สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 147

ตอนที่ 147: ไม่ต้องพบหน้า และหน่วย SWAT บุกโจมตี

ห้องประชุมในตอนนี้กลายเป็นซากไปแล้ว โต๊ะตัวยาวที่ลุคและจิเมน่าเพิ่งใช้ "ทำกิจกรรม" กันไปหมาดๆ เต็มไปด้วยรอยกระสุนพรุนไปหมด อาชญากรคนหนึ่งนอนตายอยู่บนนั้น และมีอีกศพหนึ่งนอนอยู่ไม่ไกลกันนัก

ว้าว จอห์นนี่ฝีมือไม่เบาเลยนะเนี่ย! ลุคหัวเราะหึๆ ในใจ

"ทักษะประสาทรับกลิ่นเฉียบคม" ของเขาบอกชัดเจนว่านักสืบจอห์น แม็คเคลน อยู่ข้างในนั้น

จากนั้นลุคได้ยินเสียงนักสืบจอห์นตะโกนใส่โทรศัพท์ตั้งโต๊ะอย่างดุเดือด “ไปตายซะ! ใช่แล้ว ฉันกำลังปั่นหัวตำรวจอยู่ ทำไมพวกแกไม่รีบมาจับฉันล่ะ? ฉันอยู่ที่ตึกนากาโตมิ พลาซ่า” ดูเหมือนจอห์นจะไม่ได้พกโทรศัพท์มือถือติดตัวมาด้วย

ลุคค่อนข้างชื่นชมชายที่ดูสะบักสะบอม เดินเท้าเปล่า และสวมเสื้อกล้ามขาดกะรุ่งกะริ่งคนนี้

นักสืบจอห์นไม่ใช่ลุคที่มีระบบและแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปหลายเท่า

จอห์นเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ตำรวจธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่เขากลับมีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอาชญากรกว่าสิบคนเพียงลำพัง

แต่ลุคคิดว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะออกไปพบกับจอห์น

ประการแรก ฮอลลี่ เจนเนโร ภรรยาของจอห์นที่เป็นผู้จัดการสาว ก็น่าจะเป็นตัวประกันอยู่ด้วย

ลุครู้เรื่องนี้จากการคุยกับจิเมน่าก่อนหน้านี้ เธอเคยเล่าว่าคุณเจนเนโรมีสามีเป็นนักสืบอยู่ที่นิวยอร์ก

ดังนั้น ถ้าลุคเปิดเผยตัวตอนนี้ เขาจะไม่ต้องจำใจตามจอห์นไปช่วยคุณนายเจนเนโรหรอกหรือ?

ประการที่สอง ลุคเป็นเจ้าหน้าที่ของ L.A. แต่จอห์นไม่ใช่ หากพวกเขาร่วมมือกัน มันจะหมายความว่าลุคยอมรับการกระทำของจอห์น และลุคอาจต้องรับผิดชอบหากจอห์นทำอะไรผิดพลาดขึ้นมา

ประการที่สาม การเคลื่อนไหวของลุคจะถูกจำกัดหากเขาต้องอยู่กับจอห์น

ดังนั้น การแอบช่วยจอห์นกำจัดพวกโจรเงียบๆ จึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า! เมื่อคิดได้ดังนั้น ลุคจึงเตรียมจะหลบฉากออกไป

ทว่า จอห์นกลับอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น “ฮ่าๆ พวกเขามาแล้ว ในที่สุดก็มาถึงเสียที”

แต่ครู่ต่อมา จอห์นก็บ่นอย่างผิดหวัง “เอาจริงดิ? มาแค่คันเดียวเนี่ยนะ?”

อย่างไรก็ตาม จอห์นก็เริ่มลงมือทันที ลุคเฝ้าดูการกระทำของจอห์นด้วยความสนใจและชื่นชมในไหวพริบของเขา

จอห์นทุบกระจกจนแตกแล้วเหวี่ยงศพอาชญากรคนหนึ่งที่เขาฆ่าตายลงไปข้างล่าง

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ตำรวจข้างล่างจะไม่เห็น

ด้วยหูที่เฉียบแหลม ลุคถึงกับได้ยินเสียงศพนั้นกระแทกเข้ากับรถเข้าอย่างจัง

เมื่อกี้ไม่มีรถคันไหนจอดอยู่หน้าตึกเลย ดังนั้นรถคันเดียวที่ศพจะตกลงไปทับได้ ก็คือรถตำรวจที่เพิ่งมาถึงนั่นเอง

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ลุคส่ายหัว เขารู้ว่ากรมตำรวจจะเริ่มปฏิบัติการอย่างจริงจังแน่นอน

ในเมื่อเขารู้เป้าหมายของพวกโจรแล้ว ลุคจึงไม่รีบร้อน

นอกจากนี้ จอห์นก็ได้ดึงความสนใจของตำรวจไปแล้ว ลุคจึงตัดสินใจติดต่อหัวหน้าของเขาบ้าง

ลุคโทรศัพท์บนดาดฟ้าของตึก

ครู่ต่อมา ปลายสายก็รับ “ดัสตินพูดครับ”

ลุคกล่าวว่า “บอส ผมลุคเองครับ ตอนนี้ผมอยู่ในตึกนากาโตมิ พลาซ่า ในเขตเซ็นทรัล มีอาชญากรติดอาวุธประมาณห้าสิบคน พวกมันมีอาวุธหนักและมีตัวประกันมากกว่าห้าสิบคน รถตำรวจเพิ่งมาถึงและมีคนโยนศพลงไปทับรถคันนั้น ผมควรทำยังไงดีครับบอส?”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ดัสตินก็พูดขึ้นว่า “บอกข้อมูลทุกอย่างที่นายรู้เกี่ยวกับพวกมันมา”

ลุครีบอธิบายทุกอย่างอย่างรวดเร็ว ดัสตินดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ระวังตัวด้วยนะตอนที่อยู่ข้างใน ซ่อนตัวไว้แล้วรอคำสั่งจากผม” จากนั้นเขาก็วางสายไป

ลุครู้ว่าดัสตินต้องรีบไปรายงานเรื่องนี้กับผู้กำกับ

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในเขตเซ็นทรัล ซึ่งไม่ใช่เขตอิทธิพลของดัสติน

อย่างไรก็ตาม การที่ลุคอยู่ในที่เกิดเหตุ ทำให้ดัสตินมีโอกาสที่จะเข้าไปแทรกแซงได้

ลุคยืนรับลมหนาวอยู่บนดาดฟ้าและเริ่มรู้สึกเบื่อที่ต้องรอคำสั่งจากดัสติน

ทันใดนั้น เสียงประตูข้างหลังเขาก็ดังเอี๊ยด

ลุครีบแนบตัวเข้ากับผนังทันทีและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นคนสามคน และ... ระเบิด C4?

พวกนี้เป็นมืออาชีพของจริง!

ลุคชักปืน Glock 23 ออกมาอย่างไร้เสียง

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น ประตูเปิดออกพร้อมกับชายสามคนก้าวออกมาบนดาดฟ้า

พวกมันกำลังรีบเร่งและไม่ได้ระมัดระวังตัวเลย

เพราะพวกพ้องของพวกมันกำลังไล่ล่านักสืบจอห์นอยู่ข้างล่าง และหมอนั่นคงไม่มีทางหนีขึ้นมาถึงดาดฟ้าได้

ลุคเล็งปืนใส่พวกมันอย่างใจเย็นและไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ปัง! ปัง! ปัง!

เขายืนห่างจากพวกมันเพียงสองเมตร และพวกมันก็ไม่ทันตั้งตัว กระสุนพุ่งเข้าที่ท้ายทอยของแต่ละคนราวกับเด็กยิงลูกโป่ง

ลุคตั้งใจฟังเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนอื่นตามมา ก่อนจะเริ่มสำรวจอุปกรณ์ของพวกมัน

นอกจากระเบิด C4 แล้ว ยังมีตัวจุดระเบิด เชือก และสายไฟอีกเพียบ

สุดท้าย ลุคจึงหยิบปืนกลมือ UMP พร้อมแมกกาซีนสำรองติดมือมาด้วย ส่วนระเบิด C4 เขาเหวี่ยงมันทิ้งลงไปที่ลานกว้างข้างล่างตึกหน้าตาเฉย

ถ้าพวกโจรอยากได้ ก็เชิญลงไปเก็บเอาเองข้างล่างก็แล้วกัน

ลุคกำลังจะลงไปข้างล่าง แต่เขาก็เห็นรถตำรวจหลายคันพุ่งเข้ามาหาตึก แสงสปอตไลท์หลายดวงถูกฉายจับมาที่ตัวอาคาร

ลุคหยุดชะงักและสังเกตเห็นหน่วย SWAT

ลุคไม่รู้จะพูดอะไรดี—หน่วยงานนี้มีกำลังพลแค่แปดนาย แต่อาชญากรในตึกมีตั้งห้าสิบคน แถมยังมีอาวุธครบมือ ตำรวจพวกนี้คิดจะบุกเข้ามาทั้งที่เสียเปรียบด้านจำนวนขนาดนี้เลยเหรอ?

แต่ลุคก็ทำอะไรไม่ได้

จะยิงปืนเตือนเหรอ? พวกตำรวจพวกนี้ไม่ใช่คนขี้ขลาด พวกเขาจะยิ่งรีบพุ่งเข้าหาตัวตึกเพื่อหาที่กำบังน่ะสิ

จะโทรหาเหรอ? ก็ไม่ทันเวลาแล้ว

ถ้าหน่วย SWAT รออีกสักนิด พวกเขาก็คงจะได้รับข้อมูลจากดัสตินไปแล้ว

ทว่าผู้บัญชาการของพวกเขารีบร้อนเกินไป ทำให้ดัสตินมีเวลาไม่พอที่จะส่งต่อข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาให้ทันท่วงที

ลุคได้แต่มองดูหน่วย SWAT หายเข้าไปในตึกอย่างไร้ทางช่วย

เป็นไปตามคาด ครู่ต่อมาเสียงปืนก็ดังสนั่นสลับกับเสียงกรีดร้อง เห็นได้ชัดว่าหน่วย SWAT ถูกซุ่มโจมตีเข้าให้แล้ว

ลุคพูดไม่ออก ดัสตินยังไม่ได้ให้คำสั่งอะไรมา เขาจึงขยับทำอะไรไม่ได้

ต่อให้เขาจะเก่งแค่ไหน เขาก็ไม่มีอำนาจที่จะไปสั่งการตำรวจต่างเขตได้

แม้แต่ดัสตินเองก็คงไม่คาดหวังว่าคนพวกนั้นจะฟังคำสั่งของเขา

ครู่ต่อมา รถหุ้มเกราะเบาคันหนึ่งก็ขับเข้ามา

นัยน์ตาของลุคเป็นประกาย LAPD นี่รวยจริงๆ ที่มีรถแบบนี้ไว้ใช้ พวกอาชญากรส่วนใหญ่ทำอะไรรถหุ้มเกราะไม่ได้หรอก

ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีต่อมาทำเอาลุคถึงกับตะลึง

มีแสงวาบพุ่งออกมาจากชั้นสองของตึกอย่างรวดเร็ว

บึ้ม!

รถหุ้มเกราะที่กำลังปีนบันไดทางขึ้นตึก ถูกถล่มด้วยลูกระเบิดจากปืน RPG เข้าอย่างจัง

“เวรเอ๊ย!” ลุคอดสบถออกมาดังๆ ไม่ได้

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127