บทที่ 25 เก็บเกี่ยว

"เซี่ยเสี่ยว อย่าเดินเปะปะนะ" หวังอ้ายฮวาเอ่ยเตือน

หยางเสวี่ยฮวาก็คว้ามือเซี่ยเสี่ยวไว้ "อย่าเดินห่างกันนะ เดี๋ยวจะหลง"

ด้วยคำกำชับของเกาเจี้ยซิง ผลที่ตามมาก็คือเซี่ยเสี่ยวต้องถูกหวังอ้ายฮวาและหยางเสวี่ยฮวาประกบติดชนิดเงาตามตัว ราวกับเธอเป็นเด็กเล็กๆ อย่างไรอย่างนั้น

เซี่ยเสี่ยวพูดไม่ออก ได้แต่ยอมเดินตามพวกหวังอ้ายฮวาไปเก็บเห็ดและผลไม้ป่าอย่างว่านอนสอนง่าย ในใจคิดว่าคราวหน้าต้องหาข้ออ้างออกมาเองโดยไม่ให้เกาเจี้ยซิงและเพื่อนร่วมหอพักรู้เด็ดขาด

บนเขามีผลไม้ป่าไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่รสเปรี้ยวจี๊ด กินเล่นสักลูกสองลูกก็พอไหว ถ้าให้กินเยอะกว่านั้นคงไม่ไหว

ทันใดนั้นต่งเหม่ยฮวาก็ร้องขึ้น "ตรงนี้มีต้นผลไม้ด้วย ลูกใหญ่เบ้อเริ่มเลย"

หลิวไห่ฮวาเตือน "ระวังมีพิษนะ ในป่ามีผลไม้มีพิษเยอะแยะ อย่ากินซี้ซั้วล่ะ"

พูดพลางหลิวไห่ฮวาก็เดินนำเข้าไปดู พอเห็นผลไม้เต็มต้น เธอก็หันไปบอกยุวปัญญาชนหญิงคนอื่นๆ ทันทีว่า "เด็ดลงมาให้หมดเลย"

หวังอ้ายฮวามองหลิวไห่ฮวาแล้วท้วงว่า "ไหนเธอว่ามีพิษไง?"

หลิวไห่ฮวาหยิบผลไม้ที่หล่นอยู่บนพื้นซึ่งเน่าไปบางส่วนขึ้นมากัดกินหน้าตาเฉย พยักหน้าหงึกๆ "หวาน อร่อย ไม่มีพิษแน่นอน ตอนเด็กๆ ฉันตามพ่อเข้าป่าบ่อย แต่ไม่เคยเห็นผลไม้แบบนี้มาก่อนเหมือนกัน พวกเราเด็ดลงมาก่อนแล้วค่อยแบ่งกันดีไหม?"

หวังอ้ายฮวาเห็นหลิวไห่ฮวากินแล้วไม่เป็นอะไร ก็พยักหน้าตกลง แล้วให้เซี่ยเสี่ยวกับคนอื่นๆ เข้าไปช่วยกันเก็บ

เซี่ยเสี่ยวแอบถามเจ้าหินในใจ "ผลไม้นี่มีพิษไหม?"

"เธอลองชิมดูสิ เดี๋ยวก็รู้เอง" เจ้าหินตอบ

เซี่ยเสี่ยวกรอกตา ถ้ามีพิษขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ เธอไม่ได้มีความรู้เรื่องการแพทย์สักหน่อย จะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงได้ยังไง แถมยังรู้สึกนับถือความกล้าของหลิวไห่ฮวาจริงๆ อย่าว่าแต่ผลไม้บนต้นเลย ขนาดผลเน่าที่ตกพื้นเธอยังกล้ากิน

"ในมิติมีน้ำพุไม่ใช่เหรอ เธอเอาผลไม้จุ่มลงไปในน้ำพุสิ ถ้ามีพิษมันจะเปลี่ยนเป็นสีดำ"

ดวงตาของเซี่ยเสี่ยวเป็นประกาย น้ำพุมีสรรพคุณแบบนี้ด้วยหรือ

"หรือเธอจะบิผลไม้ แล้วเอาน้ำพุหยดลงไปสักหยดก็ได้ ถ้าเปลี่ยนเป็นสีดำก็แปลว่ามีพิษ"

"แต่ตอนนี้ฉันเข้าไปในมิติไม่ได้นี่นา" เซี่ยเสี่ยวมองไปรอบๆ คนเยอะขนาดนี้ แถมหวังอ้ายฮวากับหยางเสวี่ยฮวาก็จ้องเธอเขม็ง จะหาจังหวะเข้ามิติได้ยังไง

"ยัยบื้อ ก็มีเกอเกออยู่นี่ไง"

"มีนายนี่ดีจริงๆ" เซี่ยเสี่ยวรีบหยิบผลไม้เน่าลูกหนึ่งขึ้นมาจากพื้น บิมันออก แล้วอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต รับน้ำพุหยดหนึ่งจากเจ้าหินหยดลงบนเนื้อผลไม้

"ไม่มีพิษ เสี่ยวเสี่ยวกินได้เลย" เจ้าหินบอก

"แต่ไม่รู้จะเปรี้ยวหรือเปล่านะ" เซี่ยเสี่ยวไม่ค่อยชอบกินเปรี้ยว แถมชิมผลไม้ป่ามาหลายชนิดแล้ว แต่ละอย่างเปรี้ยวจนเข็ดฟัน

"เซี่ยเสี่ยว เธอพึมพำอะไรอยู่" หยางเสวี่ยฮวาชะโงกหน้าเข้ามาถาม

เซี่ยเสี่ยวหัวเราะแห้งๆ "เปล่าๆ ฉันแค่บ่นว่าปีนต้นไม้ไม่เป็น"

"ไม่เป็นไร ฉันก็ปีนไม่เป็นเหมือนกัน ให้คนที่ปีนเป็นเขาปีนไปเถอะ เราคอยเก็บข้างล่างก็พอ" หยางเสวี่ยฮวาพูดพลางดึงเถาวัลย์ข้างๆ มาสานตะกร้า

เซี่ยเสี่ยวเห็นดังนั้นก็ทำตามบ้าง เพราะพวกเธอไม่ได้เตรียมตะกร้ามาใส่ของเหมือนคนในกองผลิตหงซิงที่เตรียมตัวมาพร้อมกว่า

กองผลิตของพวกเธอแค่นั่งรถเข้าเมืองมาแล้วบังเอิญเจอคนของกองผลิตหงซิง เกาเจี้ยซิงกับพวกผู้ชายเลยชวนกันมา

คนสมัยนี้ฝีมือประณีต ไม่นานทุกคนก็สานตะกร้าเสร็จหลายใบ เอาไว้ใส่ผลไม้และเห็ดป่าได้สบาย

ไม่นานยุวปัญญาชนหญิงจากทั้งสองกองผลิตก็ช่วยกันเก็บผลไม้จนเกลี้ยงต้น หวังอ้ายฮวากับหลิวไห่ฮวาช่วยกันแบ่งให้ทุกคน คนละสองลูก

เซี่ยเสี่ยวกัดผลไม้คำหนึ่ง รสชาติหวานกรอบ อร่อยจริงๆ คล้ายๆ สาลี่หอม แต่สาลี่หอมไม่น่าจะขึ้นในเขตร้อนแบบนี้ได้

น่าเสียดายที่มีแค่ต้นเดียว ยุวปัญญาชนหญิงจากสองกองผลิตมารุมทึ้งกัน แบ่งกันได้คนละสองลูกก็แทบจะไม่พอแล้ว

"เสี่ยวเสี่ยว ย้ายต้นกล้าเล็กๆ ข้างๆ เธอเข้ามาไว้ในมิติสิ"

เซี่ยเสี่ยวมองต้นกล้าเล็กๆ ข้างตัวแล้วกระซิบถาม "นี่ต้นอะไรเหรอ?"

"ก็ต้นที่เธอเพิ่งกินไง ถ้าชอบก็ย้ายเข้ามาปลูกในมิติสิ"

สิ้นเสียงเจ้าหิน เซี่ยเสี่ยวก็ฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครสังเกต ถอนต้นกล้านั้นแวบหายเข้าไปในมิติทันที

"อร่อยจัง"

"อร่อยมากเลย"

ทุกคนที่ได้ชิมต่างพากันชมเปาะ หลักๆ คือเจอแต่ผลไม้เปรี้ยวมาหลายอย่าง พอมาเจอผลไม้หวานกรอบลูกเท่าไข่ไก่แบบนี้ ใครๆ ก็ชอบ

"ลองหาดูอีกไหม เผื่อจะมีอีก" หลิวไห่ฮวาทำหน้าเสียดายนิดๆ ที่มองไปทางกลุ่มเซี่ยเสี่ยว นึกรู้งี้ไม่น่าชวนคนของกองผลิตกวงหมิงมาด้วยเลย ไม่งั้นผลไม้ต้นนี้พวกเธอคงได้แบ่งกันเยอะกว่านี้

แต่น่าเสียดายที่หาอยู่นานก็ไม่เจอผลไม้แบบนี้อีก ดูเหมือนแถวชายป่าจะมีอยู่แค่ต้นเดียว ส่วนในป่าลึกจะมีอีกไหมก็สุดจะรู้

"อย่าเสียเวลาเลย เก็บเห็ดกับผักป่ากลับไปดีกว่า" สุดท้ายหวังอ้ายฮวาก็ไม่อยากตามหลิวไห่ฮวาไปแล้ว มัวแต่วุ่นวายหาผลไม้จนไม่ได้เห็ดกับผักป่าเลย

ผลไม้ป่ากินเล่นเพลินๆ ได้แต่ไม่อิ่มท้อง พอหวังอ้ายฮวาพูดขึ้น ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

เซี่ยเสี่ยวหิ้วตะกร้าใบเล็กที่สานเอง ในนั้นมีเห็ดที่เธอเก็บมา เห็ดสีสันฉูดฉาดสวยงามเกินไปเธอไม่กล้าเก็บ อาศัยดูคนอื่นว่าเก็บแบบไหนเธอก็เก็บตาม

พอตะกร้าเต็ม เซี่ยเสี่ยวก็แอบเอาใส่ไว้ในมิติ การมีมิตินี่สะดวกจริงๆ แม้แต่ต้นกล้าผลไม้ป่าที่น่าจะอร่อย เธอก็ขุดเอาไปปลูกในมิติด้วย

"ดูสิ ตรงนี้มีเสาวรสด้วย" ผู้หญิงคนหนึ่งจากกองผลิตหงซิงร้องบอกอย่างดีใจ

ทุกคนกรูกันเข้าไปทันที เซี่ยเสี่ยวก็ตามไปเก็บมาได้หลายลูก

พริบตาเดียวเสาวรสก็ถูกเก็บเกลี้ยง บางคนเก็บแม้กระทั่งลูกเล็กๆ

หลิวไห่ฮวาโวยวายขึ้นมาอย่างไม่พอใจ "ลูกเล็กมันเปรี้ยว อย่าไปเก็บมันเลย ปล่อยให้มันโตเถอะ ครั้งหน้ามาจะได้มีให้เก็บอีก"

เซี่ยเสี่ยวเห็นด้วยกับความคิดของหลิวไห่ฮวา ถึงหลิวไห่ฮวาจะดูแข็งกร้าวและเจ้ากี้เจ้าการไปบ้าง แต่ในบางมุมก็ถือว่าเป็นคนใช้ได้ทีเดียว

"อร่อยนะ" หยางเสวี่ยฮวาชิมแล้วบอก "เซี่ยเสี่ยวลองชิมดูสิ"

"เอ๊ะ นี่มันแพสชั่นฟรุตไม่ใช่เหรอ?" เซี่ยเสี่ยวมองดู ชาติก่อนเธอเคยกินแพสชั่นฟรุต เจ้านี่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ รสชาติก็ใช่

"เรียกว่าแพสชั่นฟรุตก็ได้ รสชาติดีมาก เปรี้ยวๆ หวานๆ กลิ่นก็หอมด้วย" หวังอ้ายฮวาพยักหน้าแล้วเปรยว่า "ทางใต้นี่ผลไม้ป่าเยอะจริงๆ ฉันได้ชิมมาตั้งหลายอย่างแล้ว"

หยางเสวี่ยฮวากับต่งเหม่ยฮวาพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

คราวนี้ไม่ต้องรอให้เจ้าหินเตือน เซี่ยเสี่ยวจัดการหาต้นกล้าเสาวรส ถอนไปไว้ในมิติหลายต้นเลย

การขึ้นเขาครั้งนี้ แม้จะมีเรื่องเกาเจี้ยซิงมาทำให้เสียบรรยากาศไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วเซี่ยเสี่ยวพอใจมาก

"เอ้อ แล้วทำไมไม่เห็นลั่วหมิงเจ๋อกับหลิ่วเยว่เลยล่ะ?" จู่ๆ เซี่ยเสี่ยวก็นึกถึงสองคนนี้ขึ้นมา

หยางเสวี่ยฮวาตอบ "คงลงเขาไปแล้วมั้ง"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงร้องไห้โวยวายและเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาแต่ไกล ทุกคนเห็นเกาเจี้ยจื๋อกับเพื่อนอีกสองสามคนกำลังอุ้มเกาเจี้ยซิงวิ่งออกมา โดยมีลั่วหมิงเจ๋อกับหลิ่วเยว่ตามหลังมาด้วย