บทที่ 25 วีรบุรุษช่วยสาวงามล้มเหลว เนตรทิพย์ถูกทำลาย

บทที่ 25 วีรบุรุษช่วยสาวงามล้มเหลว เนตรทิพย์ถูกทำลาย

เขามาถึงใต้อาคารที่ยังสร้างไม่เสร็จ

หลินหมิงหยิบถุงพลาสติกที่เก็บได้ข้างทางมาคลุมหัว

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ ยิ่งเน้นย้ำให้เห็นถึงความ "ร้อนรน" และ "เป็นห่วง" ของเขาเมื่อเห็นหญิงสาวทั้งสองถูกลักพาตัว

"อืม ทนทานใช้ได้ แถมยังปิดบังความหล่อเหลาของฉันได้มิดชิด!"

หลินหมิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจและเริ่มใช้ 'เนตรทิพย์' ตรวจสอบสถานการณ์ภายในอาคาร

เป็นไปตามคาด หวังเฮ่าหราน หลิวอวิ๋นซวง และเซี่ยซินเหยียน ถูกขังอยู่ในห้องชั้นล่าง ส่วนพวกโจรเรียกค่าไถ่หลายคนกำลังยืนโทรศัพท์อยู่ข้างนอก

เนื่องจากโจรพวกนี้ถูกหวังเฮ่าหรานจ้างมาเล่นละคร พวกมันจึงมีแค่มีดเล่มเดียว ทำให้จัดการได้ง่ายมาก

หลินหมิงสูดหายใจลึก คว้าท่อเหล็กท่อนหนึ่งแล้วค่อยๆ ย่องปีนเข้าทางหน้าต่าง

มองผ่านประตูเข้าไป เขาเห็นหวังเฮ่าหรานแอบแก้เชือกออกแล้ว จังหวะเวลาช่างพอดีเป๊ะ หลินหมิงวางแผนจะพุ่งออกไป จัดการพวกโจรให้หมอบ แล้วกระชากหน้ากากเปิดเผยธาตุแท้อันน่ารังเกียจของหวังเฮ่าหรานเสียที

พริบตาเดียว ภายใต้พลังต่อสู้ 160 ของหลินหมิง เหล่าโจรเรียกค่าไถ่ก็นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น หลินหมิงลากพวกมันไปกองรวมกันแล้วมัดไว้

"หวังเฮ่าหราน ไอ้โง่นั่นคงกำลังทำอะไรไม่ถูกสินะ?"

ด้วยสีหน้าของผู้ชนะ หลินหมิงผลักประตูห้องเข้าไป

ทว่าภายในห้องกลับว่างเปล่า

หลินหมิงรีบถลันไปที่หน้าต่าง พบว่ากระจกแตกละเอียด แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ด้านนอกถูกปิดตายด้วยแผ่นเหล็กหนา

เขาตกใจมากและเตรียมจะใช้เนตรทิพย์ค้นหา

แต่ยังไม่ทันจะเจอใคร ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง "ปัง" พร้อมกับแก๊สไร้สีที่พุ่งออกมาจากท่อบนเพดาน

หลินหมิงรู้สึกถึงความผิดปกติทันทีและคิดจะถอยหนี แต่มันสายเกินไปแล้ว

"อ๊าก! ตาของฉัน!"

ดวงตาที่สัมผัสกับแก๊สเป็นด่านแรกเกิดอาการแสบร้อนอย่างรุนแรง หลินหมิงเริ่มตื่นตระหนก

เขารู้ดีว่านี่คือแก๊สพิษ จึงรีบหลับตา กลั้นหายใจ และเริ่มคลำหาทางหนี

หน้าต่างถูกปิดตายด้วยแผ่นเหล็ก หลินหมิงจึงต้องหันไปทางประตูห้อง

ประตูห้องถูกปิดล็อกไปแล้ว บ้าเอ๊ย ประตูนี้ก็เสริมแผ่นเหล็กเหมือนกัน!

หลินหมิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอดถุงพลาสติกออก เอามือปิดปากและจมูก แล้วเริ่มใช้เท้าถีบประตูอย่างแรง

โชคร้ายที่แรงสะท้อนทำให้เขาเจ็บเท้าเจียนตาย

หลินหมิงรู้สึกได้ว่าแก๊สพิษเริ่มซึมเข้าสู่ผิวหนัง และดวงตาของเขาก็ปวดแสบปวดร้อนยิ่งขึ้น

เขาไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้ว่าตัวเองตกหลุมพรางและกลายเป็นเหมือนตะพาบในไหที่ถูกจับตาย!

จบเห่แน่!

ในขณะที่กำลังสิ้นหวัง จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงที่ทำให้หัวใจพองโตด้วยความยินดี

"ศิษย์รัก อาจารย์มาช่วยแล้ว ถอยไปให้ห่างจากประตู!"

ความหวังจุดประกายขึ้นในใจของหลินหมิง เขาเค้นเสียงตอบรับจากลำคออย่างยากลำบาก "ครับ!"

"ปัง!"

ประตูเหล็กสั่นสะเทือน แต่มันยังคงตั้งตระหง่านอย่างมั่นคง

"บ้าเอ๊ย! นี่มันประตูบ้าอะไรกัน! ประตูบ้านข้าแค่เปิดปิดเบาๆ ก็กลัวจะพังแล้ว แต่ประตูในตึกร้างซอมซ่อนี่ดันแข็งแรงเตะไม่พังซะงั้น!"

ชายชราสบถเสียงดัง

"ศิษย์รัก ถอยออกไปอีก!"

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงระเบิดก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

ด้วยเสียง "ตูม" ประตูห้องบิดเบี้ยวจากแรงระเบิด ก่อนจะถูกชายชราถีบจนเปิดออก

ดวงตาของหลินหมิงบอดสนิทไปแล้ว การได้ยินเสียงอาจารย์เปรียบเสมือนเสียงสวรรค์มาโปรด เขารีบพุ่งเข้าไปหาด้วยเสียงแหบพร่า

"อาจารย์!"

"ศิษย์รัก!"

......

"ติ๊ง 'เนตรทิพย์' ของพระเอกหลินหมิงถูกทำลาย รัศมีตัวเอก -200! แต้มโชคลาภของโฮสต์ระดับสูง +200, แต้มความสามารถ +20!"

"ติ๊ง พระเอกหลินหมิงบาดเจ็บสาหัสและอยู่ในภาวะวิกฤต รัศมีตัวเอก -10! แต้มโชคลาภของโฮสต์ระดับสูง +10, แต้มความสามารถ +1!"

"...เจ็บปางตายขนาดนั้น ทำไมหักแค่ 10 แต้มเองล่ะเนี่ย?"

ภายในอาคารที่ยังสร้างไม่เสร็จ หวังเฮ่าหรานมองภาพอาจารย์กับศิษย์กอดกันกลมในวิดีโออย่างไม่แปลกใจ

เนตรทิพย์ของหลินหมิงหายไปแล้ว

แก๊สพิษนั่นคือแก๊สไอโซไซยาเนตที่หวังเฮ่าหรานลงทุนหามาจากโรงงานผลิตยาฆ่าแมลง ซึ่งมีฤทธิ์ทำลายดวงตาของมนุษย์อย่างรุนแรง

ส่วนเรื่องที่จะฆ่าหลินหมิงให้ตายคาที่นั้นคงหวังได้ยาก อาจารย์ของเขาเป็นถึงราชันนักฆ่ามาหลายปี ย่อมต้องมียาดีของวิเศษติดตัวอยู่แล้ว

"ตาแก่นี่มาทันเวลาพอดีเป๊ะ!"

"ในเมื่อชอบนัก งั้นฉันจะจัดให้อีกสักรอบ"

"ศิลปะคือ—"

หวังเฮ่าหรานกดปุ่มสีแดงในมือ

"การระเบิด!"

สิ้นเสียงของหวังเฮ่าหราน

"ตู้ม—ตู้ม—"

"ตู้ม—ตู้ม—"

เสียงระเบิดดังกึกก้องต่อเนื่องภายในอาคารร้าง

สัญญาณวิดีโอก็ถูกตัดขาดไปพร้อมกัน

อันที่จริงพวกโจรเรียกค่าไถ่ที่คิดว่าตัวเองแค่มาแสดงละครก็ยังติดอยู่ในนั้น แต่หวังเฮ่าหรานไม่ได้สนใจ

ยังไงพวกมันก็ไม่ใช่คนดี เป็นนักเลงรับจ้างเก็บค่าคุ้มครอง ข่มขู่ชาวบ้านถึงบ้าน

แน่นอนว่าหวังเฮ่าหรานไม่ได้คิดว่าตัวเองกำลังผดุงความยุติธรรม

ในฐานะกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง S การผงาดขึ้นมาของหวังกรุ๊ปเองก็เปื้อนเลือดมาไม่น้อย

แม้ว่าจะเริ่มสร้างภาพลักษณ์ใหม่หลังจากเข้าตลาดหลักทรัพย์และกวดขันระเบียบวินัยพนักงานมากขึ้น แต่ก็ย่อมมีจุดที่ดูแลไม่ทั่วถึง และมีพวกมือถือสากปากถือศีลปะปนอยู่

แน่นอนว่ายังมีพวกปลิงที่แอบอ้างชื่อเสียงของหวังกรุ๊ปไปบีบบังคับไล่ที่ชาวบ้านอยู่ดี

ขณะที่หวังเฮ่าหรานกำลังครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้ เสียงระเบิดก็ค่อยๆ สงบลง

หลังจากเสียงระเบิดเงียบสนิท หวังเฮ่าหรานชำเลืองมองออกไปนอกหน้าต่าง

ตัวอาคารไม่ได้ถล่มลงมาทั้งหลัง แต่กำแพงและเพดานหลายส่วนถูกแรงระเบิดเป่ากระจุย และจุดที่หลินหมิงกับอาจารย์อยู่ก็น่าจะถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพังไปแล้ว

หวังเฮ่าหรานหันกลับไปมองที่เบาะหลัง

เวลานี้ เซี่ยซินเหยียนและหลิวอวิ๋นซวงต่างหมดสติไปแล้ว ในขณะที่หนิงเสวี่ยลั่วกำลังให้เซี่ยซินเหยียนหนุนตักพร้อมกับลูบศีรษะของเธอเบาๆ ทั้งที่ยังหลับตาอยู่

"เสี่ยวเหยียนเด็กดี?~ เสี่ยวเหยียนเด็กดี?~"

หนิงเสวี่ยลั่วฮัมเพลงเบาๆ สีหน้าสงบนิ่งและเปี่ยมสุข ราวกับไม่ได้ยินเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นภาพนี้ หวังเฮ่าหรานอดถามไม่ได้ "ลั่วลั่ว คุณคิดว่าผมโหดร้ายไหม?"

"โหดร้ายเหรอคะ?" เมื่อได้ยินคำถามของหวังเฮ่าหราน หนิงเสวี่ยลั่วก็ลืมตาขึ้น "ไม่เลยสักนิดค่ะ!"

"แต่ผมเพิ่งระเบิดคนกลุ่มใหญ่ไปนะ?"

พอหวังเฮ่าหรานพูดจบ สีหน้าของหนิงเสวี่ยลั่วก็ยิ่งดูงุนงง

เธอเอียงคอเล็กน้อยแล้วถามกลับว่า

"ทำไมหนูต้องเอาคนอื่นมาตัดสินสามีของหนูด้วยล่ะคะ?"

เมื่อเจอคำถามย้อนกลับแบบนี้ หวังเฮ่าหรานก็ยิ้มออกมา

"ลั่วลั่วน่ารักที่สุดเลย!"

หวังเฮ่าหรานจูบเธอ และหนิงเสวี่ยลั่วก็ตอบรับอย่างเร่าร้อน

ทว่าระหว่างนั้น เพราะรู้สึกว่ามีคนเกะกะ หนิงเสวี่ยลั่วจึงหยุดชะงัก คว้าคอเสื้อเซี่ยซินเหยียนแล้วจับยัดใส่ในอ้อมแขนของหลิวอวิ๋นซวง ก่อนจะหันมานัวเนียกับหวังเฮ่าหรานต่อ

"ลั่วลั่ว พวกเธอจะตื่นขึ้นมาไหม?"

"ไม่หรอกค่ะ เมื่อกี้หนูฟาดพวกเธอแรงเป็นพิเศษ คงอีกพักใหญ่กว่าจะตื่น!"

"สามีคะ เรามาต่อกันเถอะ!"