สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 165

ตอนที่ 165: จิตแพทย์และการสังเกตการณ์

หลังมื้อเที่ยงแทนที่เกรย์สันจะขอตัวกลับทันที แต่เขายังคงอยู่คุยกับลุคต่อ

ลุคเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“แบบนี้ไม่เป็นปัญหาหรือครับ มาทำงานไม่ใช่เหรอ?”

เกรย์สันมองท้องฟ้าอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่หรอก ถ้าใครมีปัญหา ผมก็แค่กลับลาสเวกัสเท่านั้นเอง อันที่จริงผมไม่ค่อยชอบทำงานนอกสถานที่เท่าไร”

ลุครู้สึกทึ่งไม่น้อย พวกผู้เชี่ยวชาญระดับสูงนี่มั่นใจในตัวเองแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่านะ?

แต่มันก็จริงที่พวกเขามีเหตุผลอยู่มากมายที่จะมั่นใจแบบนั้น

ผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในสาขาอาชีพใดก็ตามย่อมมีงานล้นมือ และพวกเขาไม่จำเป็นต้องไปแคร์ใครที่ไม่พอใจในตัวพวกเขา เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่มีเวลาว่างให้ทุกคนอยู่แล้ว

อย่างตาแก่เกรย์สันคนนี้ ในแต่ละวันมีคดีนับสิบถูกส่งมาให้เขาจากทั่วทุกมุมโลก

มันขึ้นอยู่กับเขาล้วนๆ ว่าเขาอยากจะรับทำคดีไหนที่ส่งมา

ถ้าเขารู้สึกอยากทำ เขาก็จะเดินทางไปทำก็แค่นั้น แต่ถ้าไม่ เขาก็แค่ปฏิเสธคดีนั้นไปเลย

ลุครู้ดีว่าเขาน่าจะก้าวไปถึงระดับเดียวกับตาแก่เกรย์สันได้หลังจากทำงานเป็นตำรวจสายสืบไปสักสองสามปี

เมื่อถึงตอนนั้น แทนที่จะถูกยัดเยียดคดีให้ทำ เขาจะเป็นฝ่ายเลือกคดีเอง

พวกเขานั่งคุยกันนานมาก นานจนกระทั่งเซลิน่ากลับมาจากที่ทำงาน

หลังจากลุคบอกเธอว่าเกรย์สันเป็นลูกพี่ลูกน้องของโรเบิร์ต เซลิน่าก็เรียกเขาว่า "คุณลุง" อย่างสุภาพ

เกรย์สันพยักหน้าด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา เขาเหลือบมองลุคแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

จากนั้นก็เป็นมื้อค่ำสำหรับสามคน

เซลิน่าเสนอว่าอยากทานอาหารจีน ลุคจึงตัดสินใจทำข้าวผัดหยางโจว, เนื้อตุ๋นมะเขือเทศ และหมูผัดมูชู (Moo Shu Pork) ซึ่งเป็นเมนูที่ค่อนข้างได้รับความนิยมในอเมริกา

แน่นอนว่ามันเป็นสูตรดัดแปลงเพื่อให้ถูกปากชาวอเมริกันมากขึ้น

ดังนั้น จึงไม่มีเห็ดหูหนูดำในหมูผัดมูชู และไม่มีกุ้งในข้าวผัดหยางโจว

คราวนี้เกรย์สันประหลาดใจจริงๆ

การทำสเต็กหรือไก่อบไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร

คนอเมริกันคนไหนที่ทำอาหารเป็นก็ทำของพวกนั้นได้ทั้งนั้น แม้คุณภาพจะแตกต่างกันไปตามฝีมือแต่ละคน

ทว่า คนอเมริกันส่วนใหญ่ไม่มีความอดทนพอที่จะทำอาหารจีนแบบที่ลุคกำลังทำ และมองว่ามันยุ่งยากซับซ้อนเกินความจำเป็น

หลังจากได้ชิมทุกอย่าง สีหน้าของเกรย์สันก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดยิ่งกว่าเดิม

แม้ว่าเกรย์สันแทบจะไม่เคยทานอาหารจีนมาก่อน แต่เขาก็บอกได้เลยว่าอาหารพวกนี้ยอดเยี่ยมแค่ไหน ทั้งจากรูปลักษณ์ กลิ่น และรสชาติ

ลุคอาจจะยังไม่ถึงระดับเชฟมืออาชีพ แต่สำหรับคนทั่วไป เขาถือเป็นพ่อครัวที่เก่งมาก และสามารถทำเป็นอาชีพได้เลย

หลังมื้อค่ำ เกรย์สันยังคุยกับเซลิน่าอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ในที่สุดเขาจะขับรถจากไป

เมื่อเกรย์สันไปแล้ว เซลิน่าก็ถามขึ้นว่า “หือ? ทำไมจู่ๆ ลุงของนายถึงโผล่มาล่ะ?”

มันไม่ใช่เรื่องปกติที่คนอเมริกันจะมาเยี่ยมญาติที่ไม่สนิทกันขนาดนี้

ลุคยักไหล่แล้วบอกว่า “ผมให้เอลซ่าช่วยสืบเรื่องคุณลุงสุดที่รักของผมเมื่อบ่ายน่ะ นอกจากจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวช นักสัตววิทยา และนักพยาธิวิทยาแล้ว เขายังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาด้วยนะ”

ลุคมีรอยยิ้มลึกลับบนใบหน้าขณะพูด

บางที ตาแก่เกรย์สันนี่แหละอาจจะเป็น "จิตแพทย์" ฝีมือดีและไว้ใจได้ที่โรเบิร์ตพยายามคะยั้นคะยอให้เขาไปหา

ทางด้านเกรย์สันเองก็กำลังจมอยู่ในความคิดเช่นกัน

หลังจากสังเกตการณ์ลุคมาตลอดทั้งบ่าย ความรู้สึกของเขาก็ค่อนข้างซับซ้อน

ลุคเป็นชายที่มีความย้อนแย้งในตัวเอง

เขายังหนุ่ม แต่ก็มีความเป็นผู้ใหญ่ไม่น้อย

ร่างกายแข็งแรงกำยำ ทว่าอากัปกิริยากลับสุขุมและสงบนิ่ง

เขาสุภาพมาก แต่บางครั้งก็ชอบเล่ามุกตลกร้าย

เขาฆ่าคนมามากมาย แต่กลับไม่มีท่าทางเหมือนพวกโซซิโอพาธ (Sociopaths) ที่เกรย์สันเคยพบเจอมาเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเกรย์สันกลับถึงที่พัก เขาก็โทรหาโรเบิร์ต “ฉันเองนะ”

“เป็นยังไงบ้าง?” โรเบิร์ตถามด้วยความกังวล

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เกรย์สันก็พูดว่า “ก็นะ ฉันคงต้องใช้เวลามากกว่านี้เพื่อตรวจสอบให้แน่ชัด แต่สำหรับตอนนี้ ฉันไม่เห็นว่าเขามีอะไรผิดปกติเลย เขาปกติดีทุกอย่าง”

โรเบิร์ตยิ้มขื่น “กิล เขาอายุแค่สิบแปด แต่เขาฆ่าคนไปเกือบร้อยคนภายในเวลาครึ่งปี แกรู้ไหมว่าฉันต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะทำใจได้หลังจากฆ่าผู้ก่อการร้ายครั้งแรก?”

เกรย์สันรู้ดีแน่นอน เขาเคยมีส่วนร่วมในการบำบัดโรเบิร์ตหลังจากที่ฝ่ายหลังเกษียณจากกองทัพ

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเกรย์สันอีกแล้วว่าตอนนั้นโรเบิร์ตมีแผลใจสาหัสแค่ไหน

หลังจากเงียบไปอีกครู่หนึ่ง เกรย์สันก็พูดว่า “เสี่ยงหน่อยนะที่จะพูดให้แกเสียเซลฟ์ แต่ฉันอยากจะบอกว่าเขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าแกเยอะเลย ทั้งที่เขาอายุแค่สิบแปด แกเอาตัวเองไปเทียบกับเขาไม่ได้หรอก อีกอย่าง แกรู้ไหมว่าเขาทำอาหารเก่งมาก? เขาไม่ใช่พวกที่ทำตามสูตรเป๊ะๆ หรือแค่โยนวัตถุดิบเข้าเตาอบหรือไมโครเวฟแล้วรอให้มันเสร็จนะ สิ่งที่เขาทำคืออาหารจีนที่ดูดีเชียวล่ะ ฉันเห็นเขาใช้กระทะได้อย่างคล่องแคล่วเลย ว้าว แต่เขาบอกฉันว่านั่นเป็นแค่พื้นฐานสำหรับคนทำอาหารจีนน่ะ แล้วตอนแกอายุสิบแปด แกทำอะไรเป็นบ้างล่ะ? อุ่นนมหรืออุ่นพิซซ่าในไมอามี่งั้นเหรอ?”

โรเบิร์ตเริ่มโมโห “แล้วตอนแกอายุสิบแปด แกทำอาหารจีนเป็นหรือไง? นอกจากไอ้แมลงทอดบ้าๆ ของแกแล้ว แกทำอะไรเป็นอีกบ้างล่ะ?”

เกรย์สันเถียงกลับ “แมลงทอดน่ะอร่อยมากนะ แกแค่ขาดความกล้าที่จะลองชิมมันเอง เอาเถอะ พักเรื่องนั้นไว้ก่อน ฉันแค่อยากจะบอกแก ว่าลูกบุญธรรมของแกน่ะไม่เหมือนพวกเรา บางทีเขาอาจจะเป็นนักสืบที่เกิดมาเพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะเลยก็ได้!”

โรเบิร์ตถอนหายใจแล้วพูดว่า “เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นก็ดี”

เกรย์สันเสริมว่า “ฉันจะคอยดูเขาไว้ ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะแวะมาดูเขาเป็นระยะสักสองสามเดือนครั้ง แกเชื่อมือฉันได้เลย ฉันคือมืออาชีพนะ”

โรเบิร์ตบอกว่า “โอเค แกเก่งที่สุด แต่อย่า... อย่าให้เกิดอะไรขึ้นกับเขาเด็ดขาดนะ”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เกรย์สันตอบว่า “ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่”

ในขณะนั้น ลุคได้หลับไปเรียบร้อยแล้ว

วันต่อมา เซลิน่าขับรถพาลุคไปส่งที่กรมตำรวจ

เอลซ่าถามขึ้นลอยๆ “คุยกับคุณลุงของนายเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

ลุคคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เขาเป็นผู้ใหญ่ที่ฉลาดมากครับ คุณสามารถระบายความกังวลใจทุกอย่างให้เขาฟังได้เลย”

เอลซ่าเหลือบมองเขา “จริงเหรอ?” พวกญาติผู้ใหญ่ในครอบครัวเธอมีแต่พวกน่ารำคาญทั้งนั้น

ลุคพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม แต่แอบเสริมในใจว่า นั่นคือกรณีที่เขามีความอดทนกับคุณมากพอนะครับ ไม่อย่างนั้นเขาคงบอกให้คุณไปลงนรกซะ

“คดีของชีร่าได้อะไรเพิ่มเติมไหมครับ?” ลุคเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากคุยเรื่องครอบครัวอีก

เอลซ่าก็ไม่ใช่คนขี้สงสัยอะไร เธอพูดว่า “เรามีเบาะแสบางอย่างแล้ว แต่เขาซ่อนตัวอยู่ทางใต้ของ USC ตอนนี้เรายังระบุตำแหน่งที่แน่นอนไม่ได้”

ลุคถาม “คุณเจอตัวผู้ต้องสงสัยแล้วเหรอครับ?”

เอลซ่ายื่นแฟ้มข้อมูลให้เขา

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127