บทที่ 24 หลินหมิงวางหมาก เริ่มต้นแผนการลักพาตัว

บทที่ 24 หลินหมิงวางหมาก เริ่มต้นแผนการลักพาตัว

เพื่อให้ฉากในจินตนาการกลายเป็นความจริง หลินหมิงจำเป็นต้องปูพื้นฐานเสียก่อน

ดังคำกล่าวที่ว่า 'หากจักเชิดชู ต้องรู้จักกดข่มเสียก่อน' เพื่อให้อารมณ์ความรู้สึกของพวกเธอพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เขาต้องลดตัวลงให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินที่สุดเสียก่อน

เขาต้องแสร้งทำเป็นสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ราวกับได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรงจากความเย็นชาของสองสาวงาม

เมื่อความจริงทุกอย่างเปิดเผย ภายใต้อิทธิพลของความซาบซึ้งและความรู้สึกผิด เขาอาจจะได้สัมผัสความรู้สึกของการถูกเทพธิดาตามจีบบ้างก็ได้!

แม้หลินหมิงจะยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดว่าทำไมสองสาวถึงเกลียดขี้หน้าเขาในตอนนี้ แต่เขาก็รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

นอกจากการตามตอแยและการโกหกเล็กๆ น้อยๆ เขาก็ไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรจริงๆ สักหน่อย

ด้วยแผนการและความหวังที่เปี่ยมล้น ทันทีที่เสียงออดหมดเวลาดังขึ้น หลินหมิงก็เริ่มลงมือ

เขาเดินตรงดิ่งไปยังหน้าชั้นเรียน กระแอมไอสองครั้งเพื่อเรียกความสนใจจากเพื่อนร่วมชั้น จากนั้นจึงจ้องมองไปยังเซี่ยซินเหยียนด้วยสายตามุ่งมั่น

หลินหมิงโค้งตัวลง ก้มศีรษะต่ำ

"หัวหน้าฝ่ายวิชาการ ผมขอโทษจริงๆ ที่สร้างความเดือดร้อนให้คุณ!"

"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่ผ่านมา ผลการเรียนของผมถึงได้ค่อยๆ ดีขึ้น"

"ถึงผมจะไม่รู้ว่าไปทำอะไรผิดให้คุณไม่พอใจขนาดนี้ แต่ผมก็อยากจะขอโทษคุณจากใจจริง!"

"ผมเคารพการตัดสินใจของคุณ"

"นับจากนี้ไป ผมจะไม่มารบกวนคุณอีกแล้ว!"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันหนักแน่นของหลินหมิง แม้แต่พวกเด็กเรียนที่อยากจะเอาตาตอกติดกับกระดาษข้อสอบยังอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

หลังจากเงียบกริบไปชั่วอึดใจ เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังเซ็งแซ่

ทุกคนรู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ฟังดูแปลกพิกล เหมือนฉากบอกเลิกของคู่รักไม่มีผิด แต่พอลองตรองดูดีๆ ก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ

ที่ด้านล่างเวที เจ้าอ้วนน้อยถึงกับอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ได้

เพื่อนซี้ฉันเป็นอะไรไป? ไปโดนตัวไหนมาถึงได้เพี้ยนขนาดนี้?

ทีแรกก็ประกาศปาวๆ ว่าจะตบหน้าทุกคน มาตอนนี้กลับประกาศต่อหน้าสาวงามประจำห้องว่าจะเลิกยุ่ง พร้อมกับรอยยิ้มฝืนๆ บนใบหน้า

ทั้งที่ตอนเรียน แกยังนั่งมองแผ่นหลังของดาวห้องตาละห้อยด้วยสายตาหื่น... เอ่อ สายตาชื่นชมอยู่เลยไม่ใช่เรอะ!

ทุกคนอยู่ ม.6 กันแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะสอบเอนทรานซ์ เลิกสร้างเรื่องสร้างราวสักทีได้ไหม? ทำตัวสงบเสงี่ยมแบบฉันไม่ได้หรือไง?

แน่นอนว่ายังมีบางคนที่สงสัยว่าหลินหมิงมีเจตนาแอบแฝง โดยเฉพาะลี่ลี่ เพื่อนร่วมโต๊ะของเซี่ยซินเหยียน

"หลินหมิง นายมีแผนชั่วอะไรอีก? อย่ามาบอกว่าเลิกยุ่ง แต่สุดท้ายก็หาข้ออ้างร้อยแปดมาใกล้ชิดซินเหยียนนะ!"

"ไม่ต้องห่วง เมื่อก่อนฉันหลงระเริงเกินไป มันจะไม่เกิดขึ้นอีก"

หลินหมิงที่ถูกตั้งคำถาม ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย พร้อมกับหันไปขอโทษลี่ลี่ด้วย

"เมื่อก่อนฉันก็เคยกวนเธอเหมือนกัน ลี่ลี่ ขอโทษนะ!"

"เชอะ ใครจะไปรู้ว่านายขอโทษจริงหรือเปล่า? ดีไม่ดีอาจจะใช้วิธี 'ถอยเพื่อรุก' แกล้งทำเป็นเล่นตัวก็ได้! คางคกอย่างนายอย่าหวังว่าจะได้กินเนื้อหงส์เลย!"

เมื่อเจอคำพูดถากถางของลี่ลี่ ศีรษะของหลินหมิงก็ยิ่งก้มต่ำลงไปอีก

แต่ทว่าภายในใจของเขากลับกำลังหัวเราะกึกก้อง

"ฮ่าๆๆ สงสัยฉันสิ เยาะเย้ยฉันสิ ดูถูกฉันเข้าไป!"

"ทุกคำพูดของพวกเธอจะกลายเป็นลูกศรที่พุ่งทะลุกำแพงในใจของซินเหยียน และเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาความรักของเรา!"

"ไว้รอถึงวันแต่งงานเมื่อไหร่ ฉันจะเชิญพวกเธอมาช่วยใส่ซอง"

"ถึงตอนนั้นจะได้รู้กันว่าใครคือผู้ชาญฉลาด และใครกันแน่ที่เป็นตัวตลก!"

หลินหมิงรู้สึกว่าเสียงก่นด่าจากด้านล่างเวทีช่างไพเราะเหลือเกินในเวลานี้

ส่วนเซี่ยซินเหยียน มองดูหลินหมิงที่เหมือนกำลังถูกสังคมพิพากษา ก็เดาเจตนาที่แท้จริงของเขาไม่ออก

เธอได้แต่ลดความเย็นชาลง และเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงว่า

"ไม่เป็นไรหรอก จากนี้ไปนายก็กลับตัวกลับใจตั้งใจเรียนเถอะ กลับไปนั่งที่ได้แล้ว"

เมื่อได้ยินว่าเซี่ยซินเหยียนเลิกไล่เขาว่า "ไสหัวไป" หลินหมิงก็ลอบยินดีในใจแต่ไม่แสดงออก

เขาเพียงกล่าวขอบคุณอย่างเรียบง่าย แล้วเดิน "คอตก" กลับไปที่นั่งอย่างน่าสงสาร

......

พักเที่ยง

หลินหมิงไปที่ห้องพักครู

"อาจารย์หลิวครับ ผมขอโทษที่สร้างความเดือดร้อนให้ครับ!"

"ขอบคุณคำสั่งสอนของอาจารย์ที่ผ่านมา ผลการเรียนของผมถึงได้ค่อยๆ ดีขึ้น"

"ถึงผมจะไม่รู้ว่าไปทำอะไรผิดให้อาจารย์ไม่พอใจขนาดนี้ แต่ผมก็อยากจะขอโทษอาจารย์จากใจจริง!"

"ผมเคารพการตัดสินใจของอาจารย์"

"นับจากนี้ไป ผมจะไม่มารบกวนอาจารย์อีกแล้วครับ!"

...

หลังจากปูทางทุกอย่างเสร็จสิ้น ในที่สุดหลินหมิงก็รอจนถึงเวลาเลิกเรียน

เขารีบไปดักรอที่ร้านกาแฟทันที แสร้งทำเป็นเดินดูของอยู่หน้าร้าน

และก็เป็นไปตามคาด เขาเห็นหวังเฮ่าหรานมาถึงร้านกาแฟก่อน จากนั้นหลิวอวิ๋นซวงและเซี่ยซินเหยียนก็ตามเข้าไป

"บ้าเอ๊ย! ความสัมพันธ์ของพวกมันดีขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!" หลินหมิงกัดฟันกรอด

ทว่าเจ้าของแผงลอยฝั่งตรงข้ามกลับกัดฟันกรอด ยิ่งกว่าเขาเสียอีก

ฉันก็แค่คนขายไส้กรอก เอ็งต้องใช้เวลาเลือกนานถึงครึ่งชั่วโมงเลยเรอะ?

ไม้ละสามหยวน สองไม้หกหยวน สามไม้สิบหยวน! ซื้อเยอะลดได้! ถ้าไม่ซื้อก็อย่ามายืนขวางทางทำมาหากิน!

หลังจากที่เจ้าของร้านต้องข่มใจไม่ให้เอาไส้กรอกยัดรูจมูกหลินหมิงเป็นรอบที่สี่สิบห้า ในที่สุดหลินหมิงก็เดินจากไป

เถ่าแก่ร้านยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

สรุปเอ็งไม่ซื้อจริงๆ ใช่ไหม?!

เมื่อเห็นรถคันเป้าหมายขับออกไป หลินหมิงก็รีบออกวิ่งไล่ตามทันที

ทำไมเขาไม่ไปดักรอที่ตึกร้างล่วงหน้าเลยล่ะ?

ข้อแรก การวิ่งไล่ตามจนหอบแฮกจะดูสมจริงและสร้างความประทับใจได้มากกว่า

ข้อสอง เพื่อให้กล้องวงจรปิดตามทางบันทึกภาพวีรบุรุษของเขาเอาไว้ ซึ่งจะสะดวกต่อการให้หลิวอวิ๋นซวงและเซี่ยซินเหยียนมา "สืบเจอ" ความจริงในภายหลัง

เพราะหลังจากที่เขา "เผลอ" เปิดเผยตัวตนผ่านบาดแผล เขาจะต้อง "ปฏิเสธเสียงแข็ง" อย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้น เซี่ยซินเหยียนและหลิวอวิ๋นซวงจะต้องเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง และนึกถึงการใช้เส้นสายตรวจสอบกล้องวงจรปิด

ผลลัพธ์คือ สองสาวจะได้เห็นภาพจากกล้องด้วยตาตัวเอง ว่าหลินหมิงคนที่พวกเธอรังเกียจนักหนา กลับยอมวิ่งสุดชีวิตโดยไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเองทันทีที่เห็นพวกเธอถูกจับตัวไป—

"ฮือๆ ทำไมนายไม่ยอมรับล่ะ? เป็นเพราะพวกเราเคยทำร้ายจิตใจนายมากเกินไปใช่ไหม? พวกเราขอโทษ!"

"หลินหมิง พวกเราจะชดเชยให้นายอย่างสาสม!"

"ชดเชยด้วยร่างกายของพวกเรา!"

เมื่อจินตนาการถึงฉากนี้ ขาของหลินหมิงก็ยิ่งมีพลังวังชามากขึ้น

ท่ามกลางแสงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้า หลินหมิงวิ่งไล่ตามรถยนต์ไปอย่างสุดชีวิต

และเพราะวิ่งเร็วเกินไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจึงบานสะพรั่งปะทะสายลม ราวกับดอกเบญจมาศสีน้ำตาลแดงที่เหี่ยวย่น