บทที่ 19 หลินหมิงผู้ถูกรุมประณาม และความต้องการของลั่วลั่ว

บทที่ 19 หลินหมิงผู้ถูกรุมประณาม และความต้องการของลั่วลั่ว

ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้อง 3 แถวหลังติดหน้าต่าง

หลินหมิงรู้สึกว่าช่วงนี้ชีวิตของเขาช่างบัดซบสิ้นดี

ไม่กี่วันก่อน จิ๊กโก๋กระจอกสามคนที่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะมาสวามิภักดิ์ จู่ๆ ก็หายเข้ากลีบเมฆไปโดยไม่ทิ้งแม้แต่เบอร์โทรศัพท์ไว้ให้

สมแล้วที่เป็นแค่อันธพาลปลายแถว พึ่งพาอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุดคือท่าทีของเซี่ยซินเหยียนที่มีต่อเขา

เย็นชา หรือถึงขั้นรังเกียจ ไม่ต่างอะไรกับท่าทีของหลิวอวิ๋นซวงเลย

แม้หลินหมิงจะเป็นคนเย่อหยิ่งจองหอง แต่เขาก็ไม่ได้โง่เขลา มาถึงขั้นนี้แล้วเขาย่อมรู้ตัวดีว่าหญิงสาวทั้งสองคนรังเกียจเขาเข้ากระดูกดำ

แต่ถึงจะเกลียดกัน อย่างน้อยก็ควรบอกเหตุผลกันบ้างสิ!

ในเมื่อพวกเธอไม่ยอมพูดอะไร หลินหมิงก็ไม่มีโอกาสได้อธิบายแก้ต่างให้ตัวเองเลย!

หลังจากคิดทบทวนอยู่นาน หลินหมิงจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายรุกเข้าหาก่อน

ทันทีที่หมดคาบเรียน หลินหมิงก็เดินเข้าไปหาเซี่ยซินเหยียน

"กรรมการวิชาการครับ ช่วยอธิบายโจทย์ข้อนี้ให้ผมหน่อยได้ไหม?"

ทว่ายังไม่ทันที่เซี่ยซินเหยียนจะได้เอ่ยปาก ลิลลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เริ่มพูดจาเหน็บแนมขึ้นมาทันที

"จุ๊ๆๆ หลินหมิง นายเอามุกเดิมมาใช้อีกแล้วนะ เซี่ยซินเหยียนเขายุ่งอยู่! เธอกำลังสอนการบ้านฉันอยู่ย่ะ!"

เมื่อเห็นว่าเซี่ยซินเหยียนแสดงท่าทีรังเกียจหลินหมิงอย่างชัดเจน ลิลลี่ก็รู้สึกสะใจเป็นบ้า

แม้เธอจะไม่รู้เหตุผลเบื้องลึกเบื้องหลัง แต่แค่เห็นแบบนี้ก็รู้สึกว่าฟ้ามีตาแล้ว!

"ใช่ ลิลลี่พูดถูก!"

เซี่ยซินเหยียนเองก็ทำเพียงส่งสัญญาณมือไล่เขาออกไป พร้อมด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่างเปล่า

หลินหมิงยังพยายามจะพูดอะไรต่อ แต่เพื่อนร่วมชั้นรอบข้างเริ่มแสดงความไม่พอใจกันแล้ว

เมื่อก่อนตอนที่เซี่ยซินเหยียนยังเออออด้วย พวกเขาก็พูดอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้ในเมื่อเธอปฏิเสธชัดเจนขนาดนี้ หมอนี่ยังจะหน้าด้านอยู่อีกเหรอ?

นำทัพโดยลิลลี่ ทั้งเพื่อนชายและเพื่อนหญิงต่างพากันรุมประณาม

"หลินหมิง นายนี่มันหน้าด้านจริงๆ ตัวเองไม่เรียนแล้วยังจะไปรบกวนคนอื่นอีก"

"นั่นสิ! ก่อนหน้านี้กรรมการวิชาการก็ช่วยนายมาตั้งนานแล้ว นายคิดว่าเป็นหน้าที่ของเธอหรือไง?"

"เกรดห่วยๆ อย่างนาย ให้เพื่อนคนไหนในห้องติวให้ก็ได้ ทำไมต้องเจาะจงแต่เซี่ยซินเหยียนด้วย คิดว่าคนอื่นเขาดูไม่ออกหรือไงว่านายคิดอะไร?!"

"หน้าตาอัปลักษณ์แต่ฝันสูงชะมัด!"

"จะบอกให้นะ เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันเห็นหลินหมิงไปมีเรื่องชกต่อยกับชาวบ้านด้วย ฉันว่าไอ้ที่ทำเป็นรักเรียนเนี่ย ก็แค่สร้างภาพ..."

"ฉันก็ว่างั้น... ข้อสอบสักข้อยังไม่เคยทำ แล้วจะมากระตือรือร้นอะไรเฉพาะตอนอยู่กับกรรมการวิชาการ..."

ทุกคนต่างมีความหมั่นไส้ในความอวดดีของหลินหมิงที่สั่งสมมานาน และในที่สุดวันนี้ก็ได้ระบายออกมาเสียที

ส่วนเซี่ยซินเหยียนยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย

หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ เธอคงคิดว่าเพื่อนร่วมชั้นตัดสินคนอื่นเร็วเกินไปและใจร้ายเกินไป เธอคงคิดว่าไม่ควรทำแบบนั้นและควรให้โอกาสคนอื่นได้ปรับปรุงตัว

แต่หลังจากได้ล่วงรู้ "ธาตุแท้" และตระหนักว่าตัวเองถูกหลินหมิงหลอกปั่นหัวราวกับเหยื่อ เซี่ยซินเหยียนก็รู้สึกโกรธจนตัวสั่น

ด้วยพยานหลักฐานทั้งพยานบุคคลและวัตถุพยานที่มัดตัวแน่นหนา เซี่ยซินเหยียนคิดไม่ออกเลยว่าจะแก้ต่างให้หลินหมิงได้อย่างไร

ต่อให้ทุกคนถูกหวังเฮ่าหรานซื้อตัวไปหมด แล้วตัวหลินหมิงเองล่ะ? คงไม่มีใครถูกซื้อตัวให้มาใส่ร้ายตัวเองหรอกจริงไหม?

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกโง่ๆ

เซี่ยซินเหยียนรู้สึกว่าเพื่อนร่วมชั้นยังด่าน้อยไปและรักษามารยาทกันเกินไปด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์ เธอคงลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าเขาด้วยตัวเองไปแล้ว

ตอนนี้ ยิ่งมองหน้าหลินหมิง เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันดูน่าเกลียดน่าขยะแขยงขึ้นทุกที

หลังจากแยกทางกับหวังเฮ่าหราน เธอไม่ได้เอารูปกลับไปให้พ่อดู แต่เธอกดลบทิ้งไปทันที

เธอรู้สึกว่าคนน่ารังเกียจพรรค์นั้น ไม่คู่ควรจะมีรูปอยู่ในโทรศัพท์ของเธอ

ทางด้านหลินหมิง เขารู้สึกอับอายขายขี้หน้าอย่างที่สุด

เหตุผลที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ยี่หระต่อคำดูถูกของเพื่อนร่วมชั้น ก็เพราะเขามีเซี่ยซินเหยียนยืนอยู่ข้างเขา

แต่ตอนนี้ แม้แต่เซี่ยซินเหยียนยังแสดงสีหน้ารังเกียจออกมา เขาไม่อาจทนรับได้อีกต่อไป

"พอได้แล้ว! หุบปากกันให้หมด!"

ใบหน้าของหลินหมิงแดงก่ำ เขาขบกรามแน่นด้วยความโกรธ

"เกรดฉันห่วยงั้นเหรอ?"

"คอยดูเถอะ! ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันจะคะแนนนำพวกแกทุกคน!"

"เตรียมตัวรอฉันตบหน้าพวกแกให้หงายได้เลย!"

หลินหมิงจงใจกั๊กคะแนนสอบไว้ในครั้งก่อนๆ เพราะกลัวว่าจะทำตัวโดดเด่นเกินไป

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า การทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวจะถูกมองว่าไร้ฝีมือ

คอยดูเถอะ ถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยเมื่อไหร่ ฉันจะสำแดงระดับที่แท้จริง (ลอกข้อสอบให้ยับและครอบคลุมยิ่งกว่าเดิม) แล้วทิ้งพวกแกทุกคนไว้ข้างหลัง!

เมื่อจินตนาการถึงสีหน้าตื่นตะลึงของเพื่อนร่วมชั้นหลังจากถูกเขาหักหน้า หลินหมิงก็แอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ พอดีกับที่เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น หลินหมิงแค่นเสียงเฮอะ ก่อนจะเดินวางมาดกลับไปนั่งที่โต๊ะด้วยท่าทางเย่อหยิ่งจองหอง

...

ยามค่ำคืน

หวังเฮ่าหรานนั่งอยู่ข้างเตียงนอน

หลังจากหนิงเสวี่ยลั่วมาถึง หวังเฮ่าหรานก็ตัดสินใจเปลี่ยนแผนเพื่อกำจัดหลินหมิงให้เร็วขึ้น

แม้ว่ารัศมีตัวเอกของหลินหมิงจะลดลงไปมาก แต่เขาก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นพระเอกวันยังค่ำ

อย่าเห็นว่าตอนนี้เซี่ยซินเหยียนกับหลิวอวิ๋นซวงจะเกลียดขี้หน้าหลินหมิง แต่ตราบใดที่หมอนั่นได้โชว์ฉาก 'วีรบุรุษช่วยสาวงาม' และยอมแลกชีวิตปกป้องพวกเธอสักสองสามครั้ง ต่อให้ใจแข็งดั่งหินผาก็ต้องอ่อนระทวย

เขาจะมัวแต่คอยวางแผนใส่ร้ายป้ายสีตลอดไปไม่ได้หรอก จริงไหม?!

"แต่ว่าระบบ ลั่วลั่วเองก็เป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่ตัดรัศมีตัวเอกของพระเอกล่ะ?"

"โฮสต์ระดับสูง นั่นเป็นเพราะเธอยังไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับตัวเอก! การที่หนิงเสวี่ยลั่วสวามิภักดิ์ต่อโฮสต์ระดับสูง จึงไม่ส่งผลกระทบต่อตัวเอกในปัจจุบัน!"

"ตกลง ระบบ สุ่มจับรางวัลแต้มโชคลาภสิบครั้ง!"

"รับทราบ! ฟิ้ว-- ฟิ้ว--"

แสงสว่างวาบขึ้น

"ติ๊ง! การจับรางวัลสำเร็จ! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับรางวัลดังต่อไปนี้: แต้มความสามารถ +2; แต้มความสามารถ +2; แต้มความสามารถ +2; แต้มความสามารถ +4; แต้มความสามารถ +6; พลังจิต +10; แต้มความสามารถ +2; แต้มความสามารถ +2; เสน่ห์ +10; ทักษะ - ป้อมปราการนิรันดร์ Lv1"

หลังจากใช้แต้มทักษะจนหมด หวังเฮ่าหรานก็เปิดหน้าต่างสถานะส่วนตัวขึ้นมาตรวจสอบ

"หวังเฮ่าหราน: โฮสต์ระดับสูง 'ระบบวายร้าย'

แต้มโชคลาภ: 40

แต้มความสามารถ: 0

พละกำลัง: 170 (ขอบเขตหมิงจิน ขั้นกลาง)

กายภาพ: 120

พลังจิต: 210

เสน่ห์: 110

ทักษะ: ตรวจสอบ; ช่วงชิง; โล่พลัง; ระเบิดพลัง Lv1; ประสาทสัมผัสฉับไว; ป้อมปราการนิรันดร์ Lv1 (เพิ่มขีดความสามารถในการป้องกันของโฮสต์เล็กน้อย)

ไอเทม: ไม่มี"

ขณะที่หวังเฮ่าหรานกำลังใช้ความคิด ร่างหนึ่งก็โผเข้าสวมกอดเขาแน่นจากทางด้านหลัง

เมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความตึงแน่นเล็กน้อยแนบชิดแผ่นหลัง หวังเฮ่าหรานก็รู้สึกงุนงง

"ลั่วลั่ว?"

หนิงเสวี่ยลั่วไม่ตอบคำ แต่กลับบิดเรือนร่างแนบชิดและเริ่มบดเบียดไปมา

สัมผัสที่แผ่นหลังเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของหวังเฮ่าหรานเริ่มมีการตอบสนอง เขาเผลอตรวจสอบสถานะของหนิงเสวี่ยลั่วโดยไม่รู้ตัว

"หนิงเสวี่ยลั่ว: นางเอก

พละกำลัง: 358 (จุดสูงสุดของขอบเขตฮั่วจิน, บาดเจ็บสาหัส)

กายภาพ: 285 (กายาเหมันต์ไร้มลทิน)

พลังจิต: 215 (สับสนเล็กน้อย)

ความรัก: 100"

ยังบาดเจ็บสาหัสอยู่ ไม่เห็นต้องรีบร้อนเลย

"นอนเถอะนะ ลั่วลั่ว"

คราวนี้หนิงเสวี่ยลั่วไม่เชื่อฟังอย่างว่าง่ายเหมือนเคย เธอทำปากยื่น สีหน้าดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย

"สามีคะ... หนูเตรียมตัวพร้อมแล้วนะ..."

"ไม่ต้องรีบหรอก คุณยังเจ็บอยู่นะ!"

หวังเฮ่าหรานทำท่าจะหันไปกอดหนิงเสวี่ยลั่ว แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างนุ่มนวล

"สามีหาข้ออ้างอีกแล้ว! ถึงหนูจะบาดเจ็บอยู่ แต่ร่างกายของหนูก็แข็งแกร่งกว่าคุณตั้งเยอะ!"

"เมื่อก่อนเวลาเราทำเรื่องแบบนั้นกัน พละกำลังของคุณเหนือกว่าหนูไปแล้ว..."

"ตอนนี้เป็นโอกาสหาได้ยาก หนูอยากจะสวีทกับคุณตอนที่คุณยังอ่อนแอกว่าหนูบ้าง..."

หนิงเสวี่ยลั่วพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้

"หรือว่าสามี... กำลังกลัวหนูอยู่เหรอคะ?"

เมื่อได้ยินประโยคนั้น หัวใจของหวังเฮ่าหรานก็กระตุกวูบ—

หรือว่าเราจะถูกมองออกแล้ว?!