สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 25

ตอนที่ 25 ความกตัญญู และครอบครัวเป็นสิ่งที่ไม่อาจสูญเสีย

ห่างออกไปไม่ไกลนักโรเบิร์ตก็วิ่งออกจากบ้านพร้อมกับตะโกนว่า“ลุค แกเป็นรึเปล่า?”

ลุคตะโกนกลับไปว่า“ไม่เป็นไร คนร้ายตายหมดแล้ว”

ขณะที่ลุคตะโกนไปเขาก็ลุกขึ้นยืนและยกนิ้วให้ยายลูซี่และพูดต่อว่า “ลูซี่คุณควรไปแข่งยิงปืนในโอลิมปิกนะ จากที่ผมเห็นคุณมีสิทธ์จะได้เหรียญทองแน่ๆ เลย”

รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่นของยายลูซี่ พร้อมเธอพูดขึ้นว่า“ฮ่าฮ่าแน่นอนอยู่แล้ว ตอนฉันยังเด็กคุณปู่ของฉันพาฉันออกไปล่าหมีด้วยกันในป่า ตอนนั้นฉันสัก 5 ขวบได้มั้ง และปืนกระบอกนี้ก็เป็นของที่เขาเหลือไว้ให้”

ลุคคิดว่า  ‘ให้ตายสิ ไม่แปลกใจเลยที่ปืนกระบอกนี้แรงอะไรขนาดนั้น เพราะมันถูกใช้เพื่อล่าหมีเมื่อสองสามทศวรรษก่อนงั้นหรอ?

ถ้าจะนึกย้อนกลับไปสมัยที่ลูซี่ยังอายุ 5 ขวบ อาวุธปืนลำกล้องเล็กที่ลักษณะในปัจจุบันไม่ได้รับความนิยมเท่าไร เพราะว่าสมัยนั้นอาวุธส่วนมากมักจะใช้สำหรับการล่าสัตว์ซะมากกว่าลำกล้องจึงมีขนาดใหญ่

เพราะงั้นถ้าใช้ปืนล่าสิงโตที่มีลำกล้องขนาดใหญ่ มันสามารถเป่าแขนของคนผู้โชคร้ายที่ให้ไม่เหลือซากได้เลย

สำหรับปืนลูกซองสองลำกล้องที่ใช้สำหรับล่าหมีของคุณยายลูซี่ ถ้าเอาไปเปรียบเทียบกับปืนล่าสิงโตแล้วหล่ะก็ปืนยายลูซี่ดูเป็นปืนเล็กๆ น่ารักไปเลยหล่ะ…แต่ถึงยังงั้นก็ตามปืนของเธอก็ยังคงน่ากลัวอยู่ดีไม่ว่าจะไปเทียบกับปืนล่าสิงโตแล้วก็ตาม

หลักจากเหตุการณ์ทั้งหมดทำให้ลุคสาบานกับตัวเองไว้ว่าจะเพิ่มสเตตัสให้กับความคล่องแคล่วของเขามากขึ้น

เมื่อเผชิญหน้ากับปืนที่น่ากลัวเช่นนั้นร่างกายที่คล่องแคล่วว่องไวสามารถที่จะหลบเลี่ยงได้อย่างรวดเร็วมีประโยชน์มากกว่าร่างกายที่แข็งแกร่ง

เมื่อโรเบิร์ตมาถึงลุคก็อธิบายเรื่องราวต่างๆ อย่างรวบรัดเกี่ยวกับสถานการณ์ก่อนหน้าหลังจากนั้นโรเบิร์ตเริ่มโทรหาผู้ที่เกี่ยวข้องซึ่งจะสามารถจัดการกับเรื่องราวที่หลังจากนี้ได้

แม้ว่าลุคจะเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจและมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ดังกล่าว แต่โรเบิร์ตก็ต้องการให้เขาพักผ่อนแทนที่จะทำงานในคดีนี้ต่อ หลังจากที่เพิ่งจะผ่านสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต

หลังจากโรเบิร์ตบอกให้ลุคกลับบ้านลุคก็เดินไปข้ามไปอีกฝั่งของถนนและเข้าไปกอดยายลูซี่ “ลูซี่ขอบคุณมากครับ เป็นเพราะคุณเลยนะแคลร์ถึงได้ปลอดภัยดี”

ลูซี่ยิ้มและตบหลังลุค

เนื่องจากลูซี่มีรูปร่างเล็กสูงประมาณ 160 เซนติเมตรเธอจึงทำได้เพียงแค่ตบหลังของลุคเท่านั้น

“ฉันเห็นแคลร์มาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ - ใครก็ตามที่มันกล้ามาแตะต้องเธอฉันจะฆ่ามันโดยไม่ลังเลเลยหล่ะ” คุณยายลูซี่กล่าว

ลุคพยักหน้าและยิ้ม "โอเคครับ... แต่ยังไงก็ขอบคุณนะครับ หากในอนาคตยายต้องการความช่วยเหลืออะไรอย่าลังเลที่จะมองหาผมนะครับ”

ยายลูซี่ยิ้ม “แน่นอนไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอ จะว่าไปก็มีเรื่องหนึ่งนะอย่าลืมช่วยอุ้มเจ้ามิกกี้กลับบ้านทุกครั้งที่มันไปปีนขึ้นที่สูงๆอีก”

ลุคยิ้มและกอดเธออีกครั้ง “โอเค ไม่มีปัญหา มิกกี้แกได้ยินเธอพูดไหม?”

แมวนั่งอยู่ข้างหลังยายเพียงแค่มองไปที่ลุคและไม่ได้ตอบรับอะไร

จากนั้นลูซี่ก็พูดว่า“กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ เธอเพิ่งเสร็จจากงานวันนี้และยังต้องมาเจอเหตุการณ์นี้อีก เธอควรจะกลับไปพักผ่อนให้เต็มที่”

ลุคพยักหน้า “คุณก็พักผ่อนให้สบายเช่นกันครับลูซี่”

ลุคลาคุณยายเสร็จแล้วพร้อมกันกับโรเบิร์ตก็เพิ่งจะจัดการประสานงานในที่เกิดเหตุเสร็จเช่นกัน เขาเข้ามาตบไหล่ลุคก่อนจะพูดว่า“กลับบ้านกันเถอะ”

ลุคถามว่า“คุณจะไม่ไปพูดอะไรกับลูซี่หน่อยเหรอ?”

โรเบิร์ตตอบว่า“พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเธอพร้อมกับแคทเธอรีน เราจะไปพร้อมกับของขวัญเช่นกัน ไม่ต้องห่วงหรอกน่า”

ลุคพยักหน้า แม้ว่าโรเบิร์ตจะลืม แต่แคทเธอรีนก็ไม่ยอมให้เขาลืมแน่นอน

ระหว่างเดินกลับบ้านโรเบิร์ตก็บ่นกับตัวเอง ‘ให้ตายสิฉันจะไปกล้าลืมขอบคุณลูซี่ได้ยังไง ย้อนกลับไปในตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันไปเดินป่ากับลูซี่ ฉันเธอยิงลูกซองนั่นสี่นัดในสิบวินาทีและฆ่าหมูป่าสี่ตัวที่พุ่งเข้าใส่เธอ หลังจากเห็นแบบนั้นใครจะกล้าลืมกัน’

ลูซี่หน่ะเป็นแค่นักฆ่าชั้นยอดในคราบแม่บ้านเลยหล่ะ

ส่วนแคลร์นั้น แคทเธอรีนได้พาเธอกลับบ้านแล้ว ตอนนี้พวกเธอนั่งอยู่บนโซฟาและแคลร์ก็ดูไม่ได้ตื่นตกใจเลยกับเหตุการณ์ แต่เธอกำลังเล่าอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับประสบการณ์ครั้งนี้ของเธอในขณะที่แคทเธอรีนฟังอย่างตั้งใจ

ถึงแม้โรเบิร์ตและลุคกลับมาแล้วพวกเธอก็ไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขา ลุคยิ้มเมื่อเห็น

แคลร์เด็กสาวจอมซนกำลังยุ่งอยู่กับการเล่าเรื่องความสามารถของลุคที่คล้ายอย่างกับฮีโร่ในการ์ตูนก่อนหน้านี้

แต่คำอธิบายของเธอคือ ลุคสามารถที่บินได้ไกลกว่า 20 เมตรเหมือนซูเปอร์แมนก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่คนร้าย? ถ้าลุคบินได้จริง ๆ ลุคยังจะต้องวิ่งอย่างหนักจนเปียกเหงื่ออีกหรอ?

ลุคกัดฟันคิดอยู่กับตัวเอง แต่ลุคยังคงแสดงออกด้วยรอยยิ้มเพื่อทำให้แคลร์ไม่คิดมาก

ลุคไม่ต้องการสูญเสียใครในครอบครัวนี้ไปแม้แต่คนเดียว

นั่นคือความรู้สึกของเขาแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของโรเบิร์ตและแคทเธอรีนก็ตาม

ในตอนที่เขาตื่นขึ้นได้มาที่โลกนี้เมื่อตอน 5 ขวบ เขาได้รู้ว่าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเขาเสียชีวิตไปแล้ว ทางรัฐสวัสดิการเด็กก็เลยส่งเขาไปให้แคทเธอรีนและแต่งตั้งให้เธอเป็นผู้ปกครองตามกฎหมาย

แคทเธอรีนเป็นน้องสาวของบิดาผู้ให้กำเนิดของเขาซึ่งเธอก็เป็นน้าของลุค

ส่วนแคลร์เองไม่ใช่ลูกทางสายเลือดของโรเบิร์ตเช่นกัน เธอเป็นลูกสาวของแคทเธอรีนและอดีตสามีของเธอ

ในตอนนั้นแคลร์อายุเพียงสามขวบเมื่อลุคเริ่มใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขา ดังนั้นทั้งสองจึงเติบโตมาด้วยกันและความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ต่างจากพี่น้องทั่วไป

จากนั้นก็มีเด็กน้อยคนที่ 3 ในบ้านหลังนี้ก็คือโจเซฟซึ่งตอนนี้วัย 5 ขวบที่เป็นลูกชายแท้ๆ ของทั้งแคทเธอรีนและโรเบิร์ต

อันที่จริงแล้วจริงโรเบิร์ตจงใจรอให้แคลร์และลุคถึงวัยที่พอจะคิดอะไรเองได้แล้วก่อนที่จะตัดสินใจมีลูก

ซึ่งเห็นได้ชัดว่าโรเบิร์ตเป็นคนดีมาก

ถึงแม้ว่าโรเบิร์ตจะไม่ใช่พ่อผู้ให้กำเนิดของลุคและแคลร์ แต่เขาก็ทำบทบาทของพ่อคนหนึ่งได้เป็นอย่างดี

โรเบิร์ตก้าวไปหาพวกเธอและขัดจังหวะการเล่าเรื่องของแคลร์พร้อมบอกให้เธอไปอายน้ำและนอน เพราะพรุ่งนี้เธอยังมีเรียนอยู่

สีหน้าของแคลร์ตกอยู่ในความสิ้นหวัง "อะไรนะ? นี่หนูยังต้องไปโรงเรียนอีกหรอเนี้ย หลังจากเรื่องโหดร้ายพวกนี้อ่ะนะ?”

แคทเธอรีนลูบหัวเธอด้วยรอยยิ้ม “ก็ดูเธอสิ เธอไม่ได้ดูได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์เลย ไปอาบน้ำนอนเถอะ”

ความจริงแล้วแคทเธอรีนต่างหากที่เป็นสาเหตุทำให้แคลร์ไม่สามารถโดดเรียนได้ แคทเธอรีนนั้นเป็นครูสอนชีววิทยาและแคลร์ไม่สามารถหลอกเธอได้แม้ว่าเธอจะต้องการก็ตาม

หลังจากที่แคลร์ขึ้นไปชั้นบนแคทเธอรีนก็เดินเข้าไปกอดลุคแน่นโดยไม่พูดอะไร

แรงกอดทำให้ลุคตกใจและรีบพูดว่า“ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแคทเธอรีน พวกเราไม่เป็นไรแล้ว”

หลังจากผ่านไปสิบวินาทีแคทเธอรีนก็ปล่อยเขา เธอพูดอย่างเคร่งขรึม“สัญญากับฉันว่าจะไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้อีกเด็ดขาด”

ลุคตอบว่า“ตกลงฉันสัญญา”

แคทเธอรีนจ้องมองเขาเล็กน้อยก่อนที่เธอจะส่ายหัวและถอนหายใจ “ให้ตายสิ เธอนี่ไม่ฟังเลย งั้นก็อย่าลืมความปลอดภัยของตัวเองหล่ะ”

ลุคพยักหน้า “ผมเข้าใจแล้ว แคทเธอรีน”

ทั้งคู่เข้าใจดีว่าถ้าลุคตัดสินใจที่จะไม่ทำอะไรเลย ในสถานการณ์นั้นแคทเธอรีนคงจะผิดหวังในตัวเขา

ท้ายที่สุดแคลร์เป็นลูกสาวของเธอ และยังเติบโตมาพร้อมกับลุค

ถ้าลุคเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลยในขณะที่แคลร์ตกอยู่ในอันตรายก็จะพิสูจน์ได้ว่าแคทเธอรีนเลี้ยงดูลุคได้ไม่ดีเอาเสียเลย

ปฏิกิริยาของโรเบิร์ตน้อยมาก เขาตบบ่าของลุคเท่านั้นแล้วพูดว่า“ไปนอนก่อนเถอะ เราจะรู้ว่าสถานการณ์ต่อไปจะเป็นยังไงในวันพรุ่งนี้”

ลุคพยักหน้าและขึ้นไปชั้นบนเพื่ออาบน้ำ แน่นอนว่าชั้นบนมีห้องน้ำเพียงห้องเดียว แคลร์ก็ยังคงอยู่ข้างใน

ดังนั้นลุคจึงยืนรออยู่ข้างนอกพร้อมกับเสื้อผ้าของเขา ดวงตาทั้งสองของเขาว่างเปล่าขณะที่สติของเขาจมลงในระบบ

ภารกิจ: ช่วยเหลือเหยื่อที่ถูกลักพาตัว แคลร์

การเสร็จสิ้นภารกิจได้รับค่าประสบการณ์ 250 และ 250 เครดิต

เนื่องจากการมีส่วนร่วมของโฮสต์ในภารกิจนี้คือ 50 เปอร์เซ็นต์จึงได้รับ 125 ประสบการณ์และ125 เครดิต