันอันตรายถึงตาย แล้วแกยังพาผู้หญิงไปด้วย ใครให้ความกล้าแกเข้าไปในถ้ำหมีฮะ? จะพาคนอื่นไปตายหรือไง? ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้ารองเกา ฉันคงตายไปแล้ว ขอบอกไว้เลยนะ ถ้าเจ้ารองเกาเป็นอะไรไป ฉันเก่อไหลจื่อไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!"

"เก่อไหลจื่อ เกิดอะไรขึ้น? ล่าหมีได้เหรอ?" หลิวไห่ฮวารีบถาม มองไปรอบๆ แล้วไม่เห็นพี่ชายตัวเองจึงถามหา "พี่ชายฉันล่ะ?"

"พี่ชายเธอ พี่ชายเธอวิ่งหายหัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้" เก่อไหลจื่อตอบอย่างโมโห ไม่คิดเลยว่าพอเจอมหันตภัย เพื่อนซี้ที่โตมาด้วยกันอย่างหลิวไห่กั๋วจะชิงหนีเอาตัวรอดไปก่อน

"ทำไมนายพูดแบบนั้น พี่ฉันคงไปตามคนมาช่วยต่างหาก" หลิวไห่ฮวาแก้ตัว พลางตาลุกวาวเมื่อได้ยินว่าเจอหมี

เก่อไหลจื่อไม่พูดอะไรอีก แต่ความขุ่นเคืองยังคุกรุ่นอยู่ในใจ หลิวไห่กั๋วทิ้งเขาหนีไปก่อน กลับเป็นเกาก้าซิง เกาก้าจื๋อ เหอเสวียกัง และเหอเสวียปิงที่เข้ามาช่วย

"หงซิง เล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น? พวกนายล่าหมีได้ไหม?" หลิวไห่ฮวาหันไปถามคนที่อยู่ข้างๆ เก่อไหลจื่อ

"ล่าอะไรล่ะ เกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่นต่างหาก นั่นมันหมีควายตัวเบ้อเริ่มตั้งสองตัว พวกเราไม่ได้เตรียมตัวรับมือเลย ใครจะไปรู้ว่าสหายลั่วกับสหายหลิวจะแอบตามหลังพวกเราเข้าป่า สองคนนั้นดันวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปในถ้ำหมี ปลุกมันตื่นแล้ววิ่งหนีออกมา ล่อให้หมีตามออกมาด้วย พี่ชายเธอถือปืนแท้ๆ แต่ดันวิ่งหนีคนแรก เก่อไหลจื่อเกือบแย่ถ้าเจ้ารองเกาไม่ช่วยไว้ ตอนนี้เจ้ารองเกาบาดเจ็บสาหัส ฉันไม่มีเวลาคุยแล้ว"

ขณะที่เก่อไหลจื่อ หงซิง และคนอื่นๆ กำลังจะวิ่งตามกลุ่มของเกาก้าจื๋อไป ก็เห็นหลิวไห่กั๋วกับพรรคพวกวิ่งหน้าตื่นสวนกลับมาพอดี

"ได้ยินว่าเจ้ารองเกาบาดเจ็บ เขาอยู่ไหนล่ะ?"

เก่อไหลจื่อเห็นหน้าหลิวไห่กั๋วก็ของขึ้น สะบัดหน้าหนีไม่ยอมพูดด้วย หงซิงจึงตอบแทน "พี่จื๋อ พี่กัง กับเจ้าปิงพาไปสถานีอนามัยแล้ว"

"ฉันวิ่งไปตามคนมาช่วย แต่น่าเสียดาย ปกติอาสองฉันจะอยู่ตีนเขา แต่วันนี้ไม่เห็นใครเลย" หลิวไห่กั๋วแก้ตัว แต่การที่เขาถือปืนวิ่งหนีไปก่อนก็ดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ แม้ตอนนี้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่ทุกคนก็คงรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง

"ไป ไปดูกันเถอะ"

กลุ่มคนพากันลงจากเขาอย่างโกลาหล เซี่ยเสี่ยววิ่งตามหลังกลุ่มเกาก้าจื๋อไปติดๆ หอบแฮ่กๆ ระหว่างทางได้ยินเรื่องราวที่เกาก้าซิงยอมเจ็บตัวเพื่อช่วยเก่อไหลจื่อ เธอรู้สึกใจหายวาบ แม้บางทีจะรำคาญปากร้ายๆ ของเกาก้าซิง แต่เซี่ยเสี่ยวก็ไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไป ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็มีด้านดีๆ อยู่เหมือนกัน

"สหายเซี่ย ไม่ต้องตามมาหรอก ถ้าเธอว่าง รบกวนกลับไปบอกพ่อแม่ผมหน่อยนะ พวกเราจะพาเจ้าซิงไปโรงพยาบาล ให้เตรียมเงินตามมาด้วย" เกาก้าจื๋อบอกเซี่ยเสี่ยว

"ฉันไม่เป็นไร อย่าบอกที่บ้านนะ" เกาก้าซิงพูดเสียงแผ่ว

"ปากแกเลือดไหลขนาดนี้ อย่าพูดมากน่า" เกาก้าจื๋อดุน้องชาย ก่อนจะกำชับเซี่ยเสี่ยวซ้ำ

เซี่ยเสี่ยวพยักหน้า มองตามหลังกลุ่มเกาก้าจื๋อที่วิ่งไกลออกไป เห็นหยางเสวี่ยฮวากับหวังอ้ายฮวาวิ่งตามมา เธอก็รีบบอก "พี่อ้ายฮวา พี่เสวี่ยฮวา พวกพี่ตามไปดูเถอะค่ะ ฉันจะกลับไปแจ้งข่าวหัวหน้าหน่วยผลิตกับน้าเจิ้งเอง"

พูดจบเซี่ยเสี่ยวก็รีบวิ่งแยกออกไป ใจจริงเธออยากเอาน้ำพุในมิติให้เกาก้าซิงดื่ม แต่ท่ามกลางสายตาคนมากมายขนาดนั้น ถ้าไปถึงโรงพยาบาลแล้วหมอตรวจเจอมันจะไม่ดี อีกอย่างเกาก้าซิงยังพอพูดได้ แสดงว่าอาจจะไม่ถึงขั้นอันตรายถึงชีวิต เซี่ยเสี่ยวจึงค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง

ในสถานการณ์แบบนี้ เซี่ยเสี่ยวยังคงระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก เธอไม่ได้คิดว่าการเกิดใหม่จะทำให้เธอฉลาดกว่าหรือเหนือกว่าคนยุคนี้ เพราะทุกคนก็ไม่ใช่คนโง่

แต่เพื่อให้กลับไปบอกข่าวหัวหน้าหน่วยผลิตและเจิ้งเซี่ยงหงได้ทันเวลา เซี่ยเสี่ยวจึงใช้ทางลัดผ่านมิติ แต่ก็ไม่กล้าไปถึงเร็วเกินไป เธอใช้เวลาปลูกกล้าไม้และผักป่าในมิติสักพัก แล้วค่อยออกมาที่หมู่บ้าน

"หัวหน้า น้าเจิ้ง อยู่บ้านไหมคะ?" เซี่ยเสี่ยวตะโกนเรียกที่หน้าบ้านตระกูลเกา

"เซี่ยเสี่ยว ไม่ได้ไปเที่ยวในเมืองกับเจ้าซิงหรอกเหรอ ทำไมกลับมาเร็วจัง" เจิ้งเซี่ยงหงเดินออกมาจากในบ้าน

เซี่ยเสี่ยวรีบตอบ "น้าคะ พี่ใหญ่เกากับพี่รองเกาไปล่าสัตว์ที่เขาหนานฮวากับคนจากหน่วยผลิตหงซิง พี่รองเกาช่วยเก่อไหลจื่อเลยถูกหมีทำร้าย พี่ใหญ่พาส่งโรงพยาบาลแล้วค่ะ เขาฝากบอกให้น้าเตรียมเงินตามไป"

"หา! เจ้าซิงโดนหมีทำร้าย!" เจิ้งเซี่ยงหงหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม

เซี่ยเสี่ยวตกใจรีบเข้าไปประคอง "น้าอย่าเพิ่งตกใจนะคะ พี่รองเกาดวงแข็ง ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ"

เจิ้งเซี่ยงหงรีบวิ่งออกไป เซี่ยเสี่ยวก็วิ่งตามไปติดๆ เห็นเจิ้งเซี่ยงหงผลักประตูรั้วบ้านหลังหนึ่งเข้าไป ก็โดนด่าสวนออกมาทันที "นังตัวซวย มาทำไม ใครอนุญาตให้แกเข้าบ้านฉัน ออกไป! ออกไปเดี๋ยวนี้!"

"แม่ ฉันมาหาขั๋วเฉียง ให้เขาออกมาหน่อย" เจิ้งเซี่ยงหงพูดเสียงร้อนรน มือปัดป้องไม้กวาดที่ย่าเการะดมฟาดใส่พลางถอยหลังหนี

เซี่ยเสี่ยวเห็นเจิ้งเซี่ยงหงโดนย่าเกาเอาไม้กวาดไล่ตีออกมาก็ตกใจ ไม่คิดว่าหญิงชราจะโหดขนาดนี้

"แม่ วันตรุษจีนแท้ๆ ทำไมแม่ทำแบบนี้"

เกาขั๋วเฉียงเดินออกมาพร้อมครอบครัวของเกาขั๋วฟู่ พอเห็นแม่ตัวเองทำร้ายเจิ้งเซี่ยงหง เขาก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ ผ่านไปตั้งกี่ปีแล้ว แม่ก็ยังรังเกียจเจิ้งเซี่ยงหงไม่เลิก

"ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ฉันไม่ให้มันมาเสนอหน้าเป็นกาลกิณีบ้านฉันไม่ได้หรือไง มันก็อยู่ส่วนของมัน ฉันไปทำอะไรให้มันหรือเปล่า วันดีคืนดีโผล่มาแช่งให้ฉันตาย แกเองก็อยากให้ฉันตายเหมือนกันใช่ไหม?"

คำพูดของย่าเกาชักจะบานปลาย พาลไปถึงเกาขั๋วเฉียงด้วย

"พี่สาม รีบพาพี่สะใภ้กลับไปเถอะ" เกาขั๋วฟู่พูดแทรก วันปีใหม่มาทะเลาะกันแบบนี้ เดี๋ยวชาวบ้านจะหัวเราะเยาะเอา

"ขั๋วเฉียง เจ้าซิงบาดเจ็บ ฮือ..." เจิ้งเซี่ยงหงกลั้นน้ำตาไม่ไหว ปล่อยโฮออกมา

เกาขั๋วเฉียงตกใจ "เกิดอะไรขึ้น?"

ไม้กวาดในมือย่าเกาฟาดลงมาอีกครั้ง "ฉันบอกแล้วว่าแกมันตัวซวย ไม่ผิดเลยจริงๆ แกทำหลานฉันซวยอีกแล้ว ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้น! อย่ามาเหยียบเรือนฉันอีก เห็นเมื่อไหร่จะตีเมื่อนั้น!"

"หัวหน้าคะ พี่รองเกากับคนจากหน่วยผลิตหงซิงขึ้นเขาไปช่วยเก่อไหล แล้วโดนหมีทำร้าย ตอนนี้พี่ใหญ่พาส่งโรงพยาบาลแล้วค่ะ" เซี่ยเสี่ยวรีบอธิบาย

เจิ้งเซี่ยงหงปาดน้ำตาแล้วพูดต่อ "เงินล่ะ ต้องเอาเงินไปรักษาลูกด้วย"