บทที่ 39 - ต้องให้เธออนุมัติด้วยเหรอ?

บทที่ 39 - ต้องให้เธออนุมัติด้วยเหรอ?

บนรถบรรทุก เสิ่นเฟยมองดูเจสสิก้าที่ถูกพันธนาการมือและเท้าด้วยกุญแจมือแม่เหล็ก โดยข้อต่อของกุญแจมือทำจากไวเบรเนียม

นี่คือของที่เขาทุ่มทุนสร้าง

เพื่อเอาไว้จับฮีลโร่สายพละกำลังอย่างเจสสิก้าโดยเฉพาะ

เสิ่นเฟยหยิบเข็มขัดไวเบรเนียมออกมาจากอกเสื้อ นี่คือสิ่งที่เขาเตรียมสำรองไว้

ก่อนมาเขาวางแผนไว้สองแบบ เพราะเขาสงสัยอยู่แล้วว่าเจสสิก้าอาจจะระแคะระคายบ้าง

แต่ไม่นึกว่าลูกไม้ของเจสสิก้าจะเหนือชั้นกว่าที่คิด

บวกกับเจสสิก้ามีสัญชาตญาณ 'นักสืบ' ซึ่งหาได้ยากในหมู่ฮีโร่สายบู๊

ถือว่าพอมีสมองอยู่บ้าง

แต่พอมาเจอกับเสิ่นเฟยที่เตรียมพร้อมมาอย่างดี ก็ทำได้แค่นี้แหละ

"ตื่นแล้วก็ลืมตาเถอะ ไม่นึกว่าเธอจะต้านยาได้เก่งขนาดนี้" เสิ่นเฟยมองเจสสิก้าที่แกล้งหลับแล้วยิ้มเยาะ

"คนลวงโลก!"

เจสสิก้าลืมตาขึ้นพูดเสียงต่ำ

"ช่วยไม่ได้ ผมมีแต่วิธีนี้ที่จะเข้าถึงตัวคุณได้ ถึงคุณจะฉลาดรู้ทันแถมยังหาหลักฐานว่าผมมีจุดประสงค์แฝงได้ก็เถอะ แต่ก็ได้แค่นั้นแหละ

วินาทีที่คุณตกลงไปทานข้าวกับผมเมื่อวาน จุดจบของคุณก็ถูกกำหนดไว้แล้ว"

"คุณไม่ได้ชอบฉันจริงๆ เลยเหรอ? เป้าหมายทั้งหมดของคุณคือต้องการผลลัพธ์แบบนี้?"

เจสสิก้าออกแรงดิ้นสุดชีวิต แต่พบว่าตัวเองดิ้นไม่หลุดจากกุญแจมือเลย น้ำเสียงเธอเจือความโศกเศร้า

"คุณจะเกิดความรู้สึกผูกพันกับหนูทดลองที่คุณกำลังจะเอามาทดลองมั้ยล่ะ? แรงจูงใจทุกอย่างของผม ก็เพื่อบรรลุเป้าหมายเท่านั้น"

เสียงเสิ่นเฟยเย็นชา เมื่อเขาวางเป้าหมายแล้ว เขาก็จะลงมือทำ

เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไม่มีผลกับเขา พระเจ้าประทานความสามารถขนาดนี้มาให้ ถ้าเอาไปมัวแต่จีบสาวคงไร้สาระสิ้นดี

"แก!"

"ถึงแล้ว"

เสิ่นเฟยขัดจังหวะเจสสิก้า รถบรรทุกหยุดลง

ประตูตู้คอนเทนเนอร์ถูกเปิดออก

เจสสิก้าถูกเข็นออกไปท่ามกลางสายตาเคียดแค้น ส่วนเสิ่นเฟยเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุดของตึกออสคอร์ป ที่นั่นเหล่าผู้ถือหุ้นที่เหลืออยู่มารวมตัวกันพร้อมหน้าแล้ว

เพราะหุ้นส่วนใหญ่ถูกสามฝ่ายแบ่งเค้กกันไปหมดแล้ว

ตอนที่เสิ่นเฟยมาถึง เขาเห็นคนคุ้นหน้า

ฮิลล์?

ผู้หญิงคนนี้เป็นตัวแทนของชิลด์งั้นเหรอ

เสิ่นเฟยประกาศการตัดสินใจของเขา "ต่อจากนี้คอนเนอร์สจะเป็นหัวหน้าแผนกวิจัย งานวิจัยทุกอย่างของออสคอร์ปในภายภาคหน้าต้องผ่านตาผมทั้งหมด"

"เดี๋ยวก่อน ฉันคัดค้าน ฉันต้องได้ตรวจสอบงานวิจัยของบริษัทด้วย"

ฮิลล์ยกมือขึ้นพูดแทรก

"คุณไม่มีสิทธิ์นั้น ถ้าคุณมีหุ้นเกิน 34% ตามกฎบริษัทต้องส่งรายงานให้คุณหนึ่งชุด แต่คุณมีไม่ถึง 20%

คำร้องตกไป"

เสิ่นเฟยส่ายหน้าปฏิเสธ

ฮิลล์หรี่ตาลง "บริษัทมีกฎนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

"เพิ่งยื่นเรื่องผ่านเมื่อวันนี้นี่เอง"

เสิ่นเฟยมองฮิลล์ด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดต่อ "เลิกประชุม"

"แก! กฎนี้ผ่านตอนไหน ไม่เห็นถามความเห็นพวกเราสักคำ!"

ฮิลล์สูดหายใจลึก หน้าอกกระเพื่อมด้วยความโกรธ

เธอกัดฟันกรอด เดิมทีพวกเธอน่าจะได้หุ้นในมือนอร์แมนมาแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมนอร์แมนถึงหายตัวไป ไม่งั้นด้วยวิธีการของพวกเธอ

นอร์แมนคงยอมคายหุ้นออกมาให้แต่โดยดี

แต่ตอนนี้หาคนไม่เจอ จะเอายังไง

"คิดอะไรอยู่ คุณมีหุ้นถึงหนึ่งในสามเหรอ? กฎระเบียบที่ไม่เกี่ยวข้องกับการปรับโครงสร้างสินทรัพย์หรือชำระบัญชีบริษัท ต้องให้เธออนุมัติด้วยเหรอ?"

เสิ่นเฟยยิ้มเยาะ

ทันใดนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาตะคอกใส่เสิ่นเฟย "ผมไม่ยอมรับ!"

เสิ่นเฟยหันไปมอง ชายหนุ่มผมบาง ผิวขาวซีด

"แฮร์รี่?"

"ผมไม่ยอมรับกฎของคุณ" แฮร์รี่ยืนอยู่ข้างฮิลล์ จ้องเสิ่นเฟยด้วยความโกรธ

"คุณมีสิทธิ์อะไรมาไม่ยอมรับ"

เสิ่นเฟยมองปราดเดียว ก็รู้ว่าคงไปร่วมมือกับฮิลล์ แต่แฮร์รี่ไม่มีหุ้นอยู่ในมือสักนิด

"นอร์แมนคือพ่อผม ก่อนพ่อจะกลับมา ผมตัดสินใจแทนได้"

"คิดว่าเล่นขายของอยู่หรือไง? ตราบใดที่พ่อคุณยังไม่ระบุชัดเจนว่าจะโอนหุ้นให้คุณ

คุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจ?

อีกอย่าง พ่อคุณแค่หายสาบสูญ ไม่ได้ตาย"

เสิ่นเฟยพูดเรียบๆ

"แกนั่นแหละลักพาตัวพ่อฉันไป!"

"ข้าวของกินซี้ซั้วได้ แต่คำพูดพูดมั่วซั่วไม่ได้นะ ที่นี่เป็นประเทศประชาธิปไตย พูดอะไรต้องมีหลักฐาน ไม่งั้น

ผมจะฟ้องคุณข้อหาหมิ่นประมาท และทำให้ทรัพย์สินส่วนบุคคลเสียหาย!"

เสิ่นเฟยโบกมือ "ไม่คุยด้วยละ เสียเวลา ถ้าไม่พอใจก็ไปฟ้องเอา ผมมีเวลาเล่นกับพวกคุณเหลือเฟือ"

พูดจบเขาก็ไม่สนใจสีหน้าของฮิลล์และแฮร์รี่อีก พาคอนเนอร์สเดินจากไปทันที

ระหว่างทางไปห้องแล็บ "เซรุ่มย้อนสภาพกรีนก็อบลินได้ผลมั้ย"

"เจอปัญหานิดหน่อยครับ ยังแก้ไม่ได้"

"ส่งปัญหามาให้ผม เราจำเป็นต้องใช้นอร์แมน จริงสิ แล้วผลของยาฟีนิกซ์หมายเลข 2 เป็นยังไงบ้าง"

"เตรียมทดลองในมนุษย์ครับ"

"ดี"

เสิ่นเฟยพยักหน้า

"เก็บรักษาวัสดุการทดลองพวกนั้นไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ให้คลอว์เฝ้าไว้ให้ดี นั่นคือทรัพย์สินอันล้ำค่าของเรา"

"รับทราบครับ"

คอนเนอร์สถามเสียงเบา "บอสจะไปดูแมงมุมพวกนั้นมั้ยครับ"

"ไปดูหน่อยก็ดี ถือโอกาสไปดูด้วยว่าริชาร์ดทิ้งอะไรไว้บ้าง"

คอนเนอร์สพาเสิ่นเฟยมายังห้องแล็บแห่งหนึ่ง ที่นี่ถูกจัดแต่งเหมือนป่าจำลอง รอบด้านเต็มไปด้วยพุ่มไม้เตี้ยๆ บนพุ่มไม้มีแมงมุมสีสันสดใสเกาะอยู่เต็มไปหมด

"ตั้งแต่ริชาร์ดหายตัวไป แมงมุมพวกนี้ผมก็เป็นคนเลี้ยงไว้ แต่ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก แค่ให้คนเอาแมลงมาปล่อยให้มันกินบ้างเป็นครั้งคราว"

คอนเนอร์สนึกถึงพลังต่อสู้ที่น่ากลัวของปีเตอร์ ถ้าเสิ่นเฟยไม่บอก เขาคงไม่รู้ว่าพลังของปีเตอร์มาจากแมงมุมพวกนี้

เสิ่นเฟยมองดูแมงมุมเหล่านั้น "ให้คนมาจัดระเบียบที่นี่ซะ พอยาฟีนิกซ์หมายเลข 2 เสร็จ เป้าหมายต่อไปคือเซรุ่มแมงมุม

จริงสิ เอาข้อมูลที่ริชาร์ดทิ้งไว้มาให้ผมดูหน่อย"

"ครับ"

เสิ่นเฟยไม่รับประกันว่าตัวเองจะเป็นสไปเดอร์แมนได้รึเปล่า

แต่แมงมุมพวกนี้มีคุณค่าแก่การวิจัยแน่นอน แถมเขาจำได้ว่าตอนนั้นริชาร์ดใช้ยีนของปีเตอร์มาเติมเต็มงานวิจัยโดยตรง

วิธีนี้เขาก็เรียนรู้ได้

นี่อาจจะช่วยให้เสิ่นเฟยค้นพบวิธีการสร้างยาแบบใหม่

ถึงตอนนั้นอาจจะสร้างกองทัพลิซาร์ด กองทัพกรีนก็อบลิน หรือแม้แต่กองทัพฮัลค์ขึ้นมาได้!

และถึงเขาจะไม่เอาพลังอื่นของสไปเดอร์แมน แต่สไปเดอร์เซนส์เขาต้องเอามาให้ได้

นี่จะเป็นส่วนหนึ่งของระบบตอบสนองขั้นเทพของเขา

เพราะแต่เดิมริชาร์ดกับคอนเนอร์สเป็นเพื่อนร่วมงานกัน

จุดเริ่มต้นวิธีกรวิจัยของพวกเขาย่อมเหมือนกัน เพียงแต่แยกสายกันไป

เซรุ่มลิซาร์ดกับเซรุ่มแมงมุม โดยรากฐานแล้วมีต้นกำเนิดเดียวกัน เพียงแต่ริชาร์ดอัจฉริยะกว่าที่หาจุดสมดุลเจอ

ดังนั้นเขาต้องหาวิธีการนั้นให้เจอ

ในเมื่อเซรุ่มลิซาร์ดมอบพลังของกิ้งก่าให้ผู้ฉีดได้ เขาก็แค่ต้องการพลังส่วนหนึ่งของแมงมุมเท่านั้น

ถึงแม้เขาจะมีแนวคิดเรื่องเซรุ่มย้อนสภาพแล้ว แต่การเรียนรู้จากจุดแข็งของคนอื่นคือหัวใจของวิทยาศาสตร์

"ได้เวลาสนุกกับการวิจัยอีกแล้วสินะ"