สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 135

ตอนที่ 135: คุณวานเนสซ่าครับ อาหารที่สั่งมาส่งแล้วครับ

ลุคปั่นจักรยานลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยต่างๆ พร้อมกันนั้นเขาแกะรอยตามกลิ่นจางๆ นั้นไป ในที่สุดเขาก็มาหยุดอยู่หน้าตึกโทรมๆ แห่งหนึ่ง

ลุคสังเกตตึกนั้นอยู่ครู่หนึ่ง มันเป็นตึกอพาร์ตเมนต์เก่าแก่ที่อยู่ในสภาพทรุดโทรมพอสมควร

มีผู้อยู่อาศัยในตึกนี้อยู่บ้าง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนยากจนหรือพวกที่มีปัญหา เช่น ผู้อพยพผิดกฎหมาย หรืออาชญากรบางกลุ่ม

หลังจากสังเกตการณ์อยู่ไม่นาน ลุคก็เพียงแค่ยกจักรยานขึ้นพาดบ่าแล้วเดินขึ้นบันไดไป

ลุคพบกับแม่ลูกคู่หนึ่งระหว่างทาง พวกเธอไม่ได้ดูประหลาดใจเลยที่เห็นลุคแบกจักรยานไว้บนบ่า

ไม่ว่าพาหนะชนิดไหนก็ตามที่จอดไว้ข้างล่าง ไม่ว่าจะเป็นจักรยานหรือรถยนต์ มันจะหายวับไปภายในสิบนาทีแน่นอน

ลุคสูดลมหายใจลึกๆ อีกครั้งที่ชั้นสามเพื่อประเมินสถานการณ์ภายในอพาร์ตเมนต์ห้องหนึ่ง ในที่สุดเขาก็วางจักรยานลงแล้วพูดว่า “สวัสดีครับ อาหารที่สั่งมาส่งแล้วครับ”

มีเพียงความเงียบงันจากภายในห้อง

ลุคหัวเราะหึๆ “คุณวานเนสซ่าครับ อาหารที่คุณสั่งมาถึงแล้ว”

ครู่ต่อมา ประตูแง้มเปิดออกทันที และมีปืนกระบอกหนึ่งเล็งออกมาจากความมืดโดยมองไม่เห็นตัวคน

ลุคกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่ท่าทีที่เป็นมิตรเลยนะคุณวานเนสซ่า”

จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ ถ้าไม่ใช่วานเนสซ่า?

ลุคเล็งปืนของเขาไปที่เธอเช่นกัน “เอาล่ะ เราลดปืนลงแล้วมาคุยกันดีๆ ได้ไหมครับ?”

วานเนสซ่าถามเสียงเย็น “จำเป็นต้องคุยด้วยเหรอ? คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อจับพวกเราหรือไง?”

ลุคยิ้มอีกครั้ง “ถ้าผมอยากจะจับพวกคุณ ป่านนี้พวกคุณคงไปนอนในคุกแล้วล่ะ”

วานเนสซ่ากัดฟันกรอด ในที่สุดเธอก็ยอมลดปืนลง “พูดมา คุณต้องการอะไร?”

ลุคสูดลมหายใจเข้า “อีกสามสาวข้างในด้วยครับ ไม่ต้องกังวลขนาดนั้น ถือปืนค้างไว้นานๆ มันไม่เหนื่อยเหรอ?”

ครู่ต่อมา วานเนสซ่าทำท่าทางอย่างจนใจ และผู้หญิงอีกสามคนในห้องก็ยอมวางปืนลง

ในที่สุดลุคก็บุกเข้าไปและจัดการพวกวานเนสซ่าลงได้

แน่นอนว่ามันเปล่าประโยชน์ที่วานเนสซ่าจะขัดขืนพละกำลังของลุค

ลุครวบมือเธอไว้ได้ง่ายๆ และหมุนตัวเธอให้มาอยู่ข้างหน้าเขา โดยใช้เธอเป็นโล่กำบัง “เลดี้ผู้งดงามทั้งหลาย เราพบกันอีกแล้ว คิดถึงผมบ้างไหมครับ?”

วานเนสซ่ากัดฟันด้วยความแค้น เธอไม่นึกเลยว่าลุคจะรวดเร็วและแข็งแกร่งขนาดนี้ เธอแทบไม่ต่างจากตุ๊กตาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เธอถูกจับล็อกอย่างง่ายดายและกลายเป็นโล่มนุษย์ให้เขาไปเสียแล้ว

หัวของลุคอยู่ข้างหลังหัวของเธอพอดี มือข้างหนึ่งของเขากดหลังเธอไว้ในขณะที่อีกข้างรวบมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ ทำให้เธอขัดขืนไม่ได้เลย

ในทางกลับกัน ลุคแอบยิ้มกริ่มขณะสังเกตดูผู้หญิงพวกนั้น

สภาพของพวกเธอไม่ค่อยดีนัก

เสื้อผ้าที่ใส่ดูรุ่งริ่งและดูไม่ใช่ไซส์ของตัวเอง ริมฝีปากแห้งแตก และดูเหนื่อยล้าสุดขีด พวกเธอคงใช้เวลาทั้งบ่ายไปกับการหนีหัวซุกหัวซุน

ลุคจิ๊ปาก “เลดี้ที่งดงามขนาดนี้มาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่แบบนี้ได้ยังไงกัน? ให้ชายผู้ใจดีคนนี้ช่วยพวกคุณหน่อยเถอะ”

ลุคพูดไปพลางค่อยๆ ถอยออกจากห้องโดยใช้วานเนสซ่าเป็นโล่

ลุคผ่อนคลายลงหลังจากออกมาพ้นระยะปืนของพวกเธอแล้ว

ลุคมองดูปืนของวานเนสซ่าด้วยรอยยิ้ม แล้วก็พบว่ามันไม่มีกระสุนเหลืออยู่เลย เขาถึงกับรู้สึกขำขึ้นมาทันที

โจรพวกนี้เข้าตาจนจริงๆ ถึงขนาดต้องใช้ปืนเปล่ามาขู่คนอื่น มันน่าตลกสิ้นดี

ลุคหยิบปึกเงินสดออกมาแล้วโยนให้วานเนสซ่าที่กำลังจ้องหน้าเขาเขม็ง เขาฉกเงินก้อนนี้มาจากเซอร์เกย์หลังจากต่อยมันจนสลบ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกเสียดายที่จะยกให้คนอื่น

จากนั้นเขาก็ส่งถุงอาหารร้านดังสองถุงให้วานเนสซ่า

วานเนสซ่าถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

ลุคอธิบายว่า “อย่างที่ผมบอก ผมมาส่งอาหาร นี่คือค่าตอบแทนของผม และเงินนี่ก็ด้วย เอาล่ะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ หวังว่าคราวหน้าเราเจอกันคุณจะไม่เอาปืนจ่อผมอีกนะ”

จากนั้นเขาก็ยัดปืนของวานเนสซ่าคืนใส่ในมือเธอ ก่อนจะยกจักรยานขึ้นมาและเดินลงบันไดไป

วานเนสซ่างุนงงไปหมด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

เธอนิ่งค้างไม่ได้สติจนกระทั่งผู้หญิงอีกสามคนในห้องเดินออกมาถามเธอว่าลุคไปไหนแล้ว เธอจึงตอบว่า “เอ่อ... เขาไปแล้ว”

พวกเธอมองหน้ากันด้วยความงุนงง

เมื่อพวกเธอสังเกตเห็นสิ่งที่อยู่ในมือวานเนสซ่า พวกเธอก็ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก

เงินสดเป็นสิ่งที่ดีเสมอ โดยเฉพาะในสถานการณ์ปัจจุบันของพวกเธอ

เซอร์เกย์ ซึ่งเคยเป็นฝ่ายสนับสนุนให้พวกเธอถูกจับไปแล้ว รถของพวกเธอก็หายไป

นอกจากนี้ พวกเธอยังวางแผนจะหนีทันทีหลังจบงานนี้ จึงไม่ได้เตรียมเสบียงสำรองไว้ในนิวยอร์กเลย

เงินสดทั้งหมดเป็นธนบัตรใบละหนึ่งร้อยดอลลาร์ มีอยู่ประมาณยี่สิบใบ ซึ่งมากพอที่จะช่วยให้พวกเธอผ่านวิกฤตนี้ไปได้

พวกเธอไม่สามารถเสี่ยงเผยตัวออกไปหาเงินเองได้ ในขณะที่ NYPD กำลังระดมกำลังค้นหาพวกเธออย่างบ้าคลั่ง

ไม่อย่างนั้น พวกเธอคงแค่ไปยืนอวดเรียวขาตามท้องถนนล่อพวกผู้ชาย "ขี้หื่น" มาไถเงินได้ง่ายๆ แล้ว

ลุคไม่ได้เอาปืนไป แถมยังให้เงินสดมาอีกตั้งเยอะ แต่ในถุงสองถุงนั้นมีอะไรล่ะ?

ผู้หญิงทั้งสามคนสงสัย เพราะพวกเธอได้กลิ่นอาหาร

พวกเธอไม่คุ้นกับกลิ่นอาหารแบบนี้ แต่พวกเธอมั่นใจว่ามันกินได้แน่นอน

ตอนนี้พวกเธอกำลังหิวโหยแต่ไม่กล้าออกไปซื้อของ สำหรับพวกเธอในตอนนี้ อาหารสำคัญยิ่งกว่าเงินเสียอีก

วานเนสซ่าส่ายหัว “ไปหาที่ซ่อนตัวใหม่ก่อน แล้วค่อยมาดูว่าในถุงมีอะไร”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้หญิงทั้งสี่คนย้ายไปอยู่ที่ตึกอีกหลังซึ่งห่างออกไปหลายร้อยเมตร พวกเธอนั่งลงในห้องร้างและดึงผ้าคลุมโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยฝุ่นออก

หลังจากฝุ่นจางลง วานเนสซ่าเปิดถุงทั้งสองออกและพบกล่องอาหารมากกว่าสิบกล่องอยู่ภายใน

พวกเธอมองหน้ากันด้วยความงุนงงหลังจากเปิดกล่องออก

อาหารดูแตกต่างจากที่พวกเธอเคยทานเล็กน้อย แต่มันคืออาหารแน่นอน และมีเนื้อสัตว์ด้วย

หนึ่งในนั้นกลืนน้ำลาย “พวกเราสั่งอาหารมาจริงๆ เหรอ?”

วานเนสซ่าขมวดคิ้ว “อาหารนี่โอเคไหม? มันมียาพิษหรือเปล่า?”

ผู้หญิงคนแรกลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ฉันจะลองเอง” จากนั้นเธอก็คว้าอาหารเข้าปากและกินอย่างตะกละตะกลาม

ผู้หญิงอีกสามคนถึงกับพูดไม่ออก

ลุคไม่ได้สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับอาหารพวกนั้น

เขากลับไปที่ร้านเดิมและสั่งอาหารเพิ่มอีกร้อยดอลลาร์

เจ้าของร้านประหลาดใจที่เห็นเขากลับมาอีกครั้ง “อ้าว? อาหารที่เพิ่งซื้อไปกินหมดแล้วเหรอ?”

ลุคหัวเราะหึๆ “มันยังไม่พอครับ เลยมาซื้อเพิ่ม”

เจ้าของร้านยิ้ม “นึกแล้วเชียว ผมทำอาหารกวางตุ้งได้อร่อยที่สุดในเมืองนี้เลยนะ”

ลุคพยักหน้าและพูดว่า “ผมทราบครับ ของดีจากประเทศจีนเลยล่ะ” เขาพูดประโยคครึ่งหลังเป็นภาษาจีนกลาง

เจ้าของร้านถึงกับทึ่ง “ว้าว คุณพูดภาษาจีนเก่งมากเลยนะเนี่ย”

ลุคยิ้ม “ผมรักประเทศจีนครับ โดยเฉพาะอาหารที่นั่นอร่อยมากจริงๆ”

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127