สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 140

ตอนที่ 140: เก็บไว้ใช้กับแม่คุณเถอะ

ไม่ว่าผู้คนจากทวีปไหนย่อมต้องมีอาหารหลัก

ในเอเชีย อาหารหลักคือเส้นและข้าว ส่วนในประเทศตะวันตก มันคือขนมปัง เค้ก หรือพิซซ่า

หากไม่มีอาหารหลัก คนส่วนใหญ่จะรู้สึกไม่อิ่มท้อง และอาจถึงขั้นรู้สึกไม่สบายตัวหลังมื้ออาหาร

ลุคเตรียมพิซซ่าไว้พร้อมแล้ว ลุคอุ่นมันในไมโครเวฟสองชิ้นสำหรับเขาและเซลิน่า

เซลิน่ามีความสุขมากจนตาหยีเป็นขีดเมื่อเธอยิ้ม

เธอชอบของอร่อยมากกว่าสิ่งอื่นใด

ซึ่งเธอเพิ่งจะมารู้ตัวก็เมื่อ ลุคเริ่มทำอาหารให้พวกเขาทุกวันหลังเลิกงานที่ฮิวสตัน ในช่วงที่บร็อกแทบไม่ได้มอบหมายงานอะไรให้ทำเลย

ลุคเองเคยรู้วิธีทำอาหารมาบ้างในชาติที่แล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้เก่งกาจอะไรก็ตาม

อันที่จริงการเตรียมอาหารก็เป็นเรื่องน่าเบื่อ เขาจึงแทบไม่ค่อยได้เข้าครัวเลย

แต่ทว่าในตอนนี้ ในชาตินี้เขามีความแข็งแกร่งและคล่องตัวขึ้นมาก การทำอาหารจึงกลายเป็นสิ่งที่เขาเพลิดเพลิน

ลุคอ่านหนังสือเกี่ยวกับอาหารมาหลากหลายเมนู และเคยชิมมาแล้วสารพัดในชาติก่อน และยิ่งตอนนี้เมื่อมีเซลิน่าเป็นหนูทดลอง ทักษะการทำอาหารของเขาจึงพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดด

ถึงอย่างนั้น ฝีมือเขาก็ยังไม่ดีพอที่จะไปทำงานเป็นเชฟ เพราะเชฟต้องคำนึงถึงอะไรที่มากกว่าแค่เรื่องรสชาติ

ลุคไม่ได้ใช้เงินของเขาเลยในนิวยอร์ก

ลุคต้องขอบคุณเซอร์เกย์ที่พกเงินสดปึกใหญ่ติดตัวไว้ หลังจากให้วานเนสซ่าไปปึกหนึ่ง ลุคก็เก็บไว้เองสองปึก ซึ่งรวมแล้วประมาณสี่พันดอลลาร์

มันครอบคลุมค่าใช้จ่ายเกือบทั้งหมดของเขาในนิวยอร์ก

และยังเพียงพอที่จะจ่ายค่าชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์และของมือสองที่เขาซื้อมาด้วย

ลุคไม่กังวลว่าระบบจะหักแต้มเครดิตจากการที่เขาเอาเงินของเซอร์เกย์มา

จากข้อมูลที่ลุคได้อ่านที่ NYPD เซอร์เกย์พัวพันกับการลักลอบขนของเถื่อนและการค้ามนุษย์ และต้องเคยฆ่าคนมาไม่ต่ำกว่ายี่สิบศพแน่ๆ

อาชญากรแบบนี้ไม่ได้รับการคุ้มครองจากระบบหรอก

แน่นอนว่ามีแต่พวกแก๊งมาเฟียอย่างเซอร์เกย์เท่านั้นที่จะพกเงินสดติดตัวเยอะขนาดนี้

ลุคจึงรู้สึกว่ามันสมควรแล้วหล่ะที่เขาจะใช้เงินนี่มาทำอาหารดีๆ ให้ตัวเองและเซลิน่ากิน!

เซลิน่ากำลังสวาปามอาหารอย่างเมามัน จนลุคต้องเตือนเธอถึงสองครั้งว่า “ช้าลงหน่อย ช้าลงหน่อย กินเร็วเกินไปเดี๋ยวก็อิ่มเร็วหรอก ยังมีอาหารอื่นตามมาอีกนะ”

เซลิน่าจำต้องช้าลง แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเร่งสปีดขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว

ในเวลาไม่ถึงห้านาที เธอกินคัพเค้กไปครึ่งชิ้น สตูว์เนื้อสามชั้นตุ๋นมะเขือเทศหนึ่งชาม และพิซซ่าอีกหนึ่งชิ้น

พิซซ่ามีผลไม้โรยหน้า รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ นั่นคือสาเหตุที่เธอสวาปามมันหมดอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น เซลิน่าก็เอื้อมมือจะไปหยิบคัพเค้กอีกชิ้น

ลุคตีมือเธอเบาๆ “พอได้แล้วว เก็บไว้กินพรุ่งนี้บ้าง”

เซลิน่าพูดอย่างขัดใจ “นายนี่เหมือนแม่ฉันจริงๆ เลย”

ลุคกรอกตา “ในเมื่อคุณชอบกินขนาดนี้ คุณคงไม่อยากให้กระเพาะมีปัญหาหรอกใช่ไหม?”

เซลิน่ารีบส่ายหัวทันที

ลุคหัวเราะหึๆ “นักสืบในแผนกคดีอาชญากรรมร้ายแรงที่ผมรู้จัก ส่วนใหญ่เป็นโรคกระเพาะกันทั้งนั้น บางคนถึงขั้นกินด็อกเตอร์เปปเปอร์ไม่ได้เลยนะ คุณอยากเป็นแบบนั้นเหรอ?”

เซลิน่าส่ายหัวอีกครั้ง

ลุคพยักหน้าอย่างพอใจ “นั่นแหละเหตุผลที่ผมทำเจ้านี่ให้คุณ คุณห่อคัพเค้กสองสามชิ้นใส่กระเป๋าไว้สิ เวลาหิวก็หยิบขึ้นมากินได้”

เซลิน่าถาม “หือ? นายทำทั้งหมดนี่ให้ฉันเหรอ?”

ลุครู้สึกประหลาดใจ “แน่นอนสิ ผมจะแบ่งให้เอลซ่าบ้าง แต่ที่เหลือเป็นของคุณหมดเลย”

เซลิน่ารู้สึกซาบซึ้ง “อา ลุค นายน่ารักที่สุดเลย! ฉันรักนายจัง!”

ลุคถึงกับพูดไม่ออก “คุณพูดแบบนี้กับแม่คุณบ่อยหรือเปล่าเนี่ย?”

เซลิน่าตอบ “...เอ่อ ก็ไม่เชิงนะ”

ลุคหัวเราะหึๆ เขาเดาถูกทันทีเมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของเซลิน่า

ที่เขาทำมื้อค่ำวันนี้ก็เพราะความละเอียดละออของงานครัวช่วยขจัดอารมณ์ด้านลบจากการสังหารหมู่ในนิวยอร์กออกไปได้

ในทำนองเดียวกัน การต่อล้อต่อเถียงฝีปากกับเซลิน่าก็เป็นวิธีที่เขาใช้ปรับจูนสภาพจิตใจของตัวเอง

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน จานหลักก็พร้อมเสิร์ฟเสียที

ลุคยกไก่อบออกมาจากเตาอบ วางลงบนจานแล้วเปิดฟอยล์ออก เผยให้เห็นไก่สองตัวที่อยู่ข้างใน

มันไม่ใช่ไก่งวง แต่เป็นไก่สามเหลือง (ไก่พันธุ์พื้นเมืองจีน)

ลุคไม่รู้ว่าเขาทำรสชาติต้นตำรับได้ถูกต้องไหม แต่มันอร่อยกว่าไก่งวงเยอะ

หลังจากหมักด้วยเหล้าจีนและเครื่องปรุง เนื้อไก่ก็นุ่มเปื่อยและดึงเนื้อออกจากกันได้ง่ายๆ

ไก่นี้มีรสชาติของเหล้าจีนและเครื่องปรุงทั้งที่หนังและเนื้อข้างใน

มันอร่อยกว่าไก่งวงธรรมดาๆ มากมายนัก

ลุคและเซลิน่าหยุดคุยกัน ทั้งคู่ต่างคว้าไก่คนละตัวแล้วสวาปามลงไป

เซลิน่ากินเสร็จเร็วกว่าลุคเสียอีก เธอมองเขาด้วยสายตาน่าสงสารแล้วถามว่า “ที่รัก มีอีกไหม?”

ลุคหัวเราะหึๆ “มีอีกตัวอยู่ในเตาอบ ไปหยิบออกมาเองเลยครับ”

เขารู้อยู่แล้วว่าไก่ตัวเดียวไม่มีทางพอสำหรับเซลิน่าหรอก

ไก่ที่เขาซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตหนักแค่ตัวละเกือบๆ โล หลังจากล้างทำความสะอาดแล้ว ตัวเดียวไม่พอสำหรับเซลิน่าแน่นอน

เมื่อมองดูเซลิน่าไปหยิบไก่มากินอย่างเอร็ดอร่อย ลุคก็ยิ้มออกมาแล้วตักสตูว์เนื้อสามชั้นตุ๋นมะเขือเทศให้ตัวเองอีกชาม

ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ ยกเว้นใครบางคนที่อิ่มจนลุกไม่ขึ้นหลังจากนั้น

เช้าวันต่อมา ลุคส่ายหัวให้กับเซลิน่าที่นอนขดอยู่ในผ้าห่มบนโซฟาดูเหมือนปอเปี๊ยะสด เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมหัวเธอถึงมุดเข้าไปในผ้าห่มแต่กลับโผล่ก้นออกมาแทน

โชคดีที่นี่คือลอสแอนเจลิส ต่อให้เป็นเดือนพฤศจิกายน อุณหภูมิต่ำสุดก็ยังสูงกว่าที่อื่นเกินสิบองศา ไม่อย่างนั้นเธอคงเป็นหวัดไปแล้ว

ลุคล้างหน้าล้างตาก่อนจะมาปลุกเซลิน่าแล้วเตรียมอาหารเช้า

สิ่งที่เขารู้สึกไม่สบายตัวที่สุดตอนอยู่นิวยอร์กคือการที่ต้องออกไปหาของกินข้างนอกทุกวัน

เมื่อเซลิน่าเดินออกมา นมร้อนๆ และแซนด์วิชทำเองก็วางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว เธอพูดอย่างร่าเริงว่า “ว้าว มันยอดมากเลย ฉันจะต้องอ้วกแน่นอนถ้าต้องกินฮอทดอกอีก ในที่สุดแซนด์วิชของนายก็กลับมาแล้ว!”

ลุคหัวเราะหึๆ “คุณแค่ขี้เกียจน่ะสิ มันไม่ได้ใช้เวลาเยอะเลยถ้าคุณซื้อวัตถุดิบสำเร็จรูปมาทำเอง คุณปรับรสชาติได้ตามใจชอบด้วยนะ”

เซลิน่าไม่พูดอะไร เธอไม่เคยทำอาหาร เพียงเพราะเธอไม่อยากทำก็เท่านั้นเอง

หลังจากทานมื้อเช้าที่เรียบง่ายแต่อร่อยเสร็จ ทั้งคู่ก็ออกไปทำงาน

เซลิน่าเป็นคนขับรถ ลุคคว้ากระเป๋าของเธอมาทันทีที่ขึ้นรถ

เซลิน่าตกใจ “นายจะทำอะไรน่ะ?”

ลุคโชว์ถุงกระดาษในมือให้เธอเห็นพลางส่ายหัว “ผมบอกให้คุณเอาคัพเค้กติดตัวไปด้วยไงเมื่อคืน เมื่อกี้คุณรีบซะจนผมทักไม่ทันเลย”

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127