สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 139

ตอนที่ 139: ทำอาหารและรำลึกความหลัง

ลุคเดินสำรวจไปรอบๆ อพาร์ตเมนต์ รวมถึงห้องของเซลิน่าด้วย

เนื่องจากลุคไม่อยู่ เซลิน่าจึงเปิดประตูห้องนอนของเธอทิ้งไว้

ลุคอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวให้กับยกทรงที่วางเกลื่อนกลาดไปทั่ว เสื้อผ้าที่เธอถอดทิ้งไว้หลังจากเปลี่ยนชุดเมื่อเช้า รวมถึงผ้าปูที่นอนและผ้าห่มที่ยับยู่ยี่บนเตียง

เซลิน่ายังคงเป็นพวกซกมกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ห้องของเขาเองดูเป็นระเบียบกว่ามาก ทุกอย่างถูกจัดเก็บเข้าที่อย่างเรียบร้อย

ก็นะ ลุคเป็นคนจัดการของส่วนใหญ่ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เซลิน่าก็แค่เอาของใช้ส่วนตัวของเขาไม่กี่ชิ้นมาวางเพิ่มให้เท่านั้น

จากนั้นลุคก็สำรวจห้องครัว และพบว่าอุปกรณ์ทำอาหารและเครื่องปรุงที่เขาซื้อไว้ตอนอยู่ฮิวสตันถูกย้ายมาที่นี่หมดแล้ว

ลุคเปิดตู้เย็นดูแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวอีกครั้ง

ในตู้เย็นไม่มีอะไรเลยนอกจากนมสองกล่อง ด็อกเตอร์เปปเปอร์ (Dr. Pepper) สองสามกระป๋อง และชีสอีกนิดหน่อย

ลุคโทรหาเซลิน่า “ผมเอง ใช่ กลับมาแล้วหล่ะ ยุ่งอยู่หรือเปล่า? ผมไม่ยุ่ง คืนนี้คุณจะเลิกงานกี่โมง? อย่างเร็วทุ่มนึงเหรอ? โอเค งั้นตามนั้น คุณเอารถไปใช้สินะ ได้เลย คืนนี้มีของอร่อยรออยู่นะ บายบาย”

ลุคออกจากอพาร์ตเมนต์ไปซื้อวัตถุดิบ

สามสิบนาทีต่อมา ลุคกลับมาพร้อมกับถุงใบใหญ่ยักษ์สองใบ

โชคดีที่ตอนนี้เขามีค่าพละกำลัง (Strength) ถึง 28 ไม่อย่างนั้นการหิ้วถุงใหญ่ขนาดนี้ในขณะเดินเท้าคงจะเหนื่อยเอาการ

เมื่อกลับถึงห้อง ลุคก็เริ่มเตรียมอาหาร

พละกำลังและความคล่องแคล่วของเขาแสดงให้เห็นถึงประโยชน์อีกครั้ง เมื่อเขาสามารถจัดการงานที่คนอื่นต้องใช้เวลากว่าสองชั่วโมงให้เสร็จสิ้นได้ภายในเวลาเพียงสี่สิบนาที ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำก็คือการรอ

ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสามโมงนิดๆ เซลิน่าคงยังไม่กลับมาในเร็วๆ นี้ ลุคจึงมีเวลาเหลือเฟือ

ลุคหยิบโน้ตบุ๊กออกมาและเช็คข่าวเกี่ยวกับเพลย์บอยชื่อดังคนหนึ่ง

นั่นทำให้เขาได้รู้ว่า ชายที่ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อย้ายเขาและเซลิน่ามาที่ลอสแอนเจลิส กำลังสนุกสุดเหวี่ยงอยู่ที่นิวยอร์ก

เนื่องจากใกล้จะสิ้นปีแล้ว จึงมีการจัดงานประชุมประจำปีและการแข่งขันต่างๆ มากมาย

โทนี่ สตาร์ค กำลังเข้าร่วม... งานประกวดท็อปเท็นคัฟเวอร์เกิร์ล

งานประเภทนี้ถูกออกแบบมาเพื่อโทนี่โดยเฉพาะจริงๆ

เมื่อเห็นว่าพ่อเพลย์บอยคนนี้ยังดูไร้กังวล ลุคก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง

ไอรอนแมนผู้เป็นความหวังจะช่วยกู้โลก แต่นั่นก็หมายถึงจุดเริ่มต้นของวิกฤตการณ์ระดับโลกที่ไม่มีวันสิ้นสุดกำลังเริ่มเช่นกัน

หากมองจากมุมนั้น ลุคคิดว่ามันคงจะดีที่สุดถ้าโทนี่ สตาร์ค ยังคงใช้ชีวิตเป็นเพลย์บอยแบบนี้ต่อไป เพราะลุคไม่ได้วางแผนที่จะต้องไปเสี่ยงตายในสนามรบไหนทั้งนั้น

ลุคยังไม่ได้เป็นอมตะเสียหน่อย

ลุคไล่อ่านข่าวสำคัญของโลกสลับกับแวะไปจัดการอาหารในครัวเป็นพักๆ

ไม่นานก็ถึงเวลาสองทุ่มครึ่ง เสียงลูกบิดประตูเปิดออกเมื่อมีคนไขกุญแจเข้ามา

วินาทีต่อมา เซลิน่าก็ปรากฏตัวขึ้นในสภาพที่ดูเหนื่อยล้าสุดๆ

เธอฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นลุคและโผเข้ากอดเขาอย่างแรง “โอ๊ย ฉันคิดถึงตอนที่นายอยู่ด้วยจริงๆ เลย ฉันน้ำหนักขึ้นเยอะมาก”

ลุคถึงกับพูดไม่ออก “หือ?” ปกติคนเราเวลาคิดถึงใครมากๆ น้ำหนักมันควรจะลดไม่ใช่เหรอ?

เซลิน่าถอนหายใจ “น้ำหนักฉันขึ้นมาเกือบสองปอนด์เพราะมัวแต่กินอาหารขยะน่ะสิ”

ลุครู้สึกว่าเขาทำใจสงสารเธอไม่ลงจริงๆ

คนอื่นถ้ากินแบบเซลิน่าคงกลายเป็นคนอ้วนหนัก 200 ปอนด์ไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงรักษาหุ่นไว้ได้ ซึ่งมันช่างดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

ลุคทำได้เพียงยิ้ม “ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดซะไป เดี๋ยวผมทำมื้อค่ำให้”

เซลิน่าทำหน้าตาบูดบึ้ง “หือ? มื้อค่ำยังไม่เสร็จเหรอ? ฉันกะว่ากลับมาจะได้กินเลยนะเนี่ย”

ลุคยิ้ม “แค่จานหลักยังไม่เสร็จน่ะ คุณกินอย่างอื่นรองท้องก่อนก็ได้ แต่อย่าลืมนะว่าต้องเหลือที่ว่างในกระเพาะไว้ให้จานหลักด้วย”

เซลิน่าดีใจเมื่อเห็นคัพเค้กที่ลุคชี้ให้ดูบนโต๊ะ เธอจุ๊บแก้มลุคหนึ่งทีแล้วพูดว่า “โอ้ ที่รัก นายคือพระผู้ช่วยให้รอดของฉันจริงๆ” จากนั้นเธอก็รีบวิ่งไปอาบน้ำ

ลุคใช้ทิชชู่เช็ดรอยลิปสติกบนหน้าออกอย่างหมดคำจะพูด

ลุคส่ายหัวยิ้มๆ แล้วเอาไก่ที่หมักทิ้งไว้ห้าชั่วโมงใส่เข้าไปในเตาอบ

หลังจากตั้งเวลาเตาอบเสร็จ ลุคก็ออกจากห้องครัวมานั่งอ่านข่าวต่อ

สิบนาทีต่อมา ประตูห้องน้ำเปิดออก ลุคไม่ได้วอกแวกและยังคงอ่านข่าวต่อไป

ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบมาจากทางห้องน้ำ ลุคจึงเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ

ภาพที่เห็นคือผู้หญิงร่างเปลือยเปล่าคนหนึ่งกำลังวิ่งผ่านห้องนั่งเล่นเข้าไปในห้องนอนของเธอ ก่อนจะปิดประตูดังปัง

ลุคอึ้งจนลืมตัวไปครู่หนึ่งว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อนึกถึงส่วนโค้งเว้าอันงดงามของร่างกายนั้น ลุคก็เข้าใจได้ทันทีว่าเซลิน่าคงลืมหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำด้วยแน่ๆ

ช่วงที่ลุคไม่อยู่ เธออยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์ พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอติดนิสัยใหม่ๆ อะไรมาบ้าง การเดินแก้ผ้าอาจจะเป็นหนึ่งในนั้น

เธอไม่กลัวพวกถ้ำมองอยู่แล้วเพราะผ้าม่านถูกปิดไว้สนิท

พอนึกได้แบบนั้น ลุคก็ส่ายหัวแล้วเดินไปเช็คไก่อบในครัว

เมื่อเขากลับมา เซลิน่าก็นั่งประจำที่อยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วกำลังกินคัพเค้กอยู่

ลุคถามพร้อมรอยยิ้ม “อร่อยไหม?”

เซลิน่าพ่นลมหายใจ “สวยไหมล่ะ?”

ลุคชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ว่าเซลิน่ากำลังกล่าวหาว่าเขามองเธอตอนที่เธอเปลือย

ลุคยิ้มตอบ “สวยมากเลยครับ ขอบคุณที่มาช่วยสร้างความบันเทิงให้ผมทันทีที่ผมกลับมานะ”

เซลิน่าจ้องมองเขาอย่างเคืองๆ แต่สุดท้ายเธอก็หลุดขำออกมาเอง “เอาเถอะ มันไม่ใช่ว่านายไม่เคยเห็นซะหน่อย บอกมาสิ ทำไมนายถึงเงยหน้าขึ้นมาทันทีที่ฉันวิ่งออกมา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นนายดูจดจ่ออยู่กับโน้ตบุ๊กมากแท้ๆ?”

ลุคยักไหล่ “สัมผัสผมดีน่ะครับ ผมแค่เช็คดูตามสัญชาตญาณว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะคุณวิ่งเร็วเกินไป ถ้าคุณเดินออกมาตามปกติผมก็คงไม่เงยหน้ามองหรอก”

เซลิน่าถึงกับพูดไม่ออก “สรุปคือมันเป็นความผิดของฉันเองเหรอ?”

ลุคยิ้มและไม่ตอบอะไร เขาเดินไปยกหม้อสตูว์ออกมาจากห้องครัว ซึ่งเต็มไปด้วยมันฝรั่งและเนื้อวัวชิ้นโต กลิ่นหอมของมันช่างยั่วยวนใจเหลือเกิน

เซลิน่าลืมเรื่องที่จะตำหนิลุคไปเสียสนิท “นี่อะไรน่ะ?”

“เนื้อสามชั้นตุ๋นมะเขือเทศครับ!” ลุคตอบ

เมื่อเห็นเซลิน่าน้ำลายสอ ลุคก็หยิบชามและอุปกรณ์การกินออกมา แล้วตักซุปให้แต่ละคนคนละชาม

“ทานซุปนี่ก่อนนะครับ วันนี้ผมไม่ได้เตรียมข้าวไว้แต่มีพิซซ่าด้วย จะเอาไหม?” ลุคถาม

เซลิน่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127