สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 95

ตอนที่ 95: เดิมพัน, มื้อค่ำ, และ “มารับฉันได้แล้ว”

โทนี่ สตาร์ค เหลือบมองลุคแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “บรรณาธิการของ Moon News แถลงกล่าวขอโทษผมแล้ว คุณไม่คิดว่าคุณควรจะทำแบบเดียวกันบ้างเหรอ?”

ลุคยิ้มตอบ “แต่คุณสตาร์คครับ ภาพถ่ายของนางแบบหน้าปกผู้น่าสงสารที่ยืนตัวสั่นท่ามกลางความหนาวเหน็บอยู่หน้าบ้านคุณนั่นน่ะ มันไม่ใช่ภาพปลอมนะครับ”

จากนั้นลุคก็หันหลังกลับและเมินโทนี่ สตาร์ค ไปเสียเฉยๆ

เจ้าหน้าที่ด้านหน้าส่งสัญญาณบอกว่าทีมสามารถเริ่มเคลื่อนที่ต่อได้ ลุคและเซลิน่าจึงเริ่มออกเดิน

โทนี่ทำอะไรไม่ได้มากนัก บรรณาธิการของ Moon News ขอโทษแค่เรื่องที่ใส่ร้ายว่าเขาเสื่อมสมรรถภาพทางเพศเท่านั้น ไม่ได้ขอโทษเรื่องนางแบบเปลือยนั่นเสียหน่อย

นอกจากนี้ สตาร์คก็เคยเจอคนประเภทแบบลุคมาบ้างแล้ว

มีคนที่เกลียดเขามากกว่าคนที่ชอบเขาอย่างแน่นอน และโทนี่ก็ไม่สามารถตามไปเอาเรื่องได้ทุกคน

แต่ท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่ทรงพลัง ใบหน้าที่ชวนมอง และส่วนเว้าส่วนโค้งที่สวยงามของคุณตำรวจคนสวยนั้นเหนือกว่าเป้าหมายปกติของเขามาก

โทนี่มัวแต่ครุ่นคิดเรื่องนั้นจนไม่ได้สังเกตเลยว่าบิลกำลังแอบเยาะเย้ยอยู่ข้างๆ เขา

ด้วยความไร้น้ำใจของโทนี่ คนส่วนใหญ่คงจะตบมือดีใจถ้าเห็นสตาร์คเดินสะดุดล้ม

ด้วยความรำคาญ โทนี่หยุดเดินที่รถของเขาแล้วพูดกับลุคซึ่งอยู่ไม่ไกลว่า “เย็นนี้ผมจะพาคู่หูของคุณไปเดทที่ร้าน Xochi และเราจะมีค่ำคืนที่แสนวิเศษด้วยกันหลังจากนั้น มีอะไรอยากจะสั่งเสียไหม?”

ลุคยิ้ม “มาเดิมพันกันหน่อยไหมล่ะ? ผมพนันว่าคุณจะไม่สำเร็จ”

โทนี่ตอบ “แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” จากนั้นเขาก็ขึ้นรถไป

จนกระทั่งหนึ่งชั่วโมงต่อมา ลุคและเซลิน่าก็เสร็จสิ้นภารกิจ พวกเขาไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน

ขณะที่พวกเขากำลังกินแซนด์วิชและดื่ม ดร.เปปเปอร์ ลุคก็พูดขึ้นว่า “คุณได้ยินคำท้าของพ่อเพลย์บอยนั่นแล้วใช่ไหม?”

ดวงตาของเซลิน่าเป็นประกาย “ได้ยินสิ ขอบคุณมากนะลุค!”

ลุคทำหน้ามึน “หา?”

“ตาบ้านั่นเสนอจะเลี้ยงข้าวฉันที่ร้าน Xochi หลังจากที่นายไปยั่ยโมโหเขา นายรู้ไหมว่าอาหารที่นั่นแพงแค่ไหน? ฉันอยากลองกินที่นั่นมานานแล้วแต่ไม่มีเงินน่ะสิ” เซลิน่าพูดอย่างตื่นเต้น

ลุคอึ้งไป “หือ?” ในที่สุดเขาก็เพิ่งนึกได้ว่า Xochi ดูเหมือนจะเป็นร้านอาหารเม็กซิกัน ซึ่งเป็นของโปรดของเซลิน่า

ลุคครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา “แบบนั้นก็ได้นะ แต่ที่ผมพูดกับคุณสตาร์คไปเมื่อกี้ผมไม่ได้พูดเล่นนะ อย่าไปโดนเตะออกจากบ้านในสภาพเปลือยเปล่ากลางดึกเข้าล่ะ กินข้าวหน่ะได้ แต่ห้ามดื่มต่อ และคุณต้องกลับบ้านทันทีหลังมื้อค่ำ”

เซลินาส่งเสียงฮึในลำคออย่างไม่พอใจ แต่ก็ยังตอบอย่างว่าง่ายว่า “โอเค”

เมื่อพวกเขาเลิกงานในวันนั้น รถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม ก็มาจอดอยู่ไม่ไกล และชายที่ดูคุ้นหน้าคนหนึ่งก็ก้าวออกมา

เขาพูดกับเซลิน่าว่า “คุณเซลิน่าครับ ผมเป็นหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยของคุณสตาร์ค ผมมารับคุณไปทานมื้อค่ำกับเขาครับ”

เซลิน่าเหลือบมองลุค ลุคพูดว่า “จำที่ผมบอกไว้นะ”

เซลินาสูดจมูกเบา ๆ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะขึ้นรถไป และไม่นานรถคันนั้นก็แล่นออกไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยไม่เหลือบมองมาที่ลุคเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ลุคจ้องมองรถคันนั้นแล้วเช็กโทรศัพท์ “อืม หกโมงครึ่งแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมงค่อยโทรหาเธอละกัน”

ลุคได้วางเดิมพันกับโทนี่ สตาร์คไว้ แม้ว่าหมอนั่นจะไม่ได้ตอบรับอย่างชัดเจน แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าระบบยอมรับมันล่ะ?

ดังนั้น ลุคไม่มีวันปล่อยให้พ่อเพลย์บอยจีบเซลิน่าติดแน่นอน

ใช่แล้ว นั่นแหละคือเหตุผลของเขา

ลุคขับรถตำรวจกลับไปที่สถานีและปั่นจักรยานกลับบ้าน

เนื่องจากเซลิน่าไม่อยู่ ลุคจึงซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมากินเอง

ถึงมันจะเป็นอาหารขยะ แต่มันก็รสชาติดีจริงๆ

เขาไม่ได้กินมานานมากแล้ว เลยแวะซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตจีนระหว่างทางกลับบ้าน

หลังจากอาบน้ำ เขาก็จิบชาและดูทีวี

มันดีจริงๆ ที่ได้ผ่อนคลายหลังจากวันที่ยุ่งวุ่นวายทั้งวัน

แต่โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นก่อนจะถึงทุ่มครึ่ง

เขารับสาย และเสียงของเซลิน่าก็ดังมาตามสาย “มารับฉันหน่อย”

ลุคประหลาดใจ “หือ? ที่ไหน?”

“ร้าน Xochi ไง! ฉันอยู่หน้าประตูเนี่ย” น้ำเสียงของเซลิน่าดูค่อนข้างนิ่ง

ลุคตอบ “โอเค กำลังไป”

ยี่สิบนาทีต่อมา ลุคหยุดรถจักรยานของเขาแล้วยิ้ม “คุณหนูเซลิน่าครับ คนขับรถของคุณมาถึงแล้ว”

เซลิน่าถึงกับอึ้งไปเลย ส่วนใบหน้าของโทนี่ สตาร์คก็บิดเบี้ยว

ใช่แล้ว ลุคปั่นจักรยานมาที่นี่

โชคดีที่ร้าน Xochi อยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเมนต์ของพวกเขานัก ไม่อย่างนั้นคงต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมง

“ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำนะคะ ลาก่อนค่ะคุณสตาร์ค” เซลิน่าค่อนข้างชินกับวิธีคิดของลุคแล้ว หลังจากยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอก็ลงไปนั่งที่คานรถจักรยาน เนื่องจากมันไม่มีเบาะหลัง

มีหลายสิ่งที่โทนี่ สตาร์ค อยากจะพูดออกมา แต่เขาทำได้เพียงมองดูลุคและเซลิน่าจากไป

โทนี่รู้สึกอิจฉาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าทั้งคู่สนิทสนมกันแค่ไหน

พวกแกจะหน้าด้านเกินไปหน่อยไหม? คนหนึ่งมาถึงก็โซ้ยทุกอย่างจนเกลี้ยง พออิ่มก็เผ่นเลย ส่วนอีกคนก็ยังจะปั่นจักรยานมารับเนี่ยนะ นี่พวกแกตั้งใจจะยั่วโมโหฉันหรือไง?

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโกรธ โทนี่ สตาร์ค ขับรถตามพวกเขาไป

รถรักษาความปลอดภัยสองคันขับตามหลังเขามา

ไม่ถึงนาที รถของเขาก็ตามจักรยานทัน

โทนี่ สตาร์ค ลดกระจกลงแล้วตะโกนใส่ลุค “ไอ้หนู ฉันจะจำแกไว้ แกชื่ออะไร?”

ลุคเหลือบมองเขาแล้วตอบว่า “ผมชื่อลุคครับ”

โทนี่ สตาร์ค พ่นลมหายใจ “ฉันกับเซลิน่าจะต้องได้กิ๊กกันสักวันนั่นแหละ”

ลุคยิ้ม “ครับ ผมจะรอดู แต่ผมว่าวันนี้ผมเป็นผู้ชนะนะ”

โทนี่ สตาร์ค พูดอย่างดูถูก “ไอ้หนู ถ้าฉันอยากจะชนะ มันง่ายนิดเดียว...”

ลุคหัวเราะเบาๆ “แน่นอนครับ ผมไม่สงสัยในเรื่องนั้นเลย แต่คุณพร้อมจะจ่ายค่าปรับหรือยังล่ะ?”

โทนี่ สตาร์ค ชะงัก “แกพูดเรื่องอะไร?”

โครม!

รถของเขาหยุดกึกทันที ลุคโบกมือให้เขาพร้อมรอยยิ้ม “ลาก่อนครับคุณชายสตาร์ค คุณไปซ่อมรถก่อนดีกว่านะ”

จนกระทั่งตอนนั้นเองที่โทนี่ สตาร์ค เพิ่งรู้ตัวว่าเขาขับรถไปชนกับรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างทาง

ลุคแอบปั่นหลบออกไปจากแนวถนนตั้งนานแล้ว

เพื่อที่จะคุยกับเขา โทนี่ สตาร์ค เลยเผลอขับรถเบียดเข้าใกล้จักรยานโดยไม่รู้ตัว

ในขณะที่ลุคชวนคุยและเบี่ยงเบนความสนใจของเขา รถก็ค่อยๆ เขยิบเข้าใกล้ขอบทางมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็พุ่งชนเข้ากับรถอีกคันที่จอดอยู่ริมทางเท้าเข้าอย่างจัง

.

.

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ตอนนี้จบลงเพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเข้ามาอ่านกันนะ

หากชอบเรื่องราวบทนี้ ฝากกดไลก์และร่วมพูดคุยในคอมเมนต์ด้วยนะครับ

ฝากเพจของพวกเราด้วยเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127